Kitap Delisi Gizem

Aşk ve Gurur - Jane Austen

2012-02-28T19:34:00.000+02:00

Meşhuuur Aşk ve Gurur sonunda bitti. 17 günlük birlikteliğimiz sona erdi.

250 sayfa boyunca o kadar sıkıldım ki. Yarım bırakmayı bile düşündüm. Kitabın yarısına kadar sevdiğim tek karakter Bay Bennet idi. Komik cevapları ile beni epey eğlendirdi.

Amaaa sonra öyle bir gelişme oldu kii zevkle okumaya başladım ve kitap hakkındaki bütün düşüncelerim değişti. Gerçi sonuyla beni yine hayal kırıklığına uğrattı ama olsun. Ben daha romantik ve görkemli bir son bekliyordum.

Sıkılmadan, büyük ilgiyle okuduğum tek bölüm 20 sayfadan oluşan önsözdü. Bilgilendirici ve doyurucuydu. Önsözleri her zaman sevmişimdir. :)

Aşk ve Gurur'u göklere çıkartamıyorum ama indiremiyorum da. Çok kararsızım. En iyisi Aşk ve Gurur benim için arada bir kitap olarak kalsın. :)

Dünyayı daha iyi tanıdıkça, hoşnutsuzluğum artıyor ve her geçen gün, insan karakterinin kararsızlığına ve insanların görünüşlerine ne kadar az bel bağlanabileceğine olan inancımı doğruluyor. (sayfa 196)

Etrafa aldırış etmemek, aşkın ta kendisi değil midir? (sayfa 203)

Arka Kapak:
En Unutulmaz Aşk Hikayesi: AŞK ve GURUR

Aşk ve Gurur orta sınıftan bir aileye mensup Elizabeth Bennett ile soylu ve varlıklı Fitzwilliam Darcy arasında geçen gerilimli bir aşk hikâyesini konu ediyor. Tüm okurların en sevdiği kadın kahraman olarak edebiyat tarihine geçmiş olan Elizabeth Bennet ile soylu genç adam Darcy'nin unutulmaz aşkları, yaşadıkları 18. Yüzyıl İngiltere'sinin sosyal yapısının oluşturduğu fonda kimi zaman eğlceli, kimi zaman trajik anlarla edebiyatseverlerin vazgeçilmezi oluyor.

Mahallenin Kısmeti - Aziz Nesin

2012-02-23T22:50:00.000+02:00

Yaklaşık 15 gün önce bitirdiğim bir kitap. Ama ben anca yazabiliyorum. O kadar özlüyorum ki gün içersinde blogları okumayı, gelen yorumları hemen cevaplamayı. Evde çok vakit ayıramıyorum maalesef. :(

Mahallenin Kısmeti, babamın kitaplığından. Ama artık benim kitaplığımın :). Güzel, güldürürken düşündüren bir kitap. İçindeki hikayeleri okurken, hiçbir şeyin değişmediğinin farkına varınca acı acı gülümsemeden edemedim. Hele birinci basımın 1957 yılında yapıldığını düşünürsek söylenecek söz kalmıyor.

O kadar kitap arasından Mahallenin Kısmeti'nin dikkatimi çekme nedeni ise kapağı. İlk baktığımda bir şeye benzetemedim. Sonradan çözdüm tesbih ve saç detayını. Haaha çok hoş:) . Şimdi bile gülüyorum. Bu kadar mı uyumlu olur bir kiabın kapağı yahuuu?

Rastlar, bulursanız bir gün bu kitaba. Alın, okuyun derim.

Arka Kapak:
Ama yedi yaşındaki oğlu Cengiz,
- Anne be!.. dedi, babamdı vallahi. Babam bugün dükkâna gitmedi ki... Bilâl amcanın kahvesindeydi...
Çcuk lafını tamamlayamadan bir çığlık koptu. Esma, Cengiz'in kaba etine bir çimdik basmış,
- Yumurcak... Sus... diye haykırmıştı.
Kocasının kocaman Karadenizli burnunu duvarın köşesinden o da görmüştü. Ama konu komşunun yanında iki paralık olmak istemiyordu. Başını pencereden içeri çekip,
- Etinden et koparılmış gibi bağırma domuz, şimdi alırım ayağımın altına!.. diye çocuğa bağırdı.
"Şimdi ayağının altına almak" sıksık kocasının kullandığı, Esma'nın da ondan öğrendiği laftı.
Kadınlar başlarını pencerelerden içeri çektiler. Artık dedikodu dört duvar arasında kahve değirmeninin sesine, kundaktaki çocukların viyaklamasına karışıyordu.

Zaman Gezginleri Kerim ile Sibel - Hasan Sarac

2012-02-09T22:59:00.000+02:00

Ben yine twitterın güzelliklerinden bahsetmek istiyorum. Hasan Bey ve ilk kitabı Çapraz Oyun ile twitter sayesinde tanışmıştım. İkinci kitabın müjdesini de yine twitterdan almıştım. O günden beri de arada bir kendisini ''ikinci kitap ne zaman ne zaman?'' diye rahatsız ediyordum.:) Kitap çıktı da rahatladı adamcağız :)

Daha çıkmadan ilk sayfalarını okuduğum Zaman Gezginleri nihayet kitaplığımda yerini aldı.

İnternette kitap kapağını ilk gördüğümde sevmemiştim. Ama kitabı elime aldığımda fikrim tamamen değişti. Daha okumadan kitap kapağına bayılmıştım. Özellikle Sibel'in ''b''sinde ki cenin detayına. Hasan Bey kitabın kapağıyla ilgili detayları bizzat bildirmiş. Zaten kitabı bitirdiğinizde kapak çok daha anlamlı oluyor.

İlk kitapla kıyaslama yapmak ne kadar doğru olur bilemiyorum ama bu kitap çok daha sürükleyiciydi sanki. Bir de okurken rastladığım yazarlar, kitap isimleri beni mest etti. Başka bir kitabı okumaya iten kitapları seviyorum.

Konusuna hiç değinmek istemiyorum. Okuyacak olanlara sürpriz olsun. Yalnız değişik bir konu olduğunu söylemeliyim. Ben bu fantastik yolculuktan çok keyif aldım. Ve daha önce kurmuş olduğum ''ben fantastik okuyamıyorum'' cümlesini de yemiş oldum :)

''Ağlamayana meme yok...''
Yani elde etmek istediğin her şey bir ağlama mesafesinde seni bekliyor. Arsız olabildiğin ölçüde işini bilir sayıldığın bir toplum, kucağını açmış seni bekliyor. (sayfa 111)

''Bazı ieyler imkansızdır.''
''Nereden biliyorsun?''
''Ben bilmiyorum, zaten öyle. İmkansız, imkansızdır.'' (sayfa 140)

Arka Kapak:
Günlerden 5 Mayıs 2009 Salı, Ortaköy - İstanbul, saat 22:15

"Barmenin önüne koyduğu buğulu bardağa uzandı, tam içkisinden ilk yudumunu alacaktı ki kapıdan giren o genç kadını gördü.
Güzel, çekici, egzotik, baştan çıkartıcı…
Aklına gelen hiçbir sıfat gördüklerini tarif etmeye yetmiyordu. Kendinden emin, sakin bir yüz. İnce hatlı bir burun, olağanüstü derin bakan kapkara gözler, kadınsı davetinin farkında olmayan çocuksu dudaklar. Minnacık kulaklarını örtmeyen kısacık saçlar ve sol yanağındaki küçük siyah bir ben."

Her şey bir anda olur aslında. Sonsuzluk o anın içindedir sanki.
Sonlu bir hayata sonsuz bir aşk sığar mı?
Zaman bir yanılsama, aşk tekinsiz bir oyun mudur?
Aşk ve hayal, zamanı ve gerçeği aşabilir mi?

Yanıtları bilmiyorsanız okuyun.
Bildiğinizi sanıyorsanız, yine okuyun.

Şaşırabilirsiniz!

Boş Yatak - David Elles

2012-02-08T23:06:00.000+02:00

Twitter'ın güzelliklerinden biri daha. Derin Kitap. Oldukça aktifler ve okuyucuyla temas kurmayı seviyorlar. Biz de zaten bizimle temas kurulmasına bayılıyoruz :) Boş Yatak'ın benimle buluşması böyle oldu.

Boş Yatak beni hem konusuyla, hem de sonuyla, hem de pedofiliye değinmesiyle oldukça tatmin etti diyebilirim. Şaşırtıcı bir sonla biten kitaplar hepimizin favorisidir. Kesin olarak söyleyebilirim ki sonunu asla tahmin edemeyeceğiniz bir kitap.

Kitabın sevmediğim tek yönü karakter isimleriydi. Zaman zaman karakterleri karıştırdım. Ama her güzel şeyin ufak da olsa bir kusuru olur deyip pek önemsemedim.

Boş Yatak sevdiğim polisiye kitapları arasında yerini çoktan aldı bile. :)

''Sağ kalanların başına gelen budur işte. Mücadele eder, dişimizi sıkar ve daha iyi bir şeye doğru devam ederiz.'' (sayfa 63)

http://derinkitapkulubu.blogspot.com/

Arka Kapak:
Sammy ve Jason çocukluk arkadaşıdır. Sammy’nin üç yaşındaki kız kardeşi bir gece yatağından kaçırılır. Hayat yıllar sonra iki arkadaşı bir araya getirir. Avukat Jason’ın bir zamanlar, “en iyi arkadaşım” dediği Sammy bir yanda, diğer yanda gerçek erkek kardeşi Pete’in başı beladadır. Geçmişte her ikisine karşı da sorumsuz davranan Jason’a olanları değil de olacakları değiştirebileceği ikinci bir şans verilmiştir. Pete’i kurtarmak için Sammy’den vaz mi geçecektir ya da Sammy’yi kurtarmak için Pete’den?

Bitmeyen Aşk - Pınar Kür

2012-02-07T23:00:00.000+02:00

Nihayet yazabiliyorum.Yazılacak kitaplar biriktikçe birikti. Her gün birini yazmayı planlıyorum.

Sinan ile Nilgün. Sevemediğim iki karakter. Birbirlerine duydukları aşkı anlamakta güçlük çektim. Bir süre sonra anlamak da istemedim zaten. Ne haliniz varsa görün dedim :) Yeter ki çıkın hayatımdan. Ki ben saplantılı aşkları severim.

Sinan'ın aşırı ve anlaşılmaz davranışları, Nilgün'ün kaypaklığı beni sinir etti. Yazarın farklı anlatım dili olmasa çekilmezdi bu kitap. Yazar, paragraflar arasından bize göz kırpıyor. Birden bire araya girip kendi düşüncesini söyleyiveriyor. Sana da üzerinde kısaca düşünmek kalıyor. Çok zevkliydi.

Bitmeyen Aşk'ı kardeşim benden önce okumuştu ve ''Bitmeyen Aşk bitemiyor bir türlü'' demişti. Çok haklıymış. Okudukça çoğalıyor sayfalar sanki.

Değinmek istediğim bir kaç konu vardı aslında ama okumayanlar için vazgeçtim.Ben pek sevemedim Bitmeyen Aşk'ı bakalım siz sevecek misiniz? :)

''Güldün sonra...Sanki dün ayrılmışız gibi...Evet, dün ayrılmıştık.'' (sayfa 17)

''Susuzluk gibi bir şey beklemek...Açlık gibi...Güneşin kızgınlaştırdığı bir kayanın üzerindeki kertenkele gibi huzursuz ve hazırlıklı...'' (sayfa 45)

''Ve mutluluk ne güzel, ne karşı konulmaz bir şey...İnsan her şeyi oluruna bırakabildiği anda...'' (sayfa 383)

Arka Kapak:
Nedir aşk? Bir mucize mi, aklın kişiye bir oyunu mu?.. Nasıl bir afyondur ki insan, mantığın kalelerini bir anda yerle bir edip âşık olunanın ardından sersem ve serseri bir yaprak gibi savrulur? Bir kara büyü müdür?... Yoksa yalnızca bir ihtiyaç mı?
Nilgün'e göre, Sinan'a göre ve tarafsız, üçüncü bir göz olarak, yazara göre aşk bambaşka... Türün alışıldık örneklerine hiç benzemiyor Bitmeyen Aşk. Hem şiddetli duygu fırtınalarını hem de yarattığı sarsıntıların insan yaşamını nasıl yapılandırdığını bir potada eritiyor. Türk edebiyatının usta kalemi Pınar Kür, bu ruh durumunu bütün boyutlarıyla ele alırken, okuru da bir dördüncü göz olarak işin içine katıyor.

İnce işlenmiş ayrıntılarla kurgulanan Bitmeyen Aşk, okuru duygu-mantık ekseninde olağanüstü bir gezintiye çıkarıyor.

Korkak Yiğitler - Turgay Yılmaz

2012-01-31T15:59:00.000+02:00

Bu aralar okuma düzenim değişti. Bitmeyen Aşk'ı okuyordum ama geçen gün kitabımı annemlerde unutunca mecburen başka bir kitaba başladım. Aslında iyi oldu Sinan ile Nilgün'den fenalık gelmişti. Ne bitmeyen aşkmış Allah'ım.

Bu kitabı da bitireli iki gün oldu ama şirkette blogger engellenince yazamadım. Çok sinirlendim öğrenince. Yakında nefes almamızı da engelleyecekler herhalde. Zaten kardeşimin olayından dolayı hala sinirliyim.

Yitik Ülke Yayınları'nı seviyorum. O incecik kitapların içinde neler saklı bir bilseniz. Korkak Yiğitler' de öyle.

Yazar hakkında hiç bilgim yok. Araştırmadım da. Başka bir kitabı var mı onu da bilmiyorum. Bildiğim bir şey var o da; Korkak Yiğitler'in çok güzel bir kitap olduğu.

Karakterimiz Taner Arısu'nun korkuları, duyguları 142 sayfada, çok güzel bir yoğunlukla anlatılmış. Kitabın sonunu tahmin ediyorsunuz belki ama o bile güzel.

Kitapla aramda kurulan bağın bir sebebi var aslında. Benim çok sevdiğim bir türkü vardır. Gamzedeyim Deva Bulmam. Özellikle Barış Manço'dan dinlemeyi çok severim. Taner'de çok seviyor bu türküyü üstüste onlarca kez dinliyor. O satırları okurken benim de kafamda hep o türkü çalıyordu.

'' Dönüp dönüp aynı türküyü sarıyordu başa, keşke hayatta böyle olsaydı, yeniden başa sarıp tekrar yaşayabilseydi.''(sayfa 54)

''... benzer aile manzaraları, benzer hikayeler hemen hemen her yerde aynıydı, sadece insanların ten rengi ve dili değişiyor, insani hırslar, ihtiraslar, zaaflar değişmiyordu.'' (sayfa 60)

'' Nefes almak yaşamak değildir, nefesi paylaşmazsan, nefes olamazsan, nefeslenilmezsen yaşama tutunamazsın.'' (sayfa 85)

İşte şimdiki cümleler favorim.

'' Bu şehir, bu ülke bizleri hak etmiyordu, camilerin yıldız gibi süslediği İstanbul'da acı vardı. Şehir bizim elimize geçtikten sonra hiç rahat yüzü görmedi, Boğaz'da su yerine kan vardı. Fatih Sultan Mehmet'i düşündüğümü hatılıyorum, bilseydi bu kadar kana bulanacağını acaba İstanbul'u almayı yine ister miydi?'' (sayfa 125)

Arka Kapak:
Sisler arasından baktığımızda esrarengiz bir cazibe taşıyan Anadolu'da binlerce yıllık tarih, sayısız savaşa, kavgaya, çekişmeye tanıklık etmiştir. Kimi zaman farklı dinler, kimi zaman farklı milletler arasında, kimi zaman da kardeş kardeşe kıyasıya vuruşmalar olmuş, binlerce can hasat zamanı tırpanın ağzındaki buğday başakları gibi Anadolu'nun verimli topraklarına düşmüştür. Her yiğit toprağa düştükçe, anaların gözyaşları ile yeniden yeşermiş, yeniden doğmuştur. Suskunluklar yaşamda bazen gerekli, ama sonsuza kadar susmak da insanın doğasına aykırı... Korkak Yiğitler'in kahramanı Taner Arısu bir korkak. Korkaklığın en üst sınırlarında gezinip duruyor, sınırları sonuna kadar zorluyor, ama suskun da kalamıyor. Bir korkağın gizemli öyküsünü anlatıyor Turgay Yılmaz'ın ilk romanı Korkak Yiğitler.

Portakal

2012-01-25T17:14:00.000+02:00

Az önce portakal yerken ofise giren biri ''ohh mis gibi portakal kokmuş'' deyince anında çocukluğuma döndüm.

Neden mi?

İlkokuldayken beslenme çantama mandalina/portakal koymak isterdim. Annem ise ''olmaz kızım alamayanlar olabilir sen yerken kokar canları çeker'' derdi.

Ama beslenme saatinde annemin ''portakal/mandalina alamayacaklarını'' düşündüğü çocuklar kollarından akıta akıta portakal yerlerdi. Benim de nasıl canım çekerdi. :(

Ben annem kadar ince düşünceli kadın görmedim. :) Keşke herkes annem gibi olsa.

İç Dökme Yazısı

2012-01-16T11:53:00.000+02:00

Güne gayet normal başlamıştım. Hatta yarın izinli olduğum için neşeli bile sayılırdım. Ama işe geldikten bir süre sonra kardeşimi işten çıkarttıklarını öğrendik. Kardeşimle 7-8 aydır aynı şirkette çalışıyorduk.

Tabii işten çıkartılmanın bir nedeni olmalı değil mi? Ama yok. Hiçbir gerekçe göstermediler. Kardeşim 1 aydır çıkmayı düşündüğü için pek de üstünde durmadı açıkçası. Bizi üzen iş bulmadan böyle bir şeyin olması.

Yapılan haksızlıklara karşı durmaya üşeniyoruz artık. Ne zaman ''ama bu haksızlık'' desek, ''n'apalım düzen böyle'' bakışıyla karşılaşmaktan fenalık geldi.

Vardır bir hayır deyip çekiliyoruz kenara. Koyun misali.

Bir de yeri gelmişken bana hep saçma gelen bir durumu paylaşmak istiyorum. Hani istifa ederiz ama ''kanunen'' 15 gün daha çalıştırırlar ya bizi. Çalışanları işten çıkartmadan 15 gün önce ''kanunen'' haber verseler ya.

Ah pardon ''çalışanı'' kimsenin düşünmediğini unutmuşum.

Ilgana - Özgür Özol

2012-01-16T11:45:00.002+02:00

Ilgana ile birlikte anladım ki ben fantastik kitapları okuyamıyorum. Belki de alışık olmadığım içindir.

Ancak Sezar'ın hakkı Sezar'a. Özgür Özol'un güzel bir yazım dili var. Önsöz ise ayrı güzel. Önsözü güzel olan kitaplar benim için direkt '' iyi kitaptır''. :)

Eğer fantastik okumaya bayılıyorsanız bu kitabı edinin. Yalnız 100-150 sayfa kadar sabredin. Sonra kitap açılmaya başlıyor. Başlarda ''bu ne yaa?'' dedikleriniz zihninize yerleşmeye başlıyor.

Ben ne yazık ki kitabın tadına varamadım. Umarım siz zevkle okursunuz.

Arka Kapak:
Ilgana, çağdaş bir Dede Korkut öyküsü.

Kendi öyküsünü başkasından, başkasının öyküsünü kendinden bilmeyenlerin destanı....

Bu masalda kahraman şövalyeler, sihirli değnekli büyücüler, ışıltılar saçan periler yok. Güzel prensesler, beyaz atlı prensler, soylu krallar, neşeli şarkılar yükselen şatolar da yok.

Bu destanda, kuşaklardır yurt tuttuğu topraklarda sürgün olmuş konargöçer boyların hayatta kalma mücadelesi var.

Ilgana, atalarıyla bağları kopuk, yılgın bir toplumun kendini de, üzerinde yaşadığı toprağı da yeniden tanımlayışını anlatan, çağdaş bir Dede Korkut öyküsü.

Bu Toprakta yarın yoktur. Ara sıra dün tekrar eder o kadar...

Ilgana, tütüyordu.Toprağın ve insanların yaşam gücü, büyücü rahiplerin yönettiği kentlere çekiliyor, geride uğursuz bir sis bırakıyordu. Bu duruma son vermek isteyen Sürekler, yüz yılı aşkın süredir kentlere karşı savaş veriyor ama kaybediyorlardı. Kamların tüm çabalarına karşın, uzun yıllardır atalarından destek göremeyen konargçöerler, her çatışmayla birlikte umutlarını da kaybediyor, geleneklerinden vazgeçmek ve aşağılanmak pahasına kentlere sığınıyorlardı. İki taraf son bir savaşa doğru sürüklenirken, düşlerinin peşinden giden genç bir kam çırağının yüz yıldır süregelen bu zulme son verebileceğini henüz kimse bilmiyordu. Kendisi bile...

Çağdaş Türk mitolojisinin başlangıcını oluşturacak olan Ilgana'da; yarının olmadığı, sadece ara sıra dünün tekrarlandığı topraklarda, doğru ile yanlışın, doğa ile kentin, doğu ile batının çatışmaları arasında kam adayı Sungur'un ve ona destek olan yoldaşlarının kahramanlıklarına tanık olacaksınız. Kurtarıcı şövalyelere, sihirli değnekli büyücülere, at üstünde yaşayan konargöçer vahşilere dair tüm ezberlerinizi değiştiricek, pek alışık olmasanız da çok tanıdık olduğunuz kavramlarla bezeli bu destanı bir solukta okuyacaksınız.

Bıçak Sırtı - Tess Gerritsen

2012-01-12T13:07:00.000+02:00

Tess Gerritsen. Gerilimin kraliçesi. Kitap kulübümüzün Tess Abla'sı. Biz onu çok seviyoruz kulüpce. :)

Bu sert kapaklı kitapları, Martı Yayınları Tess Gerritsen'ın imza günü için basmış. Stantda ki adamın yalancısıyım :) Hem de indirimliydi. Biz de bu fırsatı kaçırmadık tabii. Böyle kitapları okumak daha rahat oluyor sanki. Masaya koyduğunuzda elinizle tutmanız gerekmiyor.

Tess Abla yine insanı gerim gerim geren bir kitap yazmış. Özellikle uyumadan hemen önce okuduğumda gerilmeye rüyamda da devam edebiliyordum. Heyecandan kalbimin pır pır attığı, sayfanın sonuna bakmamak için kendimi zor tuttuğum, sayfaları alelacele çevirdiğim bir kitaptı Bıçak Sırtı.

Ayrıca katili yine tahmin edemedim. Bende mi var bir yeteneksizlik anlamıyorum. Polisiye/gerilim kitaplarında katilleri hiç bilemiyorum.

Neyse siz benim bu yetersiz yorumuma bakmayın. Tess Gerritsen okumaya devam edin. Bu kadın daha çoook döktürecek.

Arka Kapak:

Hangisi daha korkunç?
Sevdiğiniz birini mi kaybetmek, yoksa uğruna her şeyden vazgeçmeye hazır olduğunuz hayallerinizi mi?

Mesleğinin henüz başlarında, genç bir doktor olmasına rağmen başarılarla dolu, kusursuz bir sicile sahip olan Kate, en son girdiği ameliyattan hem sevdiği bir insanı hem de gelecek hayallerini masada bırakarak çıkar. Sorunsuz olması beklenen ameliyat, anlaşılmaz bir şekilde tam bir kâbusa dönüşmüştür ve önce hastanın yakınları, sonra da hastane yönetimi bu kâbustan Kate’i sorumlu tutmaktadır. Öte yandan, bütün bunlardan habersiz ortaya çıkan bir katil, elinde bir liste, hastane personelini teker teker avlamaya başlar ve onu gören, elinden kurtulan tek insan olarak Kate bu listenin en tepesinde yer almaktadır.
Bütün oklar ona çevrilmişken, bütün deliller ve zaman onun aleyhine işlerken Kate, hem ensesinde nefesini hissettiği acımasız bir katilden kaçmak hem de kaybetmeye mahkum göründüğü bir davayı çözüme ulaştırmak zorundadır.

Yeşil Peri Gecesi - Ayfer Tunç

2012-01-09T11:12:00.000+02:00

Ooffff ooofff diyorum, gerisini siz anlayın artık diyorum. :) Yeşil Peri Gecesi için de Lütfen Anneme İyi Bak yazımdaki gibi sadece ''okumanız lazım'' yazmak geliyor içimden. Ama yazmayacağım.

Bir gün twitter'da, ''Kapak Kızı'nı okumadan Yeşil Peri Gecesi'ni okusam ne olur?'' diye sormuştum ve onlarca kişi ''sakın Kapak Kızı'nı okumadan okuma'' diye cevaplamıştı. İyi ki cevapları dikkate almışım.

Kitaptan aldığım keyfi size nasıl anlatsam? Gerçi benden başka okumayan kaldı mı onu da bilmiyorum? :) Kitabı iki gün önce bitirmeme rağmen kafam hala bu kitapla meşgul. Keşke sayfa sayısı daha fazla olsaydı. Bu tat daha fazla sürseydi. Anladığınız üzere ben Yeşil Peri Gecesi'ne ve Ayfer Tunç'un kalemine doyamadım.

Bütün karakterleri ayrı ayrı sevdim. Kimine yine gıcık oldum, kiminde kendimi buldum, kimini bağrıma basmak istedim.(abartmıyorum:) )

Ve ''Türk yazar okumuyorum'' diyenlere ikinci kez sesleniyorum. Önyargılarınızı kırın, gerçekten çok şey kaçırıyorsunuz.

Yeşil Peri Gecesi'ni bana hediye eden Kitaplar ve Notlar'a teşekkür ediyorum tekrar.

'' Beden hatırladıkça ruh acıyor. Ruh acıdıkça damarlardaki kan çırpınıyor. Kan çırpındıkça mide yükseliyor. Mide yükseldikçe safra fışkırıyor. Safra fışkırdıkça mide ve boğaz ve ağız yanıyor. Mide ve boğaz ve ağız yandıkça gözyaşları sel oluyor. Gözyaşları sel oldukça insan çırpınıyor-çırpınıyor-çırpınıyor.'' (sayfa 112-113)

''Serin hava bir anlığına içimi tazeledi. Bir anlığına. Umut bu işte. Sadece bir an. Taze havanın yüzümüze çarptığı o kısacık an. Böyle yaşamaya devam ederiz ancak, beklenmedik anlarda yüzümüze taze bir havanın çarpmasıyla.'' (sayfa 178)

''Duygular andır, gelir geçer. İnsansak eğer, bir duygudan bir duyguya geçeriz. Her birinde sonsuza kadar kalacağımızı sanırız. Aşk mı? Hiç bitmeyecek ki.. Ölüm mü? Hiç gelmeyecek ki.. Ömür boyunca defalarca doğarız ve ölürüz.'' (sayfa 281)

Çizdiğim cümlelerin hepsini çok sevdim.

Arka Kapak:
Ayfer Tunç'tan bugünün romanı.

Güzelliğini zehirli bir sermaye olarak kullanan genç bir kadının hayattan öç almak için soyunmasıyla başlayan bir düşüş hikâyesidir Yeşil Peri Gecesi. Modern toplumun ikiyüzlülüğüne, geleneklerin, alışkanlıkların zorbalığına direnen, "farkına varmış" ve bu nedenle acı çeken bir kadının, annesiyle hesaplaşamayan bir kız çocuğunun, okuyanı rahatsız eden ve belki de bu nedenle elinizden bırakamayacağınız öyküsü.

Cumhuriyet elitlerinin düşkün kuşakları ile orta sınıfın can çekişen tutunamayanlarının karşılaştığı trajik bir karnavala dönüşen kapak kızının romanı, toplumun ve bireyin ruh haritasını en ince ayrıntısına kadar resmeden Ayfer Tunç'un güçlü anlatımıyla Türkiye'nin çürüyen yüzüne de ayna tutmaktadır.

Kapak Kızı - Ayfer Tunç

2012-01-03T12:03:00.000+02:00

2012'nin ilk kitabı. Yılın ilk kitabının Kapak Kızı olmasından son derece mutluyum. Kendimce okumayı çok istediğim bir kitapla başlarsam öyle devam eder diye düşündüm :)

Ayfer Tunç'u okumayı çok istiyordum. Gerçi liseye giderken (sanırım 2002) ''Bir Maniniz Yoksa Annemler Size Gelecek'' adlı kitabını okumuştum. Sonra o kitabımı bir arkadaşıma vermiştim. Geri vermemişti. :(

Kapak Kızı sayesinde Ayfer Tunç ile yeniden tanışmış oldum.

Offf valla ben bile yazarken sıkıldım. Sizin de bu yazıyı okurken sıkılmanız muhtemel.

Kitabı çok sevmeme rağmen hakkında bir şey yazasım gelmiyor şu anda. Kitabın çok da önde olmayan karakterlerinden Hakan'ın bende bıraktığı etki yüzünden olabilir. Bu zamanda kadar benimle aynı durum içerisinde olan bir karakterle tanışmamıştım. Aynı dertten muzdarip iki kişi; Hakan ve ben.

Hani o bir karara varmış olsa, ben de o kararı verebilirim. O kadar. Ama nerede bizde o yürek? Bir de üstüne Ersin, Hakan'ın yapamadığını yapmasın mı kitabın sonunda? Çıldıracaktım. Zaten son zamanlarda karakterlere gıcık oluyorum (bkz. Hacime ). Onların yüzünden asıl konuya odaklanamadım. Kapak Kızı'na yani.

Yeşil Peri Gecesi'nde karşıma çıkmamanız ümidiyle, siz iki gıcıkla vedalaşıyorum. Güle güle beyler.

Sonuç olarak şunu söyleyeyim; Kapak Kızı, diliyle, konusuyla, karakterleriyle, her şeyiyle okunası.

''İşini iyi yapan, iyi yaparken çok sıkılan, ama yine de belirlenmiş hedefe ulaşmadan hayatını değiştirmeyi düşünmeyen insan. Yolun bir kısmı katedildiğine göre, geri dönmek zarar getirirdi artık. (Sayfa 35)

''O, yavaşça odaya girerdi. Uyuduğumu sanırdı. Usulca alnımı okşar, öper, giderdi. Hırsımı ondan çıkardığımı, güzel yüzünü kan içinde bıraktığım gecelerin sabahında bile. Ama bir sabah, yine gelmesini, alnımı okşamasını, usulca öpmesini beklerken, çıt diye kapandı kapı. Beni öpmeden gitti. O zaman her şeyin bittiğini anladım. Ateş söndü.'' (Sayfa 102)

''Yazarlar sıradan sandığımız insanları evirip çevirirler, başka bir gözle bakarak onlardan yeni insanlar yaratırlar. Bu yeni gözle biçimlenmiş insanlar, artık bizim için sıradan değildirler, birer kahramandırlar. Gerçek hayatta da gizli bir elin onları alıp yeniden biçimlemesini isteriz. Bir el, deriz, bizi de biçimlese, biz de kendi hayatımızın kahramanı olsak. O el kendi elimizdir oysa.'' (Sayfa 109)

Arka Kapak:
Karlı bir kış günü, Ankaradan İstanbula giden bir trenin yemek vagonu. Birbirini tanımayan üç kişi; bankacı Ersin, radyo programcısı Selda ve yemekli vagonun garsonu Bünyamin. Kapak Kızı, işte bu üç kişinin romanı. Ama aynı zamanda orada olmayan bir başkasının; bir dergide çıplak fotoğrafları yayınlanan Ayın Kızı Şebnemin. Trenin saatlerce yolda kaldığı, bir yolcunun öldüğü bu uzun yolculukta, roman kahramanları, birbirleriyle, Şebnemin fotoğrafları aracılığıyla yüzleşirler. Ancak bu zihinsel yüzleşme giderek kimin kimi yargıladığı belli olmayan bir hesaplaşmaya dönüşür. Ayfer Tunç, ilk kez 1992 yılında yayınladığı Kapak Kızını zemin aynı zemin, inşa aynı inşa olmak kaydıyla yeniden yazdı. Roman, bedensel çıplaklığı, kahramanlarını farklı nedenlerle sarsan bir travma olarak ele alıyor. Aile, hayat, aşk, kıskançlık, güzellik ve ahlak kavramlarını, alışılmış yorumların tuzağına düşmeden işliyor. Bunaltıdan ikiyüzlülüğe, anıların masumiyetinden yaşamın gerçeklerine uzanan soruların kuşattığı bu roman, aslında bütün soruları içeren tek bir soru soruyor: Kim daha çıplak?

2011 Kitaplarım..

2011-12-30T13:34:00.001+02:00

Geçen sene ne güzel liste yapmıştım. Fotoğraflarıyla birlikte listelemiştim. Ama o zaman blogumu açalı bir sene bile olmamıştı ve çok fazla kitap yorumlamamıştım.

En iyisi ben 2011'de okuduğum kitapları liste şeklinde yazayım. En sevdiklerimi de kırmızıya boyayıp, linklerini ekleyeyim.

Bu sene ''52 hafta 52 kitap'' hedefime ulaştım. Hatta geçtim :) Okumak istediğim yazarları okudum. Eee daha ne olsun? Gerçi hala eksikler var. Ama bizler için eksikler hiç bitmez değil mi? :)

''Evlendiğin zaman göreceğiz seni, işlerden vakit bulabilecek misin okumaya?'' diyenlere de selam gönderiyorum.

1-Shantaram- Gregory David Roberts ( 2010 listesine dahil etmiştim)
2-Hercule'ün Oniki Görevi- Agatha Christie
3-Çapraz Oyun- Hasan Saraç
4-Değişim- Franz Kafka
5-Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?- Perihan Mağden
6-Sırça Fanus- Sylvia Plath
7- Sorry- Zoran Drvenkar
8- Genç Werther'in Acıları- Goethe
9- Bir Türk Ailesinin Öyküsü- İrfan Orga
10-Kutsal Fahişeden Bakire Meryem'e Toprak ve Kadın- Emre Caner
11-Kontrbas- Patrick Süskind
12-Benim Hüzünlü Orospularım - Gabriel Garcia Marquez
13-Aşk Yakalar Seni- Fatoş Yıldız
14-Bir Kadın Düşmanı- Reşat Nuri Güntekin
15-Gullerin Duvagi- Laura Fitzgerald
16- Kadindan Kentler - Murathan Mungan
17- Albaya Mektup Yok- Gabriel Garcia Marquez
18- Fisilti - Becca Fitzpatrick
19- Kelebek - Henri Cherriere
20- Danko'nun Yüreği - Gorki
21- Miral - Rula Jebreal
22- Lanetli Talih - Rachel Gibson
23- Birbirimiz Olmadan - Martin Walser
24- Roger Ackroyd Cinayeti - Agatha Christie
25- Küçük Arı - Chris Cleave
26- Gri Hikayeler - Göksel Bekmezci
27- Portobello Cadısı - Paulo Coelho
28- Hikayeler -KAFKA
29- Hayalden Öte - Faik Byrns
30- Bir Maskenin İtirafları - Yukio Mişima
31- Arı Kovanına Çomak Sokan Kız - Steig Larsson
32- Japon Yapmış - Onur Ataoğlu
33- Sürü - Frank Schatzing
34- Saklı Ülke - Maud Mangold
35- Dul Kasabı - Pavel Kohout
36- Charlie'nin Çikolata Fabrikası - Roald Dahl
37- Charlie'nin Büyük Cam Asansörü - Roald Dahl
38- Onlar Hep Oradaydı - Sunay Akın
39- On Üç Yıl Sonra - Jasper Kent ( yarım bıraktım )
40- Vanilya Kokulu Mektuplar - Sevim Ak
41- Japon Ne Yapmış - Onur Ataoğlu
42- Rüya Gören Kız - Nil Esra Başaran
43- Kirpiklerimin Gölgesi - Şebnem İşigüzel
44- Ve Ayna Kırıldı - Agatha Christie
45- Sürtüşmeler - Philippe Djian
46- Yağmuru Seven Çocuk - Amelie Nothomb
47- Kediler Güzel Uyanır - Yekta Kopan
48- İntihar Notlarım - Micheal Thomas Ford
49- Ölüm Pornosu - Chuck Palahniuk
50- Lütfen Anneme İyi Bak - Kyung-sook Shin
51- Bozkır Aydınlığında Aşk - Adnan Binyazar
52- Kimyager - Murat Özkan
53- Bir Çay Daha Lütfen - Katharine Branning
54- Kabuk Adam - Aslı Erdoğan
55- Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında - Haruki Murakami

Ne yapıyorsun? Mutfağı Topluyorum. :)

2011-12-28T13:59:00.000+02:00

Mutfağın ortasında elinde bisküvi paketiyle duran kocama sordum;

- Ne yapıyorsun?

- Mutfağı topluyorum.

- Nasıl yani?

- Yarım bisküvi paketi kötü gözüküyordu ortalıkta durmasın diye onu bitirdim. Birazdan helvayı yiyeceğim.

:)

Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında - Haruki Murakami

2011-12-28T12:17:00.000+02:00

2011 bitmeden Murakami okumasaydım orta yerimden çat diye çatlardım eminim. Uzuuun zamandır istiyordum okumayı.

Kitap fuarı yazımdan hatırlarsınız belki, bu kitabı günün anısına ,(2011 Tüyap Kitap Fuarı) Onur Bey'in tavsiyesi üzerine almıştık. Ve Büşra ile aynı zamanda okuyacağız diye konuşmuştuk. Bazen de dışarı çıktığımızda bir örnek ayraç alırız. Vardır öyle garip huylarımız :)

İtiraf ediyorum; başlarda sıkıldım. Aslında kitabın yarısı diyebiliriz.:) Ama sonra kitap aldı başını gitti. Sayfaları merakla çevirmeye başladım. Hacime'ye sinir oldum. Karşımda olsa esaslı bir yumruk geçirirdim suratına.

Sonunda Hacime ile ilgili çok klasik bir yorum yaptım; ''erkek işte''. Gıcık Hacime. Sinir şey.

İşte bu cümlelerden Murakami'nin ne kadar güzel bir dili olduğunu anlayabilirsiniz. Aslında kitapta Hacime'nin gıcıklığı ile ilgili bir anlatım yok. Ben kendi kendime gıcık oldum adama.

Tamam tamam kapatıyorum Hacime konusunu. :)

Sade bir dille yazılan ama insanı etkileyen kitaplara ba-yı-lı-yo-rum. Kelimeleri süslemeden, uzun uzun yazmadan duyguları nasıl bu kadar gerçekçi anlatabiliyorlar anlayamıyorum. Anlamama ne gerek var gerçi. Ben kitaba kapılıp, duygulardan duygulara sürüklenmeme bakayım değil mi?

Bu güzel kitapla tanışmamızı sağladığınız için teşekkürler Onur Bey. :)

..eğer yağmur yağmamış olsaydı, eğer yanıma şemsiyemi alsaydım ( ki bu çok muhtemeldi, çünkü otelden çımadan önce alıp almamak konusunda bocalamıştım), onunla asla karşılaşamazdım. Ve onunla karşılaşmasaydım eğer, şimdi hala yayınevinde kölelik ediyor, geceleri gözlerimi duvara dikiyor, tek başına içip kendi kendime konuşuyor olurdum. Bu durum, ihtimallerimizin ne kadar sınırlı olduğunun farkına varmamı sağlıyor. (sayfa 57)

''Aşıklar talihsiz bir yıldızın altında doğarlar'' dedi. ''İkimiz için yazılmış gibi sanki.'' (sayfa 149)

Arka Kapak:
Tokyo’nun varlıklı bir mahallesinde, sıradan ve sorunsuz gibi gözüken bir hayat süren Hajime, orta yaşlara geldiğinde yaşamını sorgulamaya başlar. Hayatı boyunca sahip olduklarından daha fazlasını istememiştir. Savaş sonrası yıllarda şansı yüzüne gülmüş, iyi bir evlilik yapmış ve iki kız çocuk sahibi olmuştur.
Şehirde iki caz kulübünün sahibi olarak kıskanılacak bir kariyeri vardır. Yine de, hayatı ve kariyeriyle ilgili, rahatsız edici, sinsi bir yetersizlik duygusuna kapılmaktan kendini alamaz. İlk gençliğinde âşık olduğu, akıllı, ancak tuhaf bir yalnızlık duygusu uyandıran güzel Şimamoto’nun anısı, kalbini gölgelemektedir.
Yağmurlu bir gecede, eskisinden çok daha güzel ve etkileyici görünen Şimamoto’nun tekrar karşısına çıkmasıyla, hayatı çok daha karmaşık bir hale gelir.
“İnsanın, kaderi ve maddi dünya arasındaki gelgitlerini anlatan ve okuru kıskıvrak yakalayan bir eser. Akıllardan çıkmayacak.”

The New York Observer

Kabuk Adam - Aslı Erdoğan

2011-12-24T14:04:00.000+02:00

''Ama,'' dedi birdenbire, ''bir kitabın kapağına bakarak içindekileri anlayamazsın.''
.........
''Bir insanı da sadece yüzüne bakarak anlayamadığın gibi.''

Ben de Kabuk Adam'ı elime aldığımda içindekilerin beni bu denli etkileyeceğini nereden bilebilirdim ki?

Kapağı açtım, ilk cümleyi okudum, o cümlenin bulunduğu paragrafın tamamını çizdim. Öğrendim ki canım dostumun kitabında da aynı paragraf çiziliymiş. Bana ''en sevdiğim giriş cümlesine sahip kitap'' derken abartmıyordu inanın.

Ben artık kitabın büyüsüne kapılmış bir okurdum. O ilk cümle vurmuştu zaten beni. Nasıl toparlayabilirdim ki kendimi? Öyle büyülenmiş bir halde bitirdim. Geçmedi etkisi hala.

Arka kapakta Aslı Erdoğan'ın ''geleceğin elli yazarı'' arasında gösterildiği yazıyor. Benim için geleceğin, geçmişin, şimdiki zamanın en iyi yazarlarından biri oldu.

Ve Kabuk Adam, bir süre favori karakterim olacak.

Biliyor musun Kabuk Adam? Sen o kadının sırtına dokundun ya. Sanki benim sırtıma dokundun.

Not: Çizdiğim cümleleri bu sefer paylaşmayacağım.

Arka Kapak:
Dünya okurlarınca "geleceğe kalacak elli yazar" arasında sayılan Aslı Erdoğan'ın sayılan Aslı Erdoğan'ın yayımlandığı günden bugüne değerini ve yerini hiç kaybetmemiş ilk romanı: Kabuk Adam. Türk edebiyatında olduğu kadar dünya edebiyatında da yeni bir yazarın doğuşuna tanıklık eden bir kitap. Şık olmakla cinayet işlemek arasındaki o çok ince çizginin öyküsü.

Bir Çay Daha Lütfen - Katharine Branning

2011-12-22T14:38:00.000+02:00

Ben güne kahveyle başlayanlardan değil, çayla başlayanlardanım. Yaz, kış içerim. Yazın serinlettiğine, kışın içimi ısıttığına inanırım. Eğer keyif yapmak istiyorsam bi çay demleyiveririm. Kitabımın yanına en çok yakıştırdığım içecektir. Demli ve tek şekerli içerim:)

Sevgili kocam bunu bildiğinden '' bir programda izledim bir kadın çayı anlatıyordu kitabı da varmış'' dedi. E tabii ben hemen internetten araştırdım. Görür görmez tutturdum istiyorum da istiyorum diye :) Ve ertesi sabah bir mail geldi ''bu kitap artık senin'' diye, sol tarafta gördüğünüz fotoğraf iliştirilmiş şekilde. Ofiste göbek atmamak için zor tuttum kendimi :)

Bu kadar gevezelikten sonra sadede geliyorum merak etmeyin. Katharine Hanım (kendisine böyle hitap edilmesinden çok hoşlanıyor) bizi yerlere göklere sığdıramamış. Bazen Türklerden bahsettiği konusunda şüpheye düştüm. Öyle ki kitabın bir yerinde kelimesi kelimesine şöyle yazıyordu; Türkiye çok güvenli bir ülkedir. Okuyunca şu tepkiyi verdim; Emin misin Katharine? Ben hiçbir zaman üstüne basa basa ''Türkiye çok güvenli bir ülkedir'' diyemedim. Okurken zaman zaman ''vay beee biz Türkler neymişiz böyle'' dedim. Acaba Katharine Hanım çok mu iyimser?

Pardon ben asıl bahsetmem gereken konuyu unuttum. Katharine Hanım, Lady Montagu'nun Doğu Mektupları'ndan çok etkilenmiş. Hikayelerinin kesiştiği nokta Türkiye tabii ki. Bu yüzden kitabını Lady Montagu'ya mektuplar şeklinde yazmak istemiş. Bütün bölümlerde Lady Mary'nin de satırlarını görebilirsiniz ve bu son derece keyifli.

Bazı örneklerin iki üç bölümde tekrarlaması dışında kitabın sevilmeyecek hiçbir yanı yok. Hatta insanın güveni geliyor kendine. Zaten Katharine Hanım ''barbar Türkler'' imajının yıkılması için elinden ne geliyorsa yapıyor. 30 yıldır her sene Türkiye'ye geliyor inanabiliyor musunuz? Güzel ülkemizi bizden daha iyi tanıyor buna emin olun. Yabancı birinin gözünden bizi okumak değişik bir duygu.

Bizi çok seven bu güzel hanımefendinin cümleleriyle başbaşa bırakayım sizleri.

Okuduktan sonra web sitesini ziyaret edebilirsiniz. :) http://www.turkishhan.org/

''Bir küvetin suyla dolması gibi sayfaların satırlarla dolmasından büyük haz duyuyorum.'' (sayfa 15)

''...mektup yazmanın iki insan arasında bir mahremiyet lezzeti oluşturduğunu düşünüyorum.'' (sayfa 16)

'' Pek çok turist Türkiye'yi İstanbul ve güney sahilleriyle bilir, fakat benim Türkiyem farklıdır. Bu, cafcaflı plajlarda değil, kurak arazilerde terle, çok çalışmakla, yaşanmış olan hayatın Türkiye'sidir.'' (sayfa 45)

''Çay..bardaklarca çay, sayısız bardak çay, her zaman kardeşlik hislerinin oluşmasına ortam hazırlayan bir ikram şekli.'' (sayfa 64)

''Sahaflar, bir kitapseverin keşfedeceği muhteşem hazinelerle dolu bir açık hava kütüğhanesidir.'' (sayfa 150)

''..Türkiye 70.000.000 ruhla ilmek ilmek birbirine bağlanmış çok renkli bir memleket halısıdır.'' (sayfa 261)

''İbadetlerin, seccadelerin üzerinde ya da sıralarda, ezanla ya da çanla, nasıl uygulandığının bir önemi yok; inançlarımıza gerçekten temel yapmamız gereken esas bütün dinlerde ortak olan bu ''sevgi''dir.'' (sayfa 278)

Arka KApak:
“Ayrılırken arkamdan seslenen insanlar, yolculuğumun su gibi akıp gitmesi için bir dua olmak üzere arkamdan su döken kadınlar oldu. Otobüslere bindiğimde çiçekler, hediyeler sunuldu. Benim kendi ailem bana bu şekilde bir sevgi ve ilgi göstermedi, ya seninki Lady Mary?”

Yukarıdaki sözler ve elinizdeki eserde okuyacağınız daha nice samimi ifade bir-iki günlük turistik seyahatten geriye kalan geçici hatıraların bakiyesi değil. Otuz yılı aşkın süredir ülkemizi, özellikle de Anadolumuzu karış karış harmanlayan Amerikalı bir modern zaman seyyahının, Katharine Branning’in, bizlere ve ülkemize tuttuğu aynadan mektuplara dökülmüş dostane akisler… 18. Yüzyılda ülkemizde yaşamış olan İngiliz sefirinin eşi Lady Montagu’nün ailesine ve dostlarına yazdığı ve o dönem Türkiye’sini resmeden yirmi beş mektubuna mukabil Branning, günümüz Türkiye’sine dair enfes gözlemlerin yer aldığı mektuplarıyla Lady Montagu’yle üç asır sonrasında hasbihal ediyor. Katherine’nin aralıklarla gidip geldiği 30 yıllık Türkiye serüveni Fransa’da derste gördüğü bir Gök Medrese slaytıyla başlıyor. Türkiye’de darbe gibi büyük toplumsal olaylara da şahit olmakla birlikte Branning insana eğiliyor ve Türk insanının belki kendisinin bile farkında olmadığı birçok yerinde tespitte bulunuyor. Lady Montagu’ye hitaben yazılan bu keyifli mektuplar aslında Türkiye halkına hitap ediyor. Bizi bir dostun gözüyle kendimize dışarıdan bakmaya davet ediyor.

Ödüllendirildim :)

2011-12-09T12:02:00.000+02:00

En şeker bloggerlardan biri olan Hamide beni ödüllendirmiş çok teşekkür ederim.
Sanırım hakkımda 7 gerçeği yazmam gerekiyor.
Yazalım o halde:) ;

1- Beceriksizliğimi yazmama gerek var mı bilmiyorum (herkes öğrendi) ama beceriksizim. Aynı zamanda sakarım. Ama bence bu sağ elini kullananların hakimiyetinden kaynaklanıyor. Solaklar da var unutmayın!

2- Oyuncak dükkanlarına bayılırım. Mickey Mouse' lu ne varsa almak isterim.

3- Yemeğin tuzsuz olduğunu hayatta anlamam. Haşlanmış mısırı, patlamış mısırı bile tuzsuz yerim. Kestaneyi de çiğ yerim:)

4- Temizlik yapmaya bayılırım.

5- Bazen önyargılı olabiliyorum. Ama bazen :)

6- Ofisteyken kalemimi başkası kullanınca çok sinir olurum. Kalem, kalemliğime girene kadar gözümü ayırmam, çok huzursuz olurum. Kaybolursa da söylenirim :)

7- Düşün düşün bulamadım 7. maddeyi :)

Bunu da Yaptım Ya!

2011-12-08T10:07:00.002+02:00

Çamaşır makinesinin deterjan gözünü açtım.
Deterjanı, yumuşatıcıyı koydum.
Programı ayarladım ve,
Çalıştır düğmesine bastım.
İçeri kitap okumaya gittim.

Not : ''Çamaşırları makineye koydum'' yazmadığımı farkettiniz değil mi?

Kimyager - Murat Özkan

2011-12-07T12:40:00.000+02:00

Twitter'ın gücü :) Bu kitabı okuduysam eğer twitter ın sayesinde. Kitaptan ve yazardan haberdar olmam twitter aracılığıyla oldu. Murat Bey sağolsun bana kitabını imzalayıp gönderdi. Hesabını takip ederseniz siz de Kimyager'e sahip olabilirsiniz. İşte size linki; http://twitter.com/#!/Kimyager_Roman

Gelelim kitabımıza. Kimyager Mustafa'nın hayatı işten ayrılmasıyla birlikte değişiyor. Sade bir dille yazılmış ama heyecanlı bir kitap. Olayların nereye varacağını merak ediyorsunuz. Bir kere bu kitap beni daha en başından önsözü ile tavladı :) Böyle samimi yazılan önsözlere bayılıyorum doğrusu. O gazla kalkıp kitap yazasım geldi :)

Genç, çiçeği burnunda yazarlar keşfetmeyi seviyorum. Murat Bey'e tekrar teşekkür ediyorum. Twitter'dan ''Mustafa'nın başı niye dertte? Çok merak ediyorum'' gibi twitler göndererek ''gıcık okur'' profili çizdiğim içinde özür diliyorum. :)

Arka Kapak:
Mustafa yıllarını verdiği işinden istifa etme kararı alır. Bu kararın arkasından daha huzurlu bir yaşam planlayan kimyagerimiz başına gelen olaylar silsilesi nedeniyle oldukça güç anlar yaşar. Gecenin bir yarısı gelen telefon her şeyin başlangıcı olacaktır. Kendini bir anda istihbarat elemanlarının cirit attığı bir dünyada bulan Mustafa bu tehlikeli oyunla baş edebilecek midir?

İnsanlığa hizmet eden büyük proje tamamlandığı zaman, dünyanın tüm dengelerini alt üst edebilecek bir olayın içine sürüklenebileceğini tahmin bile edemezdi. Biri bu çılgınlığın önüne geçmeliydi. Aksi takdirde tedavisi mümkün olmayan yaralar tüm insanlığı tehdit etmekle kalmayacak belki de sonunu hızlandıracaktı.

Kimyager, yalnız bir adamın kendi başına yaptıklarıyla geldiği noktayı ve yapacakları ile geleceğini nasıl şekillendirebileceğini anlatan bir roman. Çevirdiğiniz her sayfada bir sonrakinde neler olacağını düşünmeden edemeyeceksiniz.

Bozkır Aydınlığında Aşk - Adnan Binyazar

2011-12-02T13:06:00.000+02:00

Son zamanlarda ne kadar da şanslıyım. Muhteşem kitaplara denk geliyorum. Söylemeden geçemeyeceğim,, bu kitabı da Can Yayınları'nın yarışmasından kazanmıştım. :)

Adnan Binyazar'ın kalemini çok sevdim. O, kelimelerle dans ederken ben adeta kendimden geçtim. Her bir öykünün tadı ayrıydı. Ve hepsinin tadı damağımda kaldı.

Bu kitapla birlikte bir şeyi farkettim. Kadın gözüyle erkeğe duyulan aşkı okumaktansa, erkek gözüyle kadına duyulan aşkı okumak bana çok daha etkileyici geliyor. Adnan Binyazar beni bu konuda fazlasıyla doyurdu. Hele ''Yol Özlemleri'' adlı öykü. Bu kadar mı güzel ifade edilir? Sayfalar arasında Cahit Sıtkı Tarancı'dan, Edgar Allan Poe'dan alıntılara rastladım.Bu alıntılar cümlenin içerisine çok güzel yedirilmişti.

Kalem elimde durmadan çizdim. Evde sevdiğim kitap cümlelerini yazıp yapıştırdığım bir yer var . Oraya bu kitapta ki cümleleri eklemek için sabırsızlanıyorum.

''Ben Türk yazarları okumam'' diyen bir kesim var ya hani. Bu sözüm size; çok şey kaçırıyorsunuz haberiniz olsun!

Çizdiğim cümleleri eleyerek paylaşacağım çünkü çok fazla :)

''Er geç sonu olacak ayakta kalışımızın, yiyip içişimizin, hazlara erişimizin, sevgilere doyamayışımızın...Camı is tutmuş bir petrol lambasının kısılmasına benzer bir yavaşlıkla da varılabilir son'a, kulağında cehennem çanları duyarak da; onu bilecek tek kişi, ruhunu teslim eden olacak.'' (sayfa 46)

Mutluluk, gelimi gidimi tez bir konuktur; acı ise gittiği yere postu seren yüzsüzün teki... (sayfa52)

Koyun, nasıl doyana kadar memelerini kuzularının ağzından çekmiyorsa, yazar da kağıt istedikçe sözcükle beslemelidir yazdığını. (sayfa 63)

Kitaplar olmasa belki de varlığımızın bilincinde bile olamayacaktık. Edebiyat, sanat her an üreyen etkinlikler olgusudur. Onlarda ''son'' yoktur. (sayfa 66)

Arka Kapak:
"Ayrılış Saati Yaklaştıkça Yüzü Solgunlaşıyor, Serçelerin Ürkekliği Ona Geçiyordu. Az Konuşuyor, Ben De Dalıp Gidiyordum. Akşama Doğru Yüzündeki Hafif Makyaj Da Etkisini Yitirince, Artık O Belli Yaşlara Gelmiş Bir Kadın Değildi, Sekiz On Yaşlarında, Saçı Kurdeleli Bir Okul Çocuğuydu. Çirkin Çıkmış Diye Sıkıca Tuttuğu Küçüklük Fotoğrafını Çantasının Diplerinde Bir Yere Sıkıştırdı. Oysa En Çok Onu Görmek İsterdim, Acıları Yaşamadan Önceki Saf Halini..."

Okurlarımızın Severek Okuduğu Kitapların Yazarı Adnan Binyazar'dan Yeni Öyküler... Bozkır Aydınlığında Aşk, Binyazar'ın Yedi Yeni Öyküsünü Bir Araya Getiriyor. Insanın Tüm Yönleriyle, Dupduru Bir Türkçeyle Anlatıldığı Öyküler Bunlar. Aşkın, Yalnızlığın, Yoksulluğun Yarattığı Hüznün, Çocukluğun, Yaşlılığın İnsanca Duygularının Anlatıldığı Öyküler... Adnan Binyazar, Yazdıklarıyla Edebiyatımızda Unutulmaz İzler Bırakmaya Devam Ediyor.

Lütfen Anneme İyi Bak - Kyung-sook Shin

2011-11-30T11:10:00.000+02:00

İlk defa böyle bir şey yapıyorum ama başka çarem yok. Tek bir cümle yazacağım.

Okumanız lazım!

Ölüm Pornosu - Chuck Palahniuk

2011-11-27T15:46:00.000+02:00

Herkesin merak ettiği olay kitap. Okumayı düşünmüyordum. Ölüm Pornosu ateşi sönene kadar. Ama ben yine bir yarışmada kazandım bu kitabı :) Sanırım İdefix'in yarışmasıydı. Aslında bekletiyordum ama içimden okumak geldi nedense.

Okumak için yanlış bir zaman seçtiğimi okumaya başladıktan sonra anladım. İntihar Notlarım'da az da olsa küfürlü konuşmalar vardı. Daha doğrusu normalde bağıra bağıra söyleyemeyeceğiniz kelimeler. Ama Ölüm Pornosu'nda sık sık bu kelimelere ve konuşmalara rastlıyorsunuz. Üst üste fazla geldi sanırım benim bünyeme :)

Sevemedim Ölüm Pornosu'nu. Sıkıntılar bastı okurken. Tamam yeraltı edebiyatını seviyorum ama keyifli bir şekilde okumam için o an hayatımda her şeyin dört dörtlük olması lazım. Kafamın bomboş olması lazım. Aksi olduğu zaman işte böyle fenalıklar geçiriyorum okurken. E Gizem zorun neydi o zaman okumasaydın diyeceksiniz. Haklısınız :)

2011, ''okumayı istediğim yazarlar'' listesindekileri bir bir sildiğim bir yıl oldu. Ha bir de geleneksel ''yılın kitapları'' yazısını yazmaya az kaldı heyecanlı mısınız? :)

Arka Kapak:
Palahniuk'un hayal dünyasına hoş geldiniz! Yoksa kâbuslarına mı demeliydik? Palahniuk bu defa romanının odağına başka bir "marazi" karakteri, porno kraliçesi Cassie Wright'ı oturtmuş; ama bir nesne olarak. Çünkü her ne kadar konu, onun, efsanevi kariyerini kameralar önünde art arda 600 erkekle seks yaparak kıracağı bir dünya rekoruyla taçlandırmak istemesi olsa da, bu rekoru kırmasında ona yardımcı olacak tali oyuncuların, yani "damızlık erkekler"in anlatımıyla şekilleniyor roman. Sıranın kendisine gelmesini bekleyen Bay 72, Bay 137 ve Bay 600'ün gözünden aktarılıyor bu tarihi an. Ve bununla birlikte, onların trajikomik hayat hikâyeleri de, bir rekordan ziyade ölüm pornosuna dönüşecek çekimler sırasında bir bir dökülüyor ortaya. Anlayacağınız, derin bir araştırma ürünü olduğunu her satırında belli eden, çatlatırcasına güldürürken aynı zamanda yüreğinizi dağlayacak bu çılgın romanla, porno endüstrisinin çağdaş hayatın içindeki muazzam ve bir o kadar da gizli saklı varlığını edebiyata taşıyor Chuck Palahniuk. Zaten böyle bir şeyi de ondan başkası bu kadar utanmazca, korkusuzca ve başarıyla yapamazdı herhalde. Ancak dikkat! Tabularınız varsa ve onları yıkmaktan korkuyor-sanız bu romanı okumayın! İnsan cenininin mastürbasyona doğumdan bir ay önce ana rahminde başladığı gerçeğiyle yüzleşmek size ağır gelecekse bu romanı okumayın! Ya da elektrikli vibratörün hayatımıza elektrikli süpürge ve ütüden önce girmiş olmasını kabul edilemez buluyorsanız bu romanı okumayın! Kısacası, düşüncesinden bile ürktüğünüz insani hallerle yüzleşmek istemiyorsanız Palahniuk sizin yazarınız değil! Bizden söylemesi!

İntihar Notlarım - Micheal Thomas Ford

2011-11-27T12:34:00.000+02:00

Kapağa gıcığım! Ters mi tutuyorum, düz mü tutuyorum diye her seferinde karıştırıyorum. Ve ekrana bön bön bakıyorum. Ne yazacağımı bilemiyorum çünkü.

Sevdim mi? Yooo. Peki sevmedim mi? Yooo. O zaman şöyle başlayayım; 15 yaşında bir ergenimiz var. Onun ağzından yaşadıklarını okuyoruz yani intihar notlarını. Neden intihara kalkıştığını öğreniyoruz. Nedenini öğrenince pek bir şaşırdım. Hiç öyle bir şey beklemiyordum doğrusu. Baş karakter Jeff'i çok sevdim. Onunla sohbet etmeyi isterdim :) Zeki ve hazırcevap.

Kolay okunan, araya sıkıştırabileceğiniz bir kitap. Çok güzel cümleler yakaladım. Buyrun bakalım;

...hayatınızın bir başkasınınki kadar berbat olmaması, kötü olmadığı anlamına gelmez. Hislerinizi diğer insanlarınkiyle karşılaştıramazsınız. İşler böyle yürümez. Mükemmel hayat gibi gözüken -hatta iyi gibi gözüken- şey, o hayatı yaşayan insana göre mükemmel ya da iyi olmayabilir. (sayfa 52)

İnsanlar dudaklarını oynatıyorlar, ama ağızlarından önemli bir şey çıkmıyor. Yalnızca konuşuyor, konuşuyor, konuşuyorlar. (sayfa 68)

Cennette her kim oturuyorsa, elinde bir bok çuvalı var ve günde birkaç kez, içinden dünyaya bir avuç serpip, her şeyin çıldırmasına neden oluyor; sanki tarihi geçmiş peri tozu gibi. (sayfa 110)

Favorim 2. cümle.

ON8'in twitterda ki yarışmasından kazanmıştım bu kitabı. Tekrar teşekkürler ON8 :)

ON8 twitter : http://twitter.com/#!/on8kitap

Arka Kapak:
İdam mahkûmlarını, daha sonra öldürebilmek için ölümü beklerken canlı tutuyorlar. Mahkûmları, zamanı geldiğinde yargılayabilmek için, intihar etmesinler diye gözetim altında tutuyorlar. Hiç anlamlı değil. Birini ölüme mahkûm etmek doğal ama insanların bunu kendilerinin yapması değil, öyle mi? Size ne düşündüğümü söyleyeyim: Kendinizi öldürmeye çalıştığınızda insanlar sinirleniyorlar; çünkü bu, onların sizin hayatınızı birazcık bile kontrol edebilmesini engelliyor.

Kediler Güzel Uyanır - Yekta Kopan

2011-11-23T18:28:00.001+02:00

Yekta Kopan'ı hep okumak istemişimdir. Twitter'dan takip etmeye başladıktan sonra bu isteğim daha da arttı. Hazır imza günü varken Yekta Kopan okumaya başlamalıyım dedim. Çok isabetli bir karar vermişim :)

Kitap böööyle yağ gibi akıp gidiyor. Sayfalar uçuyor adeta. Ne zaman başlayıp, ne zaman bitirdiğimi anlamadım bile. Öykü okumanın güzel taraflarından biri bu olsa gerek.

Aşk mı? O da ne? , Geometri , Fil Mezarlığı bu üç öyküyü çok sevdim. Hele bir Matruşka vardı kiiiii. Off oofff. Ah be Gizem niye okumadın sen bu adamı daha önce? Büyük kayıp.

Unuturum ben. Her şeyi unuturum. Duyduklarımı, okuduklarımı , kokladıklarımı, yaşadıklarımı, yaşattıklarımı...

Kendimi okumaya vermem bu yüzdendir belki de. Bir kitap, içindekileri unuttuğunuz zaman size. (sayfa 108)

Bir de hava atayım :)

Arka Kapak:
"Beklenmedik bir anda, bir kitapla yaşadığın şaşırtıcı buluşma. Kütüphanede, rafta, çalışma masasında öylece durmakta, seni beklediğini bilmeden; zaten sen de farkında değilsin yaşanacakların. Karşılaşıyorsunuz. O senden daha cesur, sınırları yok. Sonrası kendiliğinden geliyor. Mutlusunuz. Hepsi bu."

Öyküler. Kısa öyküler. Çok kısa öyküler.

Yekta Kopan, edebiyatın en değerli parçası kısa öyküyü titizlikle işliyor. İnsanı derinden kavrayan yalın anlatımıyla hayatın tüm karmaşasını içinde taşıyan çekirdek zamanların resmini yapıyor. Cümleler, sözcükler hatta harfler, bu kitapta birer notaya dönüşüyor ve hayatın gizli ahengini sezdiriyor. Kediler Güzel Uyanır usta işi bir kitap

Tüyap 2011 devam :)

2011-11-20T16:37:00.000+02:00

Her sene fuarı eleştiriyoruz. Kalabalığından, uzaklığından, yemeklerin pahalılığından şikayet ediyoruz. Yine de gitmeden duramıyoruz.

Bu sene ki gözlemlerimi sizinle paylaşmak istedim. Gözlem derken çok ciddiye almayın :)

Geçen sene ki Grange rezilliğinden sonra Tüyap akıllanmış ve imzaları başka bir salona almış. Sıradayken aralardan geçip duran insanlar olmadı böylece. Biz pek memnun kaldık doğrusu. Ama yine de eksiklikler vardı. Sıralar yamuk yumuktu. İnsan bir şerit çeker, bir şey yapar değil mi?

İmza salonları ile ilgili memnuniyetimizi dile getirdikten sonra zehir zemberek açıklamalara geçebilirim. Bu zehir zemberek sözlerden nasibi alacak olanlar Can Yayınları ve Doğan Kitap. Allah aşkına yayınevinde çalışan bir insan o yayınevindeki kitapları nasıl bilmez? Bir kitap soruyoruz '' o bizde değil'' diyor gözümün içine baka baka. Yahu biliyorum o yayınevi olduğunu. Bilmesem çekip gideceğim ve alamayacağım kitabımı. Cık cık cık. Nasıl sinirlendik nasıl sinirlendik. İki yayınevinde de aynı sorunla karşılaştık.

Öyle afilli mafilli stand yapıyorsun ama görevlinin bir şeyden haberi yok. Olmaz öyle. Şimdi ben böyle dayı dayı konuştum belki çok haklı bir nedenleri vardır falan rezil olmayayım. :)

Ha bir de Can çalışanlarının tişörtlerine bayıldık. O tişörtlerden is-ti-yo-ruz :)

Tüyap 2011

2011-11-20T16:21:00.000+02:00

Her sene olduğu gibi bu sene de fuardaydım. Geçen sene ki fuarlardan farkı az kitap almış olmamdı. İnanmayacaksınız ama 4 adet kitap aldım :) Benim için ne kadar zordu bir bilseniz.

Yine sabahın köründe Büşra ile yollara düştük.Aslında biz şanslıyız rahat gidip geliyoruz. Şansımıza otobüs boştu oturabildik. Notlarımıza bakıp, planımızı yaptık. İlk işimiz Onur Ataoğlu'nun yanına gitmekti.

11:15 gibi Çınar Yayınları'nın standındaydık. Ve nihayet tanışmayı çok istediğimiz yazarımızla tanıştık. Ve ben kendimi aynen şu şekilde tanıttım.

-Merhabaaa ben Gizem. Kitap Delisi Gizem hahaha :)

Sonrasında bizim çenemiz bir düş, bir düş. Sanırım 45-50 dakika standın önündeydik. Arada bir yayınevi çalışanları bıdı bıdı konuşan bu iki kıza garip garip baktılar ama olsun. Birbirlerinin ağzından lafları alarak konuşan 3 insan tuhaf gelmiş olabilir tabii bir şey diyemiyorum. Onur Bey ile üçüncü kitabı hakkında da konuştuk. Hatta üçüncü kitaptan sonra yazmaya devam etmesi için resmen baskı yaptık adamcağıza. Ama Onur Bey'in duyduklarından mutlu olduğu o kadar belliydi ki biz de baskının dozunu arttırdık. Çok güzel bir sohbetti. Tadı damağımızda kaldı.

Onur Bey'den imzalarımızı da aldık. Bu zamana kadar bir sürü yazara kitap imzalattım ama bu sefer farklıydı. Çünkü; Onur Bey klişe sözlerle değil, bizim karakterlerimize özel cümlelerle imzaladı kitaplarımızı. Bu da tabii ki otomatik olarak diğer imzalı kitaplarımdan ayrılmasını sağladı. Bir de tabii fotoğrafsız olmazdı. İşte Onur Ataoğlu ve biz :) not: hem biz kısayız, hem Onur Bey uzun :)

Mutlu mesut Onur Bey'in yanından ayrıldık ve ''biz yine uğrarız'' diye hatırlattık. Ne yapalım sohbet bizi kesmemişti :)

Tess Gerritsen'in imza saatine kadar dinlenelim dedik. İmza salonunda yere oturup bir yandan bisküvi yiyip, bir yandan da muzlu sütlerimiz içtik. Sonra Tess Abla'nın imza kuyruğuna girdik. İyi ki erkenden sıraya girmişiz çünkü bizden sonra bir sıra oldu aklınız şaşar. Biz iki çenesi düşük konuşa konuşa sıra bize nasıl geldi anlamadık.

Fotoğrafta gördüğünüz Tess Gerritsen sırası. Fakat bu yarısı. Neyse efendim Tess Hanım geldi. Kadın gülücükler saçıyor. Ufak tefek, şeker mi şeker bir kadın. Sıranın fotoğrafını çekti hemen :) Herkesle fotoğraf çektirdi. İmzalar imzalamaz hemen ayağa kalkıp pozunu verdi. Onun o enerjisi ile birlikte bizde yorgunluk falan kalmadı. Gerçekten çok çok tatlı bir kadın. Onu öyle görünce o kanlı cinayetleri nasıl yazıyor diye merak etmeden duramıyorsunuz.

İşte böyle sürekli gülen bir yazar Tess Gerritsen :) İmzalı kitaplarımızı kapıp, bir de fotoğraf çektirdikten sonra Yekta Kopan'ın imza saatine yetişmek için koşmaya başladık. Salonu bulduk. Sıraya girdik. Yine şanslıydık önümüzde fazla kişi yoktu. Yekta Bey 5-10 dakika gecikti. Ama sırtında çantası, gülerek, koşa koşa geldiğini görünce ona kızamadık :) Tam bize sıra gelmişti ki bir kız gelip en acıklı yüz ifadesini takınıp ''ben çalışıyorum, hemen yerime dönmem lazım, sıranızı bana verebilir misiniz? dedi. Biz de kıyamadık tamam dedik. Ama kızın elinde tam 3 kitap vardı. Yekta Bey 'de ''hem sıra istiyorsun, hem de 3 kitapla'' diye kıza takıldı :) Bize sıra geldiğinde ''sizi de beklettik kusura bakmayın'' dedi. Tam bir mütevazılık örneği! Nasıl hoşumuza gitti anlatamam. Böylelikle yine bir kitabım özel bir şekilde imzalandı. Şans benden yanaydı adeta. Büşra'ya da şarkı söyledi Yekta Bey. Şarkı dediysem ''loyloylololom'' diye mırıldandı. Şans Büşra'dan da yanaydı :)

Yekta Bey'in yanından ayrıldıktan sonra Büşra ile günün anısına ortak bir kitap almak istedik. Tabii ki bir türlü karar veremedik. Can Yayınları'nın standında kararsız bir şekilde dururken en sonunda biraz daha dolaşmaya karar verdik. Aaaaa bir de baktık Onur Bey hala orada, gitmemiş. Biz hemen yanına gidip, sohbete kaldığımız yerden devam ettik. Ortak bir kitap almak istediğimizi ve karar veremediğimizi söyledik. Ne oldu tahmin edin? Onur Bey bize bir kitap tavsiye etti ve biz de koşa koşa gidip o kitabı aldık. Ve yine böylece ''özel'' bir kitabımız oldu. Hem günün anısına ait kitabımız oldu, hem de o kitabı çok sevdiğimiz bir yazar tavsiye etti. Diyorum ya şans bizden yanaydı :)

Kitabı merak ettiyseniz ; Haruki Murakami - Sınırın Güneyinde, Güneşin Batısında.

Günün özeti benim için tam da şöyleydi ; yorgunluk, mutluluk ve şans :)

Yağmuru Seven Çocuk - Amelie Nothomb

2011-11-20T11:53:00.000+02:00

İlk önce kapağına vuruldum, sonra kendisine. Sonra da yazarına. Şu kapağa bir bakın.Sizce de insana mutluluk ve pozitif enerji vermiyor mu?

Bana veriyor valla. Kitap yığınımın en üstüne koydum ki, gelip geçerken görünce mutlu olayım. Bu arada hala kitaplığım yok. Şanslıyım ki evimiz kendinden kitaplıklı :) Bir ara fotoğraflarını çekerim.

Amelie Hanım, yaşamının ilk üç yılını anlatıyor. Bu üç yılda Japonya'da geçiyor. Şimdi kafanızda bir soru işareti belirdi değil mi? İnsan 3 yaşına kadar yaşadığı bir yeri nasıl hatırlayabilir? Ben de anlamadım. Hatırlıyormuş demek ki.

Neyse zaten fazla sorgulamadım. Kitabın keyfini çıkardım. Daha doğrusu çıkaramadım. Daha da doğrusu yetmedi. Çünkü 103 sayfaydı. Ben de bana mutluluk veren bu kitabın tadının yarım kalmasına razı oldum ne yapayım.

Ne okusam diye düşünüyorsanız ve bir türlü bulamıyorsanız bence Yağmuru Seven Çocuk'u alın, okuyun ve mutlu olun :) İşte bu kadar basit.

Canlıların gözlerinin çok şaşırtıcı bir özelliği vardır: Bakış. Bundan daha ilginç hiçbir şey yoktur.Ne insanın kulaklarının ''duyuşu'' var denir, ne de burnunun ''koku alışı'' ya da ''soluyuşu''. (sayfa 8 )

Eğer zevki tanımak için değilse, doğmak için bunca çaba niye? (sayfa 25 )

Zevkle ilgisi olmayanı hatırlamak neye yarar? Hatıra, zevkin en vazgeçilmez müttefiklerinden biridir. ( sayfa 26 )

...asla birinin hayatını kurtarmamak gerekirdi, çünkü bu onu çok büyük bir minnettarlığa zorlamak olurdu. ( sayfa 48 )

Arka Kapak:
“Benim yağmurlu çocukluğum, Japonya’da, sudaki bir balık gibi geçti.”

Bir çocuk üç yaşına kadar yaşadıklarını hatırlar mı demeyin.

Fransız yazar Amélie Nothomb, Yağmuru Seven Çocuk’ta hayatının Japonya’da geçen ilk üç yılını anlatıyor.

Çünkü kahramanımız Amélie için her şey mümkün: Üç yaşında Fransızca ve Japonca konuşabilir, kendini Tanrı zannedebilir, uykusuz gecelerde çatıya tırmanabilir, bulutları yeryüzünden daha çekici bulabilir, en sevdiği şey sağanak yağmur olabilir.

“Obur bir otobiyografi. Zaten Amélie Nothomb’dan da bundan azı beklenmezdi.”
L’Express

“Sıkıcı hatta benmerkezci olabilecek öykü, harflerin bu genç şeytanının kaleminden döküldüğünde olağanüstü olduğu kadar da komik bir hikâyeye dönüşüyor.”
L’Express

Sabahattin Ali..

2011-11-18T13:47:00.000+02:00

Bu hafta kültür-sanat haftası oldu bizim için. Dün de Sabahattin Ali'yi andık. Söyleşi şeklindeydi.
Kızı Filiz Ali ve A'dan Z'ye Sabahattin Ali kitabının yazarı Sevengül Sönmez vardı. Moderatör ise Necip Fazıl Kurt'tu.

Filiz Ali'yi hep merak etmişimdir. Zarif bir hanımefendi olduğunu zaten tahmin ediyordum. Yanılmadım tabii ki. Zaman zaman bizi güldürdü, zaman zaman gözlerimizin dolmasına sebep oldu. Özellikle Sabahattin Ali'nin ölümü hakkında konuşurken gözlerinin dolmasını engelleyemedi.

Ben Filiz Ali'nin ağzından babasını daha fazla dinlemek isterdim. Kitapları hakkında ne düşündüğünü saatlerce dinleyebilirdim.Hatta bir ara içimden ''herkes gitse sadece biz kalsak Filiz Ali'ye dilediğimizce soru sorsak'' diye geçirdim.

Sevengül Hanım ise bize Sabahattin Ali ilgili derin bilgilerini sundu. Kitabını da çok merak ediyorum. Muhakkak okumalıyım. Sorulan sorular doğrultusunda Sabahattin Ali ile ilgili yazılan kitapları önerdiler. Fakat Hıfzı Topuz'un yazdığı Başın Öne Eğilmesin'i atladılar. Çok şaşırdık. Çıkarken asansörde Sevengül Hanım'la karşılaştık ve nedenini sorduk. O da bize kendince sebeplerini söyledi. Yine şaşırdık :)

Filiz Hanım konuşurken ara ara not aldım ve onları paylaşmak istiyorum.

Sabahattin Ali etliye sütlüye karışmasaydı çok daha rahat bir hayat yaşayabilirdi.Ama etliye sütlüye karışmasaydı Sabahattin Ali olmazdı.

Hayatını kaybetme nedenlerinden biri belki de dışa bağımlılığı eleştirmesidir.

Belgeler yok edilmediyse her şey bir gün ortaya çıkar. En azından bir defin belgesi olması gerekir.

Çok küçük yaşlarda kin tutmamayı öğrendim.

Çocukken çıkıp gelir diye düşüyordum. Gömseniz, cenazesine gitseniz tevekülle karşılarsınız.

Acının kanıksanması en büyük trajedidir.

Bu sözler üzerine söylenecek daha fazla bir şey var mı?

Kafanızın uyuştuğu kişilerle gitmek ayrı bir zevk veriyor. O yüzden biz dört kızın kültür-sanat etkinlikleri devam edecek :)

Sürtüşmeler - Philippe Djian

2011-11-18T11:05:00.000+02:00

SÜRTÜŞME:
1. İki şeyin birbirine sürtünmesi eylemi.
2. Fikren uyuşamama, anlaşamama, dolayısıyla sürekli sıcak veya soğuk tartışma içinde olma hali.

Kitap bu şekilde başlıyor. Ve okuduktan sonra kelimenin 2. anlamıyla bu kadar uyumlu bir kitap daha olabilir mi diye düşünüyorsunuz. Karakterler sürekli bir sürtüşme halinde.

Tabii ben bir süre sonra sürtüşmelerden sıkıldım. Aynı zamanda kullanılan dilden de. Aslında ben bu kitabı niye sevmedim biliyor musunuz? Karakterleri karıştırdığım için. Çünkü karakterlerin hepsi birbiriyle sevişiyor. Bir süre sonra kim kimdi karıştırmaya başladım.

Okurken şöyle bir durup '' bi dakka bi dakka bu kadın, adamın kızının kayınvalidesi değil miydi yaee?'' diye düşünmek pek hoş değil. Kimin eli kimin cebinde ohooo :)

Aslında Philippe Djian, kitapları milyonlar satan bir yazar. Fransa'nın kült yazarlarından(mış). Okurken beni hiç zorlamadı ama ne biliyim içim ısınmadı Sürtüşmeler'e.

Bir de sevmediğim bir kitabı yazarken tıkanma durumu var ki sormayın gitsin.

Arka Kapak :
Philippe Djian, yalın, kıvrak bir anlatımla yarattığı şiddet estetiğiyle, yazıya ustalıkla yedirdiği sinematografik öğelerle, satış rakamları beş yüz binleri, kimi zaman milyonu bulan yirmi iki kitaba imza atarak Fransa'nın kült yazarlarından biri oldu. Son romanı Sürtüşmeler'de, geçmişin şeytanlarını kovmak için anılar kapanına sıkışmış bir antikahramanı dillendiriyor yine. Sırasıyla oğul, eş ve baba rollerine soyunan isimsiz bir anlatıcı. Dekorda alkol, kan, müptelâlar, hava limanları, bir kitapçı dükkânı, bazen bir göl kıyısının ağır durgunluğu. İkincil rollerde eski tüfek rock yıldızları, dibe vurmuş ihtiyarlar, manken eskileri, kocamış yayıncılar, genç 'kaybedenler'. Hepsinin merkezinde, bir yazgıyı biçimlendiren anne figürü. Beş metnin derinlikli sahneleriyle aktarılmış bir yaşamın tüm bu hammaddeleri, anlam yoğunluğuyla ters orantılı, berrak, dolambaçsız bir dille, ünlü Betty Blue'nun sertliğini aratmayan imgelerle şekilleniyor.

Attila İlhan...

2011-11-17T12:38:00.000+02:00

Salı günü izinliydim. İzinli olduğum günler ben de kendime izin veririm. Geç kalkarım, elimi bir işe sürmem, öğleden sonra annemlere gidip anneannemle televizyon seyrederim, çay içerim. Ama bu salı dopdolu geçti. Dopdoludan kastım; erken kalktım, temizlik yaptım, ütü yaptım, kitap okudum.

Akşam içinde güzel bir program yaptık. Sefaköy Kültür ve Sanat Merkezi'nde Attila İlhan'ı anma günü vardı. Canım Büşra'm, Nevin Teyze, annem ve ben kız kıza gittik. Umduğumuzdan kalabalıktı. Ben bu kalabalığı Yavuz Bingöl'ün gelecek olmasına bağladım. Çünkü bağlama kursundan çıkan öğrenciler haldır haldır salona koşturdular. Ama Yavuz Bingöl gelmedi hahaha :)

Programın sunuculuğunu Kerem Alışık yaptı. Video gösterileri yayınlandı. Gençlik fotoğraflarını özellikle çok beğendik. Bayağı yakışıklıymış gençliğinde diye aramızda konuştuk. Çolpan İlhan, usta yönetmen Sefa Önal, Prof. Dr. Yakup Çelik (Yıldız Ünv. Türk Dili ve Edebiyatı Bölüm Başk. ) ve Aziz Yeniay sırasıyla Attila İlhan ile anılarını, duygularını paylaştılar bizlerle. Özellikle Çolpan Hanım bütün gece boyunca çok duyguluydu. Ve konuşmasıyla salondaki herkesi duygulandırdı.

Şiirler okundu, şarkılar söylendi. Layıkıyla bir anma programı oldu. Çıkışta herkese Attila İlhan anısına düzenlenen bir kitap verildi. Ve Attila İlhan'ın bir kaç eşyası sergilendi. Fotoğraflarını niye çekmedim diye kendime kızıyorum şu an.(çekemezdim ki şarjı bitmişti) Ayrıca dağıtılan kitap çok şıktı.

Fazla şiir okumam. Şiir okumanın raconunu bilmem. Ama herkesin kulağına bir Attila İlhan şiiri çalınmıştır değil mi?

Ve Çolpan İlhan'ın dediği gibi ; abim öldü mü, ona bu millet karar verir...

Ve Ayna Kırıldı...

2011-11-16T13:19:00.001+02:00

Bu ay pazar günleri çalışıyorum. E fazla iş olmadığı içinde bol bol kitap okuyorum. Maalesef bu pazar yine evde kalmadığımız için yanıma kitap alamamıştım. Kös kös oturup, internette vakit geçirmeye çalışıyorken birden aklıma sevgili Euphoric'in gönderdiği e-kitaplar geldi. İçinden Ve Ayna Kırıldı'yı seçtim. Kirpiklerimin Gölgesi'nden sonra beni biraz kendime getirir diye düşündüm. İyi ki öyle düşünmüşüm.

Bir kere baştan söyleyeyim katili yine tahmin edemedim. Hatta hiiiç aklıma gelmeyen biri çıktı katil. Her Christie kitabında olduğu gibi bunda da meraktan çatır çatır çatladım. Ah Agatha Teyzeciğim nasıl başarıyorsun bunu?

Meşhur Miss Marple ile ilk defa tanıştım. Ne tatlı kadın o öyle. Örgü falan örerken cinayet çözüyor hahaha :) Şimdi düşünüyorum ben bu kadar geç tanışmışken Christie ile, arayı nasıl kapatacağım? Küçükken hep duyardım Agatha Christie'yi. Bağımlıları olan abilerim/ablalarım vardı. Şimdi anlıyorum niye bağımlı olduklarını. Arada bir onu okumak bana tazelenme hissi veriyor nedense.

İtirafnoktakom: E-kitap olarak okuyamadım.Yazdırdım :) Ama müsvedde kağıtlara bastım merak etmeyin :)

Kirpiklerimin Gölgesi..

2011-11-14T11:54:00.001+02:00

Aslı Tohumcu, Şebnem İşigüzel ile yaptığı söyleşide Kirpiklerimin Gölgesi için ''gerçeğin kıçını parmaklayan bir roman'' demiş. Aslında fotoğrafın yanına sadece bu cümleyi yazıp bırakabilirim. Zira ne kadar yazarsam yazayım, Aslı Hanım'ın tek cümle ile anlattığını anlatamam.

Yine de deneyeyim. Şebnem İşigüzel, 2009 yılında Adana'da annesini öldüren R.A'nın haberinden sonra bu romanı yazmaya karar vermiş diyebiliriz. Hatta kitabı da R.A'ya ithaf etmiş. Zaten konusu itibari ile daha ilk anda çarpan bir kitap. Bunun için kitabı yarılamış olmanız gerekmiyor üstelik. İlk cümleyi okur okumaz yiyorsunuz tokadı.

Ben, okumaya devam ettikçe art arda gelen o tokatlardan kurtulmak için bir günde bitirdim. Kapağı kapattım ve masaya ters bir şekilde koydum. Çünkü, sağ gözünden belli belirsiz bir göz yaşı akan oyuncak bebeği dahi görmek istemedim. Zaten öyle yapmıyor muyuz? Oyuncak bebeklerle oynayacak yaşı bile geçmemiş çocukların hayatlarını ağabeylerinin, okul hademelerinin, bekçi amcaların, hatta ''anne''lerinin kararttığını görmüyoruz. Ve rakamların hatırı sayılır derecede fazla olduğunu.

Off beni mahvetti bu kitap. Rüyalarıma bile girdi. Ben artık Kirpiklerimin Gölgesi ile vedalaşmak istiyorum. Okumak bile insanı bu kadar etkilerken, bunları yaşayan çocukların olduğunu bilmek çıldırmak için yeterli bir sebep. Şebnem İşigüzel yazarken ağlamış daha ne diyeyim? Siz bence bu linke bir göz atın. Ben de biraz kendime geleyim.

''Hayatta en güzel şey gizem içerendir. Hakiki sanatın ve hakiki bilimin can evindeki en temel duygudur bu. Gizem nedir bilmeyen, artık merak edemeyeni şaşıramayan birisinin yaşadığı söylenemez. Böyle biri eriyip gitmiş mum gibidir.'' ( sayfa 54)

''...insan vücudnun dibi, sanıldığı gibi ayakları değil, kafasıdır, zihnidir. Bütün ömrün tortusu işte buraya çöker.'' (sayfa 70)

''Kötülük insanların içine nasıl giriyordu? Bizi sürekli sınavdan geçiren Allah tarafından mı sokuluyordu içimize, yoksa ateşi, tekerleği, uçağı icat ettiğimiz gibi kötülüğü de biz mi yaratmıştık?'' (sayfa 77)

Arka Kapak:
Şebnem İşigüzel, Kirpiklerimin Gölgesi'nde, henüz on bir yaşında bir kız çocuğunun yaşadığı akıl almaz olayları anlatıyor. Herkesin bildiği, ama kimsenin görmek istemediği bir trajedinin üzerindeki perdeyi kaldırıyor ve
bir dil ustalığıyla, kolay kolay cesaret edilemeyecek bir yüreklilikle hepimizin tanıdığı bu kız çocuğuna ses veriyor.

Hayatta bazen kirpiklerinizin gölgesinden başka sığınacak yeriniz kalmaz. Herkes kötülük yapar size. Bu böyle olmasına rağmen, orman, ağaçlar, sular, kuşlar, gökyüzü ne kadar güzeldi. "Sence hayatın en güzel yanı neresi?" diye sorarsanız bana, "Hepsi," derdim size. Mutlu olmaya dair bir umudum var benim. Avlanan ceylanlar son ana kadar yaralı gövdeleriyle doğrulup koşup kaçmak, avcının elinden kurtulmak isterler. Yaparlar da bunu. Yaraları ne kadar ölümcül ve derin olursa olsun. Vurulup düştükleri yerden kalkıp kaçarlar.

Öleceklerini anladıkları zaman gözyaşı döken bu hayvanların ölüme direnişine şaşarsınız. Yaşadığım şu hayatta, kirpiklerimin gölgesi kadar bir yerde bile hayat kalmadı bana. Bunları düşündüm ve sonra geri dönüp o fena şeyi yaptım. Annemi öldürdüm.

İşigüzel'in tarzı zaman zaman bir sihir gibi ışıldıyor. - TAGESZEITUNG

Şebnem İşigüzel'in Avrupa edebiyat tarihinde bir yeri olduğu aşikâr.- FRANKFURTER RUNDSCHAU

Rüya Gören Kız..

2011-11-11T10:21:00.000+02:00

O kadar yorgunum ki. Şu 70 sayfalık kitabı 4 günde bitirdim. Bayramın ilk iki günü çalışıp, sonraki iki günde de evde kalmayınca feleğim şaştı resmen.

Kitaba değinmeden önce başka bir şeye değinmek istiyorum. Evlenmeden önce kafamı kurcalayan bir soru vardı hep. Ben farklı bir yatağa, yıllarımı geçirdiğim odamdan ayrılıp başka bir eve nasıl alışacağım? Bunu arkadaşlarıma sorduğumda ''merak etme canım bir süre sonra doğup büyüdüğün evde kaldığında yabancılık çekeceksin, evini arayacaksın'' cevabını alıyordum. Ne yalan söyleyeyim içimden ''bunlar boş laflar'' diyordum.Ama öyle değilmiş. İnsan gerçekten evini arıyormuş. Bize ne bundan demeyin sakın. Benim için önemli bir konuydu. Paylaşayım istedim.Bu araya sıkıştırdığım garip paragraftan sonra hemen kitaba dönüyorum.

Öykü kitaplarıyla aram çok iyi değildir. Öyle ki öykü kitaplarının kült isimlerini okumuşluğum pek azdır. Ama bu kitabı sevdim. Çok güzel cümleler yakaladım. Zaman zaman dalıp gitmişken düşündüklerini bir kitabın paragrafları arasında görmek muhteşem bir duygu. ''Hahh işte ben de ayynen böyle düşünüyorum'' diyesi geliyor insanın sesli bir şekilde.

Yitik Ülke Yayınları sayesinde kitap okuma alışkanlığımın içine farklı soslar katmaya devam ediyorum. Bir de şu kapağın güzelliğine bakar mısınız? Ve Yitik Ülke'nin bütün kitap kapakları birbirinden güzel. Hele hepsini yan yana koyup şöyle bir baktığınızda çok güzel gözüküyorlar.

Şimdi ben yeni bir kitaba başlayacağım. Ama başlamadan önce çizdiğim cümleleri yazıp kitapla vedalaşmam lazım.

''Evlerin olan biten her şeyi duyduğunu, bütün sesleri kaydedebildiğini çok küçük yaşlarda öğrendim.Tanık oldukları irili ufaklı bütün olayları tuğlalarına, tahtalarına, kireçten renkli duvarlarına alıp orada hapsediyorlardı. Er geç yıkılıp gitmelerinin nedeni de buydu aslında. Yorgunluk...'' (syf 16)

''İnsan zihninin nelere kadir olduğunu biliyorum.Gözlerini kapamak ve olmak istediğin yeri düşlemek yapılması gereken tek şey. Olup bitenlere eşlik edecek bir müzik parçası bil duyabiliyor insan.'' (syf65)

Keşke parmaklarımı şıklattığımda genç firavun Miyadu'yu taşıyan tahtırevan ve onun dört sadık kölesi burada olsa. Ayaklarım bir sözümle yerden kesilip merdivenlerden inerek kurtarsa beni bu karanlıklardan. (syf68)

Arka Kapak:
"Anne" ile dolu geçmişe gülümseyen bir yüz…
İntihar eden bir kadının kendisi ve geçmişiyle hesaplaşması…
Gerçek hayatta yaşamak yerine zihnindeki dünyada var olmayı seçen bir minyatür sanatçısı…
Evliliği boyunca kişiliği örselenmiş bir eski İstanbul hanımı…
Tekdüze giden yaşantısına bir tat katmak isteyen Gülsüm'ün hayal kırıklığı…
Renklerle, sorgulamalarla çevrili bir adam…
Ve arafta kalan dört ruh...
Hepsi bir arada... Düşlerin ardından doğan öyküleriyle Nil Esra Başaran'ın ilk kitabı Rüya Gören Kız'da..

Japon Ne Yapmış..

2011-11-07T16:17:00.000+02:00

Bu satırları earl grey içerek ve yanında kakaolu topkek yiyerek yazıyorum.Hatta cümleyi yazana kadar topkek bitti bile :) Böyle keyifli bir kitabı keyif yaparak yazmak istemiştim halbuki.Ne çabuk bitti bu kek. Neyse ikincisini açayım. :)

''Onur Bey yapmış'' yine yapmış yapacağını. Japon Ne Yapmış ile birlikte bizi hem güldürmeye, hem bilgilendirmeye, hem de kendine, aynı zamanda da Japonlara hayran bırakmaya devam ediyor. Japon Yapmış'da gözlerim neyi aradıysa Japon Ne Yapmış'da hepsinin cevabını buldum. Zaten bence her şeyi bir kitaba sığdırmasın yazarımız. Tadımlık yazsın. Biz de diğer kitabı heyecanla bekleyelim. Ya da diyar diyar gezsin, memlekete dönüp kitap çıkartsın.Çünkü bir millet hakkında Onur Bey'in yazdıklarını okuyunca, onun gözünden diğer milletleri de okumak istiyorsunuz.Sizce de öyle değil mi arkadaşlarım? Huuu huuuu sesimizi duyuyorsunuz değil mi Onur Bey?

Tabii en doğrusunu kendi bilir diyor ve sululuğu burada bırakıyorum. :)

Yine yazacak çok şey var aslında ama ne bileyim yazsam sanki büyüsü kaçacak. Bir de Büşra ile her görüştüğümüzde bıkmadan usanmadan, evire çevire konuşuyoruz.:)Muhtemelen bu cumartesi yine konuşacağız hahah:) O yüzden en iyisi ben size tek bir cümle kurayım.
Okuyun bu kitaplarıııııııııııııııııııııııı.

Bir de benim ilk kitap hakkında ki yazımı okuyun. Okumadıysanız.

Aslında çizdiğim cümleleri de okuyun isterdim ama buraya yazmayacağım işte. Çünkü meraktan çatlayıp, patlamanızı istiyorum :)

Arka Kapak.
Onur Ataoğlu, Japon Yapmış dizisinin ikinci kitabında, Japonya’da yabancı olmayı, günlük hayat koşturmacası içinde Japonya’nın çeşitli kültürel görünümlerini, Japon mutfağını, Japon bahçelerini, akıl ötesi Japon icatlarını, Japon mafyası yakuzayı, sinek avlayan polisleri, dini festivalleri, Japon öcü hikâyelerini, pachinko salonlarını, karaokeli gece hayatını, efsanevi Kodo davul grubunu, “düşlerinin resmini yapan” ünlü sinema yönetmeni Akira Kurosawa’yı, Hiroşima’ya atılan atom bombasından etkilenerek kan kanserinden ölen bir “kız çocuğu”nu, İkinci Dünya Savaşının bittiğinden habersiz, ormanların derinliklerinde saklanarak yaşamaya çalışan Japon Rambolarını, kısacası Japonun neler yaptığını, hem düşündüren hem de eğlendiren bir dille anlatmaya devam ediyor...

On Üç Yıl Sonra..Vanilya Kokulu Mektuplar..

2011-11-02T17:43:00.002+02:00

Kitapları yarım bırakma huyum hiç yoktur. En son ortaokuldayken bir kitabı yarım bırakmıştım. Amma velakin On Üç Yıl Sonra beni deli etti. Uzuun bir karar verme sürecinden sonra bırakmaya karar verdim ve yollarımızı ayırdık. Tabii anında pişman oldum. Kitabın arkasına tarih atıp, not düştüm '' yarım bıraktım ama ara ara okuyacağım'' diye. Bir de bu kitabı evliliğimizin 1. ayında sevgili kocam hediye etmişti. Kıyamadım sanırım. Zaten ilk kitap Oniki'yi de hediye etmişti. Tabii o zaman evli değildik.Ama ben o gün bana evlenme teklifi edeceğini sanmıştım. İsterseniz buradan okuyabilirsiniz. :)

Neyse efendim çenem düştü. On Üç Yıl Sonra ile vedalaştıktan sonra, eve gelir gelmez krize girmiş gibi kuzenimin kitaplığından aldığım, Sevim Ak'ın Vanilya Kokulu Mektuplar kitabına başladım. Rusya'da ki gıcık vampirlerden sonra nasıl iyi geldi bilemezsiniz. Kitap resmen mutlu etti beni. Sanki pembe gözlükler takmış öyle bakıyordum etrafa.

Şimdi söyleyin bana şu cümleyi okuduktan sonra hangimiz pembe gözlüklerimizi takmak istemeyiz ki?

''Mutluluk ipucu yakalamaktır. İpuçları bazen anneannenin reçel kavanozundan, bazen postacının yıpranmış çantasından, bazen de denize atılmış bir şişeden çıkar.''

Ben bugün çok çalıştım millet.Aslında daha bir şeyler yazmak istiyorum ama başım hafiften ağrımaya başlıyor.İlaçlarımı da evde unutmuşum iyi mi?

Benden şimdilik bu kadar. Şimdi sağ tarafa doğru bir göz atın ve ne okuduğuma bakın. Biliyorum biliyorum bir yerlerde birileri çığlık atıyor :)

Onlar Hep Oradaydı..

2011-10-26T12:14:00.001+03:00

Aslında ayın 19 unda bitirmiştim bu kitabı. Fakat kahrolduğumuz o gün içimden bir şeyler yazmak gelmedi. Ertesi gün sizlerin başlatmış olduğu Pazartesi gününe kadar yazı yayınlamama kararına sessiz de olsa katılmak istedim. Bir de üstüne yaşanılan deprem felaketi :( Günler geçiyor, o acıyı tatmadığımız için -ki Allah bize o acıları göstermesin- tamamen unutmasak da günlük hayatımıza devam ediyoruz. Aydınlık ve mutlu günlerin bizleri beklediğine dair umudumu yitirmek istemiyorum. Deprem felaketiyle birlikte açılan kocaman yaraları, milletçe birbirimize kenetlenerek aşacağız.

Üzüntü bulutlarını dağıtıyorum ve kitaplıkta unuttuğum kitaplardan bir tanesi olan Onlar Hep Oradaydı ile ilgili yorumumu paylaşıyorum.

Kızılderililer ile ilgili bir kitap diyebiliriz. Yalnız her şey o kadar basit değil. Tarihte ve günümüzde Kızılderililer ile Türkler'in bir arada geçtiği her olay kitapta yer alıyor. Tesadüfi olaylar, benzerlikler ve sürekli bir Amerika'ya laf sokma durumu var. Sayfalar arasında Pearl Harbor'a rastlayıp '' ne alaka'' diyebilirsiniz ama işin ucunda mutlaka bir Kızılderili hikayesi vardır. Ya da Piri Reis. Ya da efsanevi futbolcu Pele. Durun durun bu en ilginci ''Titanic''. Hepsi de birbiriyle ne kadar alakasız duruyor değil mi? Ama Sunay Akın'ın yumuşak geçişlerle birbirine bağladığı hikayeleri okurken hiç de öyle hissetmiyorsunuz. Genel kültürüm arttı diyebilirim bu kitap sayesinde :)

Onlar Hep Oradaydı 2002 yılında basılmış. Bizim kitaplığa nasıl geldiği hakkında bir fikrim bile yok. Yıllardır rafta durur. Muhtemelen babam almıştır. Amaaan neyse ne, nasıl geldiyse geldi ama iyi ki bizim kitaplığımıza geldi :)

Altını çizdiğim bir paragraf var ki varın yorumunu siz yapın;

''Barış, insanlığa yakışan tek elbisedir. Düğmeleri çoktur; demokrasi, insan hakları, eşitlik, kardeşlik... Bu yüzden bir gecelik gibi sıyrılamaz giyinildiği insan bedeninden.''

Arka Kapak:
Her hafta yüzlerce çadırın kurulduğu Kuşdili çayırında intihar eden Hamdi Bey'i nasıl kıskanmasın, beton ve çelikten gökdelenlerin yükseldiği Manhattan'da yaşama gözlerini yuman Kızılderili? Ki bir geyik olarak gelir dünyaya hiç doğmamış çocuğu...

Ve Resneli Niyazi'nin hürriyet mücadelesine katılır Balkanlar'ın dağlarında. Haliç kıyısındaki şadırvanın çatısında bir yerde saklıdır, sırtına sıkılan kurşun... O günden beri de Sunay Akın yalnızca okurlarına güvenir, sırtını dönebilecek kadar... Çok iyi bilir çünkü, özgürlük direnişi boyunca onlar hep arkasındaydılar... Onlar hep oradaydılar.

Charlie'nin Büyük Cam Asansörü

2011-10-14T11:11:00.000+03:00

Charlie ile çikolata fabrikasında başladığım macera, cam asansörde hız kesmeden devam etti. Kitabın sonunda Charlie ile vedalaşmış oldum :( Üzüldüm ama yapacak bir şey yok.

İlk kitap mı, ikinci kitap mı diye soracak olursanız eğer ilk kitap derim. Nedense onu daha çok sevdim. İlk kitabın çikolata fabrikasında geçmesinin bunda büyük bir payı olduğundan bahsetmeli miyim bilemiyorum :) Ama ne yapayım her yerde çikolata ve şekerler vardı. Bak şimdi hala size ilk kitapdan bahsediyorum. Çok etkilendim herhalde :)

Kuzenimin neden ''Roald Dahl en sevdiğim yazar'' dediğini şimdi daha iyi anlıyorum. Zaten sevmemenin mümkünati yok. Kahramanlar, kullanılan dil, mekanlar, konuşmalar, çizimler hepsi öyle güzel ki. Bu maceranın bitmesini hiç istemiyorsunuz.

Eeee peki şimdi ne yapmalı? Roald Dahl kitapları alıp, okumalı :)

Kendime not: Okunacaklar bittiğinde!

Arka Kapak :
Daha önce yayımladığımız Çarli'nin Çikolata Fabrikası'nı çocuklar çok sevmişti. O kitabı okuyanlar bilirler: Küçük Çarli, çok yoksul bir çocuktur. Annesi, babası, iki büyükannesi, iki de büyükbabasıyla birlikte, kentin dışında, tahta bir barakada yaşamaktadır. Çikolatayı çok seven Çarli, sonunda çikolotaya kavuşur, hem de fabrikasıyla birlikte. Fabrikanın sahibi Bay Wonka, bizim küçük Çarli ile kalabalık ailesini, büyük cam asansörüne bindirip bir yolculuğa çıkarır. İşte ilk kitabın devamı sayılan bu kitapta, Çarli'nin Büyük Cam Asansörü'nde, bu ilginç yolculuğun öyküsü anlatılıyor. Bu güzel kitapların yazarı Roald Dahl'ın gerek çocuklar, gerekse büyük için yazdığı pek çok kitap var. Çocuk kitapları arasında, dünyanın dört bir yanında yayımlanıp sevilen bir de Dev Şeftali adlı kitabı var ki, onu da Can Yayınları arasında yayımladık. Roald Dahl'ın kitaplarını okudukça pek çok şeyin daha güzelleşitiğini göreceksiniz. Her şeyi daha çok seveceksiniz.

155

2011-10-14T09:29:00.000+03:00

Saat 00:05 ten 00:25 e kadar apartmanın önünde ''yar saçların lüle lüle''den , ''oldu da bitti maşallah'' a kadar (sünnet çocuğu için değil evlerine girecek olan gelinle damat için ) geniş repertuarlarını cırtlak sesleriyle beynimize kazıyan insan topluluğu. 155'i arayarak bol enerjili eğlencenize limon sıkan kişi benim.

Bütün mahalleyi bu işkenceden kurtaran, kahraman edasıyla yatağına giren, uykusunu kaçırdığınız için uyuyamayan kişi yine benim.

Charlie'nin Çikolata Fabrikası

2011-10-13T12:39:00.001+03:00

Malum okunacaklar çok fazla olduğu için bir süredir kitap almıyorum. Ama bu durum benim güzeller güzeli kuzenimin (yaş 12) kitaplığından faydalanmamı engelleyemez değil mi? Haftasonu görüşeceğimiz için hemen okuyup teslim etmek istedim.

Zaten o kadar eğlenceli bir kitap ki sabah serviste başladım, akşam işten dönerken bitirdim. Filmini bilmem kaç kere izlediğim bu kitabı okumak da ayrı bir keyifti. Gözümün önüne sürekli Bay Willy Wonka'nın (Johnny Depp) o komik mimikleri geldi. Ve tabii ki canım fazlasıyla çikolata çekti. Ne kadar emersen em erimeyen şekerlerin, çikolata şelalelerinin olduğu bir fabrikada gezinirken kimin canı çikolata istemez ki?

Filmi izlediğim için okurken aklıma hep filmde ki sahneler geliyordu ama kitabın içindeki çizimler sayesinde farklı bir çikolata fabrikası hayal etmeye başladım.Hayalimde değiştiremediğim tek kişi Willy Wonka oldu. Nedense :)

Ya da şöyle yapalım; her şeyi tamamen değiştirip Gizem'in Çikolata Fabrikası yapalım. O fabrika benim olsun olmaz mıııı? Ne güzel olurdu.

Charlie'nin Büyük Cam Asansörü ile maceraya kaldığı yerden devam ediyor. Bekleyin :)

Arka Kapak:
Roald Dahl (1916-1990), Norveç asıllı büyük bir yazar. Kitaplarını İngilizce yazıyor. Büyükler için olduğu kadar çocuklar için de birbirinden güzel pek çok kitap yazmış. Charlie’nin Çikolata Fabrikası, onun en sevilen çocuk kitaplarından biri. Bu kitapta küçük Charlie ile tanışacaksınız. Onu çok seveceğinizi, onunla arkadaş olacağınızı umuyoruz. Charlie, annesi, babası, iki ninesi, iki de dedesiyle birlikte büyük bir kentin bitiminde küçük bir tahta barakada yaşamaktadır. Yoksuldurlar. Charlie çikolataya bayılır, ama alacak parası yoktur. Biriktirilen parayla, doğum günlerinde, yılda bir kez bir küçük çikolata girer evlerine. Bu büyük kentte, Charlie’lerin evinden bile görülen kocaman bir çikolata fabrikası vardır; dünyanın en ünlü çikolatalarını üretir. Günlerden bir gün... Yok, kitabın konusunu anlatmamızı beklemeyin. Okuyun, göreceksiniz neler olacak. Bu kitabın devamı sayılabilecek güzel bir kitabımız daha var: Charlie’nin Büyük Cam Asansörü. O kitapta da Charlie’nin başka bir serüvenini izleyeceksiniz.

Dul Kasabı..

2011-10-12T11:16:00.000+03:00

Korkunç isimli bu kitap sonunda bitti. Sürü gibi bu da elimde süründü, süründü ve süründü. :)

Adından da anlaşılacağı üzere dulları kesip biçen bir katil var. Ama sadece o kadar.

Kitabın sağ üst köşesinde polisiye/gerilim yazıyor ama bence orada tarih/savaş yazmalıydı. Ne gerim gerim gerildim ne de heyecanlandım. 376 sayfalık kitabın son 6 sayfası heyecanlıydı diyebilirim. 2005 yılından beri beklettiğim bu kitabı biraz daha bekletseymişim hiç de fena olmazmış.

Napıyorum ben yaa kitabı resmen yerden yere vuruyorum :) Ama n'apıyım ben gerilimden patlamak istiyordum, ayrıntılı anlatımlar istiyordum, katil yakalanmadan önce heyecandan kalbimi tutmak istiyordum, katili ellerinden kaçırdıklarında ''ahhh beeee'' demek istiyordum. Bunların hiçbiri olmadı.

Buna rağmen birkaç satırın altını çizmiştim ama içimden hiç paylaşmak gelmiyor nedense.

O zaman ben bu yazıyı burada bitireyim mi? Bitireyim.

Arka Kapak:
Alman işgalinin son aylarında kargaşa içindeki Prag. Çek Başkomiser Beran ve yardımcısı Komiser Morava'nın çözmek zorunda oldukları çetrefil cinayetler dizisi. İç organları titizlikle çıkarılmış kurbanlar. Rolü, cinayeti aydınlatmaktan çok Çek polisinin son anda direnişe ne ölçüde katılacağını ortaya çıkarmak olan Prag Gestaposu'ndan Başmüfettiş Buback.
Ve böylece kedi fare oyunu başlar.
Dul Kasabası, Prag'ın benzersiz atmasferinde sürükleyici bir polisiye roman olmakla kalmıyor, fail ve kurban, intikam ve misilleme, suç ve ceza, cinayet, nefret mekanizmaları ve bu mekanizmaların dinsel, ulusal gerekçeleri üzerine bir mesel biçimini alıyor.
"Tüyler ürpertici cinayetler, savaşın ve ölümün tehdidi altında aşk... tarihle uzlaşan bir bakışla yazılmış bir kitap...
- Ulrich Karpe, Carpe Librum-
"Pavel Kohout, entrika dolu, tarihsel ve destansı bir kurguyla ahlaki değerleri sorguladığı bir dram yaratmış."
- Los Angeles Times-
"Polisiye roman kurgusu, hiç eksilmeyen bir gerilimle Çekoslovak tarihinin trajik dersleriyle harmanlanmış güçlü bir alegoriye dönüşüyor."
- Richard Bernstein, The New York Times-

Kitap Çekilişi.

2011-10-10T13:41:00.000+03:00

Bir yerlerde kitap çekilişi var. Bence bir bakın. :)

http://okumagunlugum.blogspot.com/2011/10/kitap-cekilisi.html#comment-form

bir de burada;

http://kitapkurduyumben.blogspot.com/

Dilin Kemiği Yok.

2011-10-05T12:16:00.001+03:00

Komşu - Sen zayıfladın mı?

Ben - Evet zayıfladım biraz. Fazla yiyemiyorum eskisi gibi.

Komşu - (Anneme) Kız sen bunu niye daha önce vermedin kocaya. Kızcağız yıllarca rejim rejim diye öldü bitti. Formülü kocadaymış bak.

Not: Dilin kemiği yok.

Saklı Ülke..

2011-09-30T11:10:00.001+03:00

Ben bu kitabı n'aparım biliyor musunuz? Yerim. Kitabın ismi bile yemelik değil mi baksanıza? Ve ben tam 6 sene kitaplığımda kimsesizliğe, yalnızlığa terk etmiştim bu masalsı kitabı. Ama şimdi okunan diğer arkadaşlarının yanında mutlu ve pek bir yakıştı oraya. :)

2005 yılında Tüyap Kitap Fuarı'ndan almıştım. O gün kardeşimle babamı resmen sömürmüştük. Ne güzel bir gündü. Bu arada fuara da az kaldı millet. Ne kadar uzaklığından, kalabalığından şikayet etsek de bir yanımız oraya gitmeyi hep istiyor değil mi? O gün aldığım bir diğer kitaba da bugün başladım. Yan tarafta fotoğrafını gördüğünüz korkunç isimli kitap.

Saklı Ülke, adı üstünde saklı bir ülke. Orman cinlerinin, dans edip ışık saçan perilerin ve Dünya'nın koşturmacasından usanıp oraya taşınan normal insanların ülkesi. Oliver ve Terry tesadüf eseri Saklı Ülke'ye giriyorlar ve macera başlıyor. Onlara ülkede yaşayan sarı saçlı tatlı bir kız, Sabrina eşlik ediyor.

Anladığınız üzere bu bir çocuk kitabı. Sürü'den sonra o kadar iyi geldi ki anlatamam. İki dakikada 5-6 sayfa okuyabildiğim için çok mutlu oldum :) Aslında 1-2 günde bitirebilirdim ama ben bu çocukları çok sevdim ve onlardan ayrılmak istemedim.O yüzden yavaş yavaş okudum. Ama maalesef her kitabın olduğu gibi Saklı Ülke'nin de bir sonu vardı ve bitti :( Sinemaya uyarlanmış ama rastlayamadım. İzlemeyi çok isterdim halbuki.

Benim aklım Saklı Ülke'de kaldı. Hadi görüşürüz.

Arka Kapak:
"Önce bir sis gördüler. Çayırın üzerinde dolaşan hafif bir sis çemberi. Bu sis çemberi yavaş yavaş açılarak, yaşlı diş budak ağacının etrafında dönmeye başladı. Ses iyice artmıştı. Belirli bir melodi değildi bu, bir mırıltı gibi ve dalga dalga yükselen bir şey.Sonunda sesler kulakları sağır edecek yüksekliğe ulaştı. Çocuklar ellerini kulaklarına bastırarak, büyülenmiş gibi seyretmeye başladılar.Sislerin içinde yüzlerce, hatta belki de binlerce küçük siluet belirmişti. Hafif ve şeffaftılar. Hepsi de tıpatıp birbirlerine benziyorlardı. Örümcek ağı gibi ince kıyafetleri vardı. Minik ayaklarıyla ağacın etrafında dönerek dans ediyorlardı. İnanılmaz güzeldiler. Çocuklar bütün önlemlerine rağmen kulaklarına sızan o tek düze müziğin etkisiyle büyülenmiş gibiydiler. Sislerin arasından durmadan yeni su perileri çıkıyordu.Birkaç su perisi çocukların saklandıkları yere oldukça yaklaşmış, kocaman parlak gözlerini onlara doğru çevirmişti, sanki çalılıkların içini görebiliyor gibiydiler. Yakından bakıldığında yüzlerinin birbirinden farklı olduğu ayırt edilebiliyordu. Ama hepsinin yüzünde aynı uzaklık ve oyuncak bebeklerde görülen o donuk ifade vardı. Yüzlerinde, o tek düze melodiyi çıkaran ağızlarının dışında hiçbir şey hareket etmiyordu. Çocukların olduğu çalılığa yaklaşan su perileri tekrar ağacın etrafında dönen gruba katıldılar.Gittikçe daha hızlı dönüyorlardı ve sonunda, tek tek ayırt edilmelerinin imkânsız olduğu bir hıza ulaştılar. Artık ağacın etrafında dalgalanan bir tül gibiydiler. O tül, yavaş yavaş mavi bir renk aldı, sonra her bir çevrimde rengi açılarak beyazladı ve en sonunda öylesine parladı ki, çocuklar gözlerini kapatmak zorunda kaldı..."

Sürü..

2011-09-26T09:11:00.000+03:00

Bittiğine inanamıyorum. Ne zamandır bir kitabı bu kadar uzun sürede bitirmemiştim. Tam 20 gün. :)

Kitabın kapağında The Times'in yorumu var ; ''Yeri göğü inleten dev bütçeli bir film gibi..'' diyor. Kesinlikle öyle.Okurken gözünüzün önünde sahneler birebir canlanıyor. Öyle ki çok heyecanlı bölümlerde kalkıp ayakta okumaya başladım.Heyecandan oturamıyordum çünkü :) Bu yazdıklarıma aldanıp kitabın baştan sona böyle heyecanlı gittiği sanmayın. Fenalıklar geçirdiğim de oldu.Kendimi kitap bittikten sonra ''okunacaklar kulesinin'' önünde hayal ettim de o sayfaları çabucak okuyabildim.

İsimleri ve yerleri çok fazla karıştırdım. Kim kimdi? Kadın mıydı, erkek miydi? Bir karakterden bazen ismiyle bazen de soyadıyla bahsediliyordu. Kitabın sonlarına doğru anca oturtmuştum düşünün artık. Bir de yabancı kelimelerin açıklamaları kitabın en arka sayfasında ki ''sözlük''te idi. Ve çok fazla yabancı kelime vardı. Sürekli arkaya bak arkaya bak aaaaa sinir oldum. En sonunda kelimelerin açıklamalarına bakmaktan vazgeçip, mantık yürütmeye çalıştım. :)

Bu kadar olumsuz konuştum ama kitabın muhteşem bir konusu var.Bazı gerçekleri tokat gibi yüzümüze, kafamıza vuruyor.

Bir kaç alıntı paylaşayım sizlerle. Bu alıntılar kitabın konusu hakkında daha iyi bilgi verir sizlere.Çok uzun süredir okuduğumdan ne yazacağımı bilemiyorum da affedin beni :)

''İnsanlar bana ne iş yaptığımı sorduklarında çığlıklar atarak kaçmak isterim.Kendimi açıklamak zorunda olmaya dayanamıyorum.'' syf/40

''... tüm çöpümüzü sonra nasıl temizleyeceğimizi bilmeden denize boşalttık. Atık suları ve kimyasalları sanki kendiliğinden yok olacakmış gibi denizlere ve ırmaklara akıttık.Radyoaktif maddeleri okyanuslara attık.Doğal kaynaklar ve canlı türleri kirlendi ve yok oldu.Hiç kimse durup da aradaki bağlantıların ne denli karmaşık olabileceğini düşünmedi.'' syf/112

''Eğer Doğa'yla uyum içinde yaşarsan, seni iyileştirir; onunla mücadele edersen, seni yok eder.Ama esas önemli nokta şu: Doğa'yı kontrol edemezsin o seni kontrol eder.'' syf/526

''Belki de eninde sonunda petri kabındaki bir deneyden ibaretiz..' syf/707

Arka Kapak:
TOPLAM 21 DİLDE YAYIMLANAN VE TÜM DÜNYA'DA

3 MİLYONDAN FAZLA SATAN FENOMEN!

Peru sahilinde bir balıkçı kaybolur. Norveçli petrol arama uzmanları deniz tabanında yüzlerce kilometrekarelik alanın garip organizmalar tarafından işgal edildiğini keşfeder. Bu sırada İngiliz Kolombiyası sahili boyunca balinalar korkutucu bir değişim geçirir. Olayların birbirleriyle hiçbir alakası yok gibi görünmektedir. Ama tesadüflere inanmayan iki bilim adamı, bu durumun kaynağını araştırırken en korkunç kâbuslarıyla yüz yüze gelecektir.

"Sürü'yü okurken dünya yıkılsa fark etmeyeceksiniz." D/e Welt

"Satış rekorları kıran bir kitap... Tatil güneşi ne kadar sıcak olursa olsun tüyleriniz ürperecek... İyi eğlenceler. " Evening Standard

"Bu 800 nefes kesici sayfadan sonra denizlere çok farklı bir gözle bakacaksınız

Japon Yapmış..

2011-09-05T15:25:00.003+03:00

Ne zamandır bir kitabı okurken kahkahalar atmamıştım. O kadar yi geldi ki bu kitap bana. Bitmesini istemedim.

Kahkahalar attım derken abartmadım. Okurken sürekli güldüğüm için kocam hep neye güldüğümü merak ediyordu. Ben de güldüğüm yerleri ona okuyordum. Birlikte okuduk desem yeridir :)

Arkadaşım Büşra dolayısı ile zaman zaman Uzak Doğu esintileri yaşarım. Japon dizileri , Kore dizileri/ filmleri izlerim peşpeşe. Kendimi adeta Uzak Doğu'ya boğarım.E tahmin etmişsinizdir artık bu kitabı okumam için bana Büşra'nın verdiğini. Zaten bana önerdiği her şeyi gözü kapalı beğenirim :)

Yazarımıza değinecek olursam kitaptan arakladıklarımı yazabilirim :) Onur Ataoğlu iş dolayısı ile Japonya'ya adımını atıyor ve sürekli gözlemliyor. Notlar alıyor ve sonunda bu eğlenceli kitap ortaya çıkıyor.

Japonya'ya gitmeden Japonya turu yapmak isterseniz bu kitabı okumanız yeter :) Günlük yaşamları, tarihleri, sanatları, alfabeleri, Japonya'da kadının yeri hakkında doyurucu bilgilere sahip oluyoruz. Sadece ne yedikleri, ne içtikleri hakkında fazla bilgi yoktu. Genellikle ''ıyyy onlar ne bulursa yiyorlar köpek, böcek ıyyy'' gibi cümleler duyduğumuz için gözüm yiyecek/içecek ile ilgili bir bölüm aramadı değil.

Okuduğu kitabın satırlarını çizmeyi sevenler bu kitabı bol bol çizeceksiniz benden söylemesi. İnsanın çizesi geliyor :) Hatta Büşra'ya ''beğendiğim yerler olursa çizeyim mi?'' diye sordum. O da bana '' çizebilecek yer bulursan çiz'' dedi. Haklıydı. Maşallah baştan sona çizmiş neredeyse.

Hem Büşra'nın hem de benim çizdiğim satırların bazılarını paylaşmak istiyorum;

''Japonya, başta dediğim gibi, zorlu ve kendine has şartları yüzünden, belki de o şartlar sayesinde Japonya oldu'' ( Sayfa 21) ''Büşra''

''Japonlar dürüst davranırken bunun bir erdem olduğunu bile düşünmezler; dürüstlük zaten normal olan davranış biçimidir.'' (sayfa 26) ''Gizem''

''Kitle psikolojisi anlaşılmaz bir olgu; on binlerce munis insan bir ordu bayrağı altında toplanıp üzerlerine üniforma geçirilince benliklerinden bu derece mi sıyrılabiliyor, bu derece mi vahşileşebiliyor'' ( sayfa66) ''Gizem''

Tamam! Yeter bu kadar. :)

Onur Ataoğlu'nun dediğim gibi son derece komik bir uslubu var. Japonlar arasında geçebilecek diyalogları bize uyarlayarak yazmış. Ve tadından yenmez bir hal almış :)

Kitabı bitirdiğinizde Japonlar'a hayran olmamanız mümkün değil. Bir kere sadece sabırları bile saygı duyulmayı sonuna kadar hak ediyor.

Daha fazla yazasım var ama bilerek yazmıyorum. En iyisi siz bu kitabı alıp okuyun, bana dua edin :)

Son olarak; Japon yapmış abi!

Yazarın twitter hesabı : http://twitter.com/#!/JaponYapmis
Blogu : http://www.onurataoglu.blogspot.com/

Arka Kapak:
Dünya üzerinde Türkçeden başka hiçbir dilde, hatta Japonca’da bile “Japon yapmış” kadar Japonya’yı ve Japonları açıklayabilecek kısalıkta ve kudrette bir deyiş yoktur. Halkımız bilmeden veya bilerek, Japonlara özgü Zen Budizminin sade ve derin felsefesi ile uyumlu bir özdeyiş üretmiştir. Bu özdeyiş, Japonya’ya ve Japon halkına bakışımızı özetler; hayran olma, takdir etme, imrenme, taraf tutma, destekleme, hayıflanma, iç çekme, özeleştiri, kıskanma ve bazen motive olma! Japon ne yapmıştır, nasıl yapmıştır, niye yapmıştır, pek bilinmez; ama yapmıştır işte!

Onur Ataoğlu, Japon yaratılış efsanelerinden Budizme, Japonya tarihinden modern günlük hayata, samuray ve geyşalardan manga ve haikulara uzanan geniş bir yelpazede Japonun neler yaptığını anlatıyor… Üstelik hem düşündüren hem de eğlendiren bir dilde…

Babamın Bir Arkadaşı Var..

2011-09-04T11:59:00.001+03:00

Babamın bir arkadaşı var. Eczacı. Değişik, kimselere benzemeyen, bir konu hakkında kimsenin aklına dahi getiremediği açılardan bakabilen bir adam. Dudak tiryakisi. Ben kendimi bildim bileli o sigara hep o dudakta. Eczanesini görseniz her yer her yerde. Sigara dumanıdır hep. Evraklardan masayı göremezsiniz. Tam bir curcunadır o eczane. Bu okuduklarınızdan sanmayın ki işini sevmiyor. Hayır. İşini son derece severek ve hakkıyla yapar. Şimdi ben bu adamı neden bu kadar anlattım?

Babamın bu garip arkadaşının senelerdir bildiğim bir huyu var. Bir defteri vardır. Ve bu deftere notlar alır. Ama öyle bildiğiniz notlardan değil. O defterde ona kimin ne iyilik yaptığı, kimin ne kötülük yaptığı yazılıdır. Bütün dağınıklığına rağmen o defteri düzenli bir şekilde kullanır. Yeri ve zamanı geldiğinde açar defterini bakar ve o insana lafını şaaaaaak diye yapıştırıverir. Çok eğlenceli değil mi?

Ben de bir gün düşünüyordum. Arkadaşım bana '' bazı insanlara hak ettiklerinden fazla değer veriyorsun'' demişti. Ama ne yapabilirdim ki? Ben hep unutuyordum bana yapılanları. O insanı gördüğümde sanki hiç olmamış gibi davranıyordum. Tabii onlarda herhalde içlerinden ''biz Gizem' e bunları yapıyoruz ama o nasıl olsa unutuyor o halde yapmaya devam edelim'' diyorlardı. E ama bu gidişe bir dur demenin zamanı gelmişti. Hatta geçiyordu bile.Birden aklıma Faruk Amca'nın yöntemi geldi.Söz uçar yazı kalır nede olsa. Ben de gittim kendime bir defter aldım. Kendi kendime '' Sen de yazacaksın bu deftere, kim ne yapmış yazacaksın.İyilikleri de. Kötülükleri de. Artık kime nasıl davranman gerektiğini bileceksin'' dedim.

Umarım işe yarar. Ve umarım artık insanlara hak ettikleri gibi davranırım.

foto

Arı Kovanına Çomak Sokan Kız..

2011-09-02T09:09:00.001+03:00

Arı Kovanına Çomak Sokan Kız benim için Lisbeth'e veda kitabıydı. Malum hepimiz Lisbeth'e bayılıyoruz. Ateşle Oynayan Kız'dan sonra hepimiz acaba Lisbeth'e ne olacak diye meraktan çatladık. Neyse ki benim sorularımın hepsi cevaplandı kitapla birlikte.

Diğer iki kitap gibi bu da oldukça kalın bir kitap ama tabii ki su gibi akıp gidiyor. Anlamıyorsunuz 799 sayfanın nasıl geçtiğini.Kitabın kapağını kapattım ve içimden ''wooaaoww'' dedim. Şu an kitabı anlatmamak için kendimi zor tutuyorum. Aslında heyecanlı bölümler kitabın sonlarına doğru başlıyor ama olayların nasıl geliştiğini merak ettiğimden hiç sıkılmadım. Hele mahkeme bölümleri oofff :)

Eğer Larsson ölmeseydi daha fazla Lisbeth okuyacaktık:( Larsson'un kurguları maalesef bu kitapla son buldu.Ama olsun Lisbeth benim için yeri doldurulamayacak, sıradışı bir karakter olarak ''sevdiğim karakterler listesi''nin en üst sıralarında yer alacak. Çok duygusal bir paragraf oldu :)

Neyse.. Daha fazla yazarsam kitabı baştan sona anlatmaktan korkuyorum. En iyisi ben burada keseyim. Eğer siz hala bu seriye adım atmamışsanız, lütfen oturduğunuz yerden kalın ve gidip Ejderha Dövmeli Kız'ı alın.

Çok sıradan bir yorum olduğunun farkındayım fakat son derece yorgunum. Beni bu seferlik affedin.

Bir Maskenin İtirafları..

2011-08-19T12:05:00.000+03:00

Yukio Mişima, okumayı deli gibi istediğim bir yazardı. İntihar etmesi, eşcinsel olması, kitaplarında da bu konuyu sıklıkla işlemesi yani sıradışı bir yazar olması sebebiyle benim için okunası yazarların başında geliyordu. Bir Maskenin İtirafları'nın son sayfasını çevirmemle birlikte, listeye bir çizik daha attım :)

Daha önce belirttiğim gibi intihar eden yazarlara karşı bir saygım var. Onları hep ayrı tutmak istiyorum nedense. Mişima'nın intihar ettiğini okumuştum ama tekrar bir araştırma yaptığımda bu eylemi Hara - Kiri yaparak gerçekleştirdiğini öğrendim. Ah çok korkunç. Hatta başka bir anektod var ki, o da başka bir yazarın intiharıyla ilgili.Yasunari Kavabata! Kavabata'nın yaşamına son vermesiyle ilgili bir çok teori ortaya atılmış. Bunlardan biri de yakın arkadaşı olan Mişima'nın intiharından etkilenmesi. Tabii bu bilgi sayesinde Kavabata okuma isteğim katbekat arttı.

Bence Mişima okumaya başlamak için çok doğru bir kitap seçmişim. Çünkü kitap otobiyografik özellikler taşıyor. Ve iç dünyasını o kadar güzel anlatmış ki bütün gelgitlerini tam anlamıyla hissedebiliyorsunuz. Fakat hayalinde canlandırdığı cinsellikle ilintili kanlı sahneler ''bu nasıl bir adammış yahu'' diye düşünmeme sebep oldu. Sağlıklı herhangi bir insanın kuramayacağı hayallerdi çünkü.

Kitap yavaş ilerlese de sıkıcı değil. Daha önce Mişima okumadıysanız. Ben okuyun derim.

Neden her şey böyle yanlış bir düzen içindeydi?Çocukluğumdan beri kendime defalarca sorduğum sorular hep yenilenerek aklıma takılıyordu.Neden her şeyi bozmaya, her şeyi değiştirmeye, her şeyi geçiciliğe havale etmeye vazifelendirilmişiz böyle? Bu zevksiz görev, bütün dünyanın ''hayat'' diye tanımladığı şey miydi? Yoksa bir tek bana mı zevksiz bir görev gibi geliyordu? (sayfa130)

Arka Kapak:
Yukio Mişima, yalnızca Japon edebiyatının değil, dünya edebiyatının da en önemli, üzerinde en çok tartışılmış yazarlarından biri. Her yapıtıyla Japon ruhunu, bir yandan ürkütücü acımasızlığı, öte yandan sonsuz kırılganlığıyla dile getirmiş, müthiş gözlem gücüyle, derin, evrensel bir eser yaratmıştır. Bir Maskenin İtirafları, bu uçurum yazarın en ünlü romanlarından, otobiyografik özellikler taşıyan bir kült metin. Mişima, bir ergenin kendi bedeni üzerinden giriştiği yaşam ve ölümle hesaplaşma sürecini, insan zihninin en uçlardaki serüvenlerinden birine dönüştürüyor. Ölüm, kan ve intihar saplantısı, modern yaşamın reddi, eşcinsellik gibi temalar üzerinde yoğunlaşıyor, her satırıyla ürpertici bir yolculuğa çıkarıyor okurunu.

Kırlangıçlar..Öküz...Dana

2011-08-17T10:20:00.001+03:00

Hiç düşmedim mi aklına?
Hiç çalmadı mı o şarkı?
O sahil, o ev, o ada
Kırlangıçlar, öküz, dana

Siz bana bakmayın, parçanın keyfini çıkarın efendim :)
http://fizy.com/#s/3m9b89

Hayalden Öte..

2011-08-15T12:12:00.000+03:00

Biz kitap bloggerları kitap almaktan, hediye etmekten, hediye edilmesinden çok hoşlanırız :) Hele yayınevinden bir kitap gelirse havalara uçarız :) Kargo poşetini öyle bir açarız ki gören yıllardır kitapsız kaldığımızı zanneder.

Bu güzel kitapta bana ElmaYayınevi'nden geldi. Fazlasıyla keyif alarak okuduğum bu kitapla tanışmamı sağladıkları için teşekkür ediyorum.

Gelelim Hayalden Öte'ye. Önsözü okurken Erdal Demirkıran'ın Ben Dünyanın En Akıllı İnsanıyım kitabına benzer bir kitap okuyacağımı sanıp hayal kırıklığına uğramıştım. Yanıldığımı anlamam uzun sürmedi. Bir çocuğun hayatının nasıl değiştiğine en ince ayrıntısına kadar tanık oldum.

Faik Byrns'nın hayatı evlat edinilmesiyle tamamen değişiyor. İzmir'de başlayıp Dünya'nın çeşitli ülkelerinde devam eden bir hayat yolculuğu. Faik Byrns'ni okurken ( Faik Abi yazasım geliyor şu anda :) o kadar yakın hissettim kendimi ) kendine sorduğu soruları ben de yüksek sesle okuyup kendime sordum. Çoğu cevaplarını bildiğim, kendi dünyamda hallettiğim sorulardı ama Faik Byrns'nin gözünden sorgulamak farklı bir deneyim oldu benim için.

Aile, dostluk, din, iş hayatı konularında kesinlikle farklı bir bakış açısına sahip. Ve bu bakış açısına şahit olmak inanın çok keyifli. Yazarken fark ediyorum ki Faik Bey'in yaşadığı hayatın dışında, farklı çalışan beyni beni daha çok etkilemiş.

Çizdiğim satırlardan birkaçını paylaşmak ve dayanamayıp üzerine yorum yapmak istiyorum :)

Bence birçok şirket yönetimi, insan unsurunun en önemli varlıkları olduğunu şeklen kabul ediyor; bu aldatıcı görünümü sürdürmek için ''personel'' bölümlerini ''insan kaynakları'' bölümüne dönüştürüyorlar. Aslında tek yaptıkları, çalışanlarının enerji ve bilgisini sonuna kadar sömürmek, onları en zor koşullarda çalıştırıp tükenmelerine göz yummak, artık bir değerleri kalmadığında da gözden çıkarmak. (sayfa 11-12 )

Bu cümleleri büyük firmalarda üst düzey yöneticilik yapan birinin kurması ne kadar acı. Ne yazık ki ülkemizdeki çoğu şirket böyle. Neyse ki ben şanslı çalışanlardan biriyim.:)

Başkalarına yönelik sevgimizde ve onları kardeşlerimiz olarak kabul edişimizde önemli olan ''kan bağı değil, kalp bağıdır''. (sayfa 14)

Hangimiz herhangi bir durumda kan bağımız olanların yanımızda olması gerekirken olmadıklarını fark etmedik ki?

Bazı çocuklar altın kaşıkla doğuyorlar, bazıları gümüş, bazıları bronz kaşıkla; ama biz tahta kaşıkla bile doğmamıştık. (sayfa 39)

Gerçek sevgi susmak ve örtmek mi, yoksa şeffaflığa kavuşturmak, gündeme getirmek ve uyarmak mı? (sayfa 285)

İşte tamamen cevaplayamadığım ve kafamı kurcalayan tek soru. Cevaplayabilecek miyim? Merak ediyorum.

Arka Kapak:
Hayalden Öte sıra dışı olduğu için ilgi çekici, yazarının yorumları açısından düşündürücü bir özyaşamöyküsü. Bu öykü, büyüğü on bir yaşında iki erkek kardeşin, varsıl bir aile tarafından evlat edinilmelerinden sonra hayatlarında meydana gelen büyük değişimi anlatıyor. Çocuklar, İzmir’in en yoksul mahallelerinin birinde sefalet içinde yaşıyorlardır. Onları evlat edinenlerse İzmir’deki Amerikan Konsolosu ve eşidir. Canını dişine takarak hayata tutunmaya çalışan küçük Faik Özyeşil, bir anda varsıl ve şefkatli bir ailenin korunaklı yuvasında güven içinde yaşayan Faik Byrns’e dönüşmüş, küçük kardeşiyle bu dönüşüme kolayca ayak uydurmuştur. Faik Byrns’ün bundan sonraki inişli çıkışlı yaşam serüveni de başlı başına ilginç. Bana daha da ilginç gelen, yazarın, sonradan ulaştığı yürek bağını önceki kan bağından üstün tutmasına karşın yaşamının büyük bir bölümünü geçirdiği, ekonomik sistemini beğendiği, yaşama biçimini benimsediği yeni ülkesi Amerika’da değil, doğduğu ülkenin kültürünü yeğleyip burada, Türkiye’de yaşamayı seçmiş olmasıdır.

Ne Zamandır Mimlenmiyordum..

2011-08-12T14:18:00.003+03:00

Blog aleminin en uykucusu Uykucu Kız ne zamandır mimlenmeyen beni mimledi :) Teşekkürler :)

Mimin konusu : "Çok beğendiğiniz, izlemekten asla sıkılmayacağınızı düşündüğünüz 3 filmi (Üçlemeler üç film olarak sayılacaktır), neden bu kadar beğendiğinizi de açıklayarak yazın"

Genelde tavsiye üzerine film izlerim. Söz konusu film olduğunda kitaplar kadar bilgi sahibi değilim ne yazık ki. Ama yine de benim de çok sevdiğim filmler var:) İşte o filmler;

Leon eminim ki birçok kişinin sevdiği bir filmdir. Hele ki o Shape Of My Heart adlı parça. Oooff offf. Bu filmi arkadaşım Büşra tavsiye etmişti bana. Onun tavsiyeleri her zamannn muhteşem olur :)

A Moment To Remember. Bir Kore filmi. Tam bir dram. Ağlama garantili diyebilirim. Bir sahne varki ben orada hüngür hüngür ağlıyorum. Yine bir Büşra tavsiyesi :)

Bu filmin sonunu hep muhteşem bulmuşumdur. Büşra tavsiyesi olmasa da bu filmi de tavsiye üzerine izlemiştim.

Aslı senin mimledim gitti :)

Hikayeler..

2011-08-12T11:42:00.000+03:00

Bir yazarı ilk defa okurken seçeceğimiz kitabın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anlamış bulunmaktayım. Daha önce Değişim'i okumuş, hiçbir şey anlamamıştım. Keşke ilk önce Hikayeler'i okusaymışım. Böylece Kafka'yı daha iyi anlayabilirdim.

Kitapta Kafka'nın baskıya verdiği bütün kitaplar ve dergi ve gazetelerde yayımlanan birkaç yazısı bulunuyor.

Hikayeler'in ilk sayfasından son sayfasına kadar bambaşka bir alemdeydim. Kafka'nın arkadaşı Max Brod'la birlikte kaleme aldıkları ''Richard ve Samuel'' adlı romanın tadı damağımda kalan bir bölümü ve Gözlem adlı bölümdeki ayrıntılı anlatımlar muhteşemdi. Çok çok çok içime işledi bu kitap. İyi ki almışım.

Dedem şöyle derdi hep: '' Hatay, şaşılacak kadar kısadır. Şimdi belleğimi yokluyorum da, örneğin bir gencin ata atlayarak, mutsuz rastlantılar bir yana, mutlu bir akış izleyecek normal bir yaşam süresinin bile böyle bir şey için yetmeyeceğinden korkmaksızın, en yakın köye gitmeye nasıl karar verebildiğini anlamıyorum.'' (sayfa 93)

Hikayeler'i herkese tavsiye ediyorum, kitaplığımda böyle güzel bir eser olacağı için çok mutluyum diyorum ve susuyorum.

Bir dakika bir dakika ''evlenince görücem ben seni bakalım kitap okumaya vaktim kalıcak mı?'' diyenlere bir çift lafım var.

Okuyorum işte naaaaaabeeeerrr ? hhahahahaa :)

Tamam şimdi sustum :)

Arka Kapak:
Cem Yayınevi, çağımızın büyük yazarlarından Kafka'nın bütün eserlerini, Kamurân Şipal'in Türkçesiyle yayınlamaktadır. Bütün Eserler'de yazarın öyküleri (Bir Savaşın Tasviri, Hikayeler, Değişim, Taşrada Düğün Hazırlıkları), romanları (Dava, Şato, Kayıp / Amerika), mektup ve günlükleri (Ottla'ya ve Ailesine Mektuplar, Babama Mektup, Günlükler) ve Kafka'nın yaşamı ve sanatına ilişkin kaynak kitaplar (Kafka'da İnanç ve Umutsuzluk, Öbür Dava, Kafka ile Söyleşiler, Yaşam Öyküsü) bulunmaktadır.

Hikayeler'in bu basımı Kafka'nın arkadaşı Max Brod'un hazırladığı Bütün Eserler'deki metin temel alınarak çevrilmiştir.

Mercimek..

2011-08-12T09:44:00.001+03:00

+ Mercimek nasıl olmuştu?

- Güzel olmuştu.

+ Hımm.. Afiyet olsun.

- Ama mercimekleri biraz daha haşlamalısın. Bir de biraz daha sulu olması lazım. Soğanlarda biraz diri kalmıştı.

+ E hani güzel olmuştu!!!

Portobello Cadısı..

2011-08-10T10:56:00.000+03:00

Yaklaşık 15 dakikadır yazıp yazıp siliyorum. Ne yazacağımı bilemiyorum çünkü. Sevdim mi? Sevmedim mi? Karar veremiyorum.

Başlarda çok keyifli, değişik bir konunun içinde buldum kendimi. Bir sonraki sayfayı heyecanla bekledim. Ama bir süre sonra Athena'nın sürekli devam eden mutsuzluğu, arayışları, aradığını bulması, sonra ''ay yok bu değilmiş'' tavrı, içsel yolculukları bana nefes darlığı geçirtti adeta.

Kitapları milyonlar satan, okuyanların hayatını değiştiren Coelho'yu dünya üzerinde bir tek ben anlamıyormuşum gibi hissediyorum şu an. Lütfen biri bana öyle olmadığını söylesin.

''...Bu dünyada geçirdiğimiz zaman kutsaldır, her anı bir şölen gibi yaşamamız gerekir.
Bunun önemi tümden unutuldu. Artık dinsel bayramlar bile plaja, parka ya da kayak yapmaya gitmenin bir vesilesi oldu çıktı. Artık ritüeller yok. Sıradan işler en küçük bir kutsallık edinemiyor.'' (sayfa 23)

Arka Kapak:
Onu yakından tanıyan, belki de hiç tanımayan dostlarının ağzından kim olduğumuzdan emin olmasak da, kendimize karşı her zaman içten olma cesaretini nasıl ediniriz?
Paulo Coelho, yeni romanı Portobello Cadısı'nda bu sorunun yanıtını arıyor. Portobello Cadısı, Athena adlı gizemli bir kadının öyküsünü, onu çok iyi tanıyan -ya da hiç tanımayan- yakınlarının ağzından anlatıyor.
İnsanlar bir gerçeklik yaratıyorlar, sonra da kendi yarattıkları gerçekliğin kurbanı oluyorlar. Athena işte buna başkaldırdı ve bunun için büyük bir bedel ödedi...
Heron Ryan, gazeteci

Athena, duygularımı biraz olsun göz önüne almadan kullandı ve yönlendirdi beni. Hocamdı, kutsal sırları aktarmayı, aslında hepimizde var olan o bilinmeyen gücü uyandırmayı üstlenmişti. O yabancı denize atıldığımızda, bize yol gösterenlere körü körüne güveniriz, çünkü bizden daha fazla bildiklerine inanırız... Andrea McCain
Tiyatro Oyuncusu

Athena'nın en büyük sorunu,21. yüzyılda yaşayan bir 22. yüzyıl kadını olması ve bu gerçeği hiç gizlememesiydi. Bir bedel ödedi mi? Kuşkusuz, ödedi. Ama coşkuyla taşan gerçek benliğini bastırsaydı, çok daha büyük bir bedel ödeyecekti. Durmadan 'başkaları ne der' diye kaygılanan, kırgın ve mutsuz biri olacaktı...
Deidre O'Neill, Edda diye biliniyor

Gri Hikayeler..

2011-08-04T10:42:00.000+03:00

Yitik Ülke Yayınları'nın kurusucusu Kadir Aydemir isteyene hediye kitap seti göndermişti vakt-i zamanında. Ben üç-dört kitap olacağını zannederken kargo poşetinin içinden tam yedi kitap çıkmıştı :) Kitapların birkaçını okudum fakat şiir kitapları olduğu için ve ben de şiirden pek anlamadığım için burada yayınlamadım.

İtiraf ediyorum Gri Hikayeler' e başlarken tereddüt ettim. Göksel Bekmezci ' yi tabii ki duymuştum fakat hiç okuma fırsatım olmamıştı. E iyi ki okumuşum diyorum şimdi. Başlarda bön bön satırlara bakarken birkaç bölüm sonra kitabın tadına varmaya başladım. O nasıl güzel satırlar öyle. Kalemim elimde ha bire satırların altını çiziyordum. Hatta bazı bölümlerin tamamını :) Bir ara yazarın Eski Cesetleri 'ni temin etmeliyim.

'' -bir rüya gördüm. masmavi bir bayram sabahıydı.
ilkin köpeklerim kesilmeye başlandı.
sonra sevgililerim.. şiirlerim..
her şey başları gövdelerinden ayrılarak tanrı'ya adanıyordu..
ve herkes kendini kesti sonra birer ikişer..
- yeryüzü azrail'in atıklarıyla dolu. hüznün açık kalmıştır..
- ... tanrı, acil kan aranıyordu damarlarıma! ''
sayfa 34

''kalbimi bir nakliyat şirketine
bağışlayacağım.bilmiyorsun ki,
boşluğun senden çok daha
kilolu ve taşımak o denli zor.
hafifletecek tek bir sebebin yok.
boşanmaz mıyım tek celsede
kendimden ben de..''
sayfa 36

Tamamını çizdiğim yerleri de paylaşmak istiyordum aslında ama doğru olmaz sanırım. Eğer bu kitabı alırsanız ''söz yaşartıcı bomba'' ve ''kalbim terliyor'' u benim için iki kere okuyun :)

http://twitter.com/#!/Yitikulke
http://twitter.com/#!/yitikulkeyayin
http://twitter.com/#!/gokselbekmezci

Arka Kapak:
kapmada başarılı kaçmada yaralı bir aç gibi
uzanırken hayatın doludizgin damarlarına,
seni özlemenin uzun bir cümle olduğu bu kısa satırda
evet evet, mektubunu yeni açmış okuyucular için
tekrar tekrar yazmak seni özleyebilmeyi kısaca defalarca bu satırda
-ki ah bir bilsen ameliyatla aldıramadığım bu hissi,
bu hissin ardında bıraktığı tanrısal sisi-
ve aynı satırla kesip atmak yüzük parmaklarını tüm yeryüzünden..
kesip yanına bir de yanmış bir orman iliştirip
resmi sevişmene paketleyip göndermek bir gece sana..
yolları tıkalı itfaiye araçlarınca..

Küçük Arı..

2011-07-30T16:36:00.002+03:00

Her zaman aynı şey oluyor. Siz de güzel bir kitap okuduğunuzda kendinize ''neden bu kitabı bu kadar beklettim?'' diye soruyor musunuz? Ya da siz sevdiğiniz için herkesin o kitabı okumasını istiyor musunuz? Benim başıma sıklıkla geliyor bu durum. Bazen okunmak için sırasını bekleyen kitaplara bakarım ve sayfaların arasında beni nelerin beklediğini düşünürüm. Hangi ülkelere gideceğimi, hangi karakteri seveceğimi düşünmek beni heyecanlandırır. Bu sefer Nijerya ve İngiltere'deydim. Yanımda da Batman kostümlü, dört yaşında komik bir çocuk vardı.

Küçük Arı'yı aldığımda beni etkileyeceğini zaten biliyordum.Kapağındaki yorumdan bunu anlamıştım. ''Bir sonraki Uçurtma Avcısı'' yazıyordu ve sevdiğim kitaplar listesinde üst sıralardadır Uçurtma Avcısı. Kitabın ilk sayfalarında yapılmış çok fazla yorum var.Hepside çok iddialı yorumlar. Bu durumda beklentiniz daha fazla oluyor. En azından bende öyle oldu.

Yine de ben bu kitabı çok sevdim. Hem hüzünlendiriyor, hem de güldürüyor. Ama bu yazarın güldürürken düşündüreyim amacıyla yaptığı bir şey değil. Çok etkileyici bir bölüm okuyorsunuz ama orada öyle bir detay var ki ister istemez hafif bir kahkaha atıyorsunuz. Özellikle bizim şu küçük Batman'in geçtiği satırlarda. Tartışmasız kitabın en sevdiğim karakteri Charlie'ydi. Nam-ı diğer Batman:). Bilmiş bilmiş konuşmaları, inatçı halleri beni mest etti. Ve Batman! Sen olmasaydın bu kitabın hiçbir anlamı olmazdı. Çünkü kitapta ki en vurucu cümleyi sen kurdun.

''Barış ne demektir biliyor musun Charlie?''
Charlie kafasını salladı.
''Barış, insanların birbirlerine gerçek adlarını söyleyebildikleri bir zamandır.''

Charlie'nin bu cümlesiyle birlikte bir çok satırın, hatta paragrafın altını çizdim.Birkaçını paylaşmak istiyorum.

''..ölürken yara izi olmaz. Yara izi ''ben kurtuldum'' demektir.'' (syf21)

''Beynimin böyle korkunç ayrıntılarla dolu olmamasını dilerdim. Sadece ayakkabılar ve kırışık gizleyici kremlerle ilgilenen bir kadın olmayı isterdim.'' (syf 135)

''Macera nedir?Bu, maceraya nerede başladığınıza bağlıdır. Sizin ülkenizdeki küçük kızlar, çamaşır makinesi ile buzdolabının arasındaki boşluğa gizlenip, etraflarının yeşil yılanlar ve maymunlarla sarılı olduğu bir ormanda olduklarını hayal ederler. Ben ve ablam, yeşil yılanlar ve maymunlarla dolu ormanda bir boşluğa gizlenip, çamaşır makinemiz ve buzdolabımız olduğunu hayal ederdik. '' (syf 273)

''Uygar bir ülkede sizi bir tuşu tıklatarak öldürürler. Öldürme işi çok uzakta yapılır; uygarlığın kalbinde, bilgisayarlar ve kahve fincanları ile dolu bir binada.'' (syf 304)

Bir de kitabın sonunda yazarın yazmış olduğu bir cümle var ki.Bayıldım. Bunu da paylaşmadan edemeyeceğim. Tam bir mütevazılık örneği.Yazarımız şöyle demiş;

''Romanın bütün başarısı bana yardımcı olanlara, hataları ise bana aittir.''

Genel olarak etkileyici ve akıcı devam etse de sonunda istediğim tadı alamadım. Kitap o kadar güzel ilerliyordu ki son sayfayı okuduğumda tamamen afallayacağımı hayal etmiştim. Yine de bu kitaba haksızlık etmek istemiyorum. Bence çok güzel bir dille yazılmış, çarpıcı bir kitap. Sonunun beni tatmin edip etmemesi önemli değil.Ben kendi kafamda bir son canlandırdım bile. Ah biz kitap delileri, huyumuz kurusun hayal gücümüz çok geniş :) Öyle değil mi?

Arka Kapak:

Dokuz parmaklı bir kadın, kostümünü hiç terk etmeyen bir süper kahraman, kimlik buhranında aklını yitiren bir adam ve Nijeryalı bir göçmen; Küçük Arı.

Yaşamları acımasız bir şaka gibi kesişen karakterlerin size sunduğu sadece bir gülümseyiş; ama buruk bir gülümseyiş... Derken coşkulu bir kahkaha ve hemen ardından kalıcı bir sızı... Ve sonra daha büyük bir kahkaha.

Kitap, içinden hızla geçip gidilen bir duygu tüneli.

Bu kitabı okuduğunuzda herkese anlatmak isteyeceksiniz. Bunu yaptığınızda, lütfen neler olduğunu anlatmayın; çünkü bütün büyü, olayların akışında...

Roger Ackroyd Cinayeti..

2011-07-25T10:51:00.000+03:00

İşten çıkmıştım, metroda eşimi bekliyordum. Biraz gecikecekti. Ben de ''ohh bu arada kitabımı bitiririm'' diye içimden geçirmiştim. Roger Ackroyd'u kim öldürmüştü? Sonunda öğrenecektim. Flora mı, Parker mı, Ralph Paton mu yoksa Miss Russel mi? Nihayet son sayfalara gelmiştim veeee Yenibosna metro durağı, Yenibosna metro durağı olalı bu kadar garip mimiklerle kitap okuyan birini görmemişti :) Bir Agatha Christie kitabını bitirmek için yanlış bir yer seçmiştim ama meraktan çatlamak üzereydim. Evde okuyor olsaydım sanırım daha büyük tepkiler verirdim.

Sevgili Thalassapolis tavsiye etmişti bu kitabı bana ve tavsiye ettiği her kitap gibi bu da çok güzeldi. Ben, kitap için muhteşem dediğimde, ''sonunu okumadan karar verme, bitirince muhteşem neymiş göreceksin'' dedi. Dediği çıktı :)

Agatha'nın bu kitapda yaptığına resmen ters köşe denir.Katili tahmin eden olmuş mudur hiç acaba? Kitabı düşündüğümde nedense gözümün önüne şu görüntü geliyor. Agatha Christie, çok güzel bir masada kitabın sonunu yazmakta ve yüzünde ''sizi nasılda meraktan çatlatacağım ama '' der gibi hınzırca bir gülümseme.

Ben küçükken ''gludo'' diye bir oyun vardı.(adını yanlış hatırlıyor olabilirim) Tabu gibi kutu oyunlarından. Kuzenlerimle birlikte o oyunu oynamaktan büyük zevk alırdık. Aynı kitapda ki gibi bir ev, evin sahibi öldürülüyor ve kimin öldürdüğünü ipuçlarını takip ederek bulmaya çalışıyorsunuz. Okurken o oyunu oynuyormuşum gibi hissettim.Çok keyif aldım.

Roger Ackroyd Cinayeti, okuduğum üçüncü Agatha kitabıydı. Okumadıklarımı düşündükçe neler kaçırdığımı hissedebiliyorum. Bu kadına hayran olmamak elde değil. Aynı zamanda Poirot'ya. Ne komik adam. ''Ben size demiştim, ben her şeyi bilirim'' gibi cümleleri beni benden alıyor :) Mümkün olan en kısa zamanda birkaç Agatha kitabı edinmeli ve çok bekletmeden okumalı. Bu da kendime altı çizilmiş bir not.

Arka Kapak: King's Abbot köyündeki sakin yaşam bir anda altüst olur. Dul bir kadının şüpheli intiharı asılsız dedikodulara yol açar. Köy, ilk kocasını öldürdüğünü bilen biri tarafından kadına şantaj yapıldığı ve Roger Ackroyd'un onun gizli aşığı olduğu söylentileriyle çalkalanmaktadır. Fakat Ackroyd cinayete kurban gidince, tüm şüpheler ev halkının üstüne odaklanır. Kendini emekliye ayıran ve sebze yetiştirmek için King's Abbot köyüne yerleşen, Hercule Poirot, istemeden cinayete el koyar ve şeytani bir zekaya sahip katili yakalamaya çalışır.

Annem Alem Kadındır..

2011-07-18T17:14:00.000+03:00

Annem gerçekten alem kadındır. İnce düşüncelidir aynı zamanda. Bana bu çiçek kurabiyeleri göndermiş :) Herkes ''kocan mı gönderdi?'' diye soruyor. Ben de ''yoo annem göndermiş'' deyince çok şaşırıyorlar. ''Vay beee anneye bak'' diyorlar. Acayip hava atıyorum şu anda. Annecim benimm. Ne tatlı kadınsın sen.

Birbirimiz Olmadan..

2011-07-18T12:13:00.000+03:00

Hatırlarsanız Can Yayınları facebook üyelerine hediye kitap veriyordu. Ben de Can Yayınları'nın bize sunduğu ''devamını beklediğimiz'' bu güzel fırsattan bu kitabı çok merak ederek almıştım. Arka kapakta yazanlar beni fazlasıyla cezbetmişti. Karmaşık ilişkiler, sorunlu tipler. Bilirsiniz pek severim :)

Gelgelelim okurken hiç de öyle olmadı. Karakterleri birbirine karıştırdım. Anlamakta zorlandım.Hele havuz kenarında hiç çekilmedi doğrusu. Balayına giderken tren yolculuğu yaptık. Kitabın büyük bir kısmını trende okudum. Yoksa hayatta bitiremezdim. Acaba ben kafamı vererek mi okuyamadım? O da olabilir. Neyse. Her kitabı seveceğiz diye bir kural yok değil mi? :)

Arka Kapak:
Can Yayınları arasında çıkan Av ve Yamalı Evlilikler adlı romanlarıyla tanıdığınız Martin Walser'in Türkçedeki üçüncü romanı Birbirimiz Olmadan. bir sözcük fırtınası, bir tufan sanki Walser'in anlatımı.Satırlardan fışkıran, kaynayan, ateş gibi yakan sözcüklerle örülmüş bir roman. Aldatan ve aldanan bir koca, başkasına âşık bir eş ve herkesin birbirinin evlilik dışı ilişkisini bildiği bir birliktelik. Bütün bunların ortasında ailenin sorunlu geç kızı. Görünüşte yürüyen bir evliliğin ardında ruh çöküntüsüne uğrayan bir kadın ve bir erkek, içinde yaşadıkları toplumdaki yozlaşmış insanlar, derinliksiz ilişkiler ve cinsellik, Walser'in romanlarına egemen olan, bu ögeler burada da çıkıyor karşımıza ve bir sözcük ustasının elinde çarpıcı bir anlatıma dönüşüyor, beklenmedik bir sona ulaşıyor.

Merhaba Millet...

2011-07-09T18:32:00.000+03:00

Ben geldiiim..Evlendim. Rahatladınız di mi? :)

Her şey çok güzeldi millet. Ayrıntıları müsait bir zamanda aktaracağım :) Biliyorum meraktan çatlıyorsunuz :) Ee ben de olsam ''yılın düğününü'' merak ederdim :)

Hepinizi çok özledim. Öpüyorum.

Lanetli Talih..

2011-06-28T11:39:00.000+03:00

Kitabın adı bana son derece uygun.Çünkü ben de lanetliyim. En azından son zamanlarda öyle olduğumu düşünüyorum.

Kitap, tam bir romantik komedi. Adele ve Zach. Adele, güzel ve karakterli bir kız. Zach ise yıldız futbolcu, çok yakışıklı ve bütün kızlar ona hasta. E bu durumda romantizm ve komedi kaçınılmaz oluyor. Yalnız dikkat bazı paragraflar kırmızı noktalı :)

okuoku.com 'dan hediye gelmişti bu kitap ve aylardır bekliyordu. Bence tam zamanında okumaya başladım. Çok iyi geldi. Okurken kafam dağıldı ve beni sık sık gülümsetti.Sizin de halledilmesi gereken işleriniz biriktiyse ve birazcıkda olsa kafanızı dağıtmak istiyorsanız bu kitabı size tavsiye edebilirim.

Not: Kitapların fotoğraflarını çekemeyeceğim bir süre :(
Arka Kapak:
Adele Harris erkek bulmakta zorlanmıyordu ama iyi bir adam bulmak imkânsızdı

Tüm tiplerle denemişti-inekler, süper zekiler, yalancılar, egoistler, seks düşkünleri ve deliler. Her şeyi denemiş ama başaramamıştı. Adele'nin aradığı, kalbini dolduracak bir erkekti. Zach gibi...

Evet, Zach'da mükemmel değildi fakat kader ağlarını örmeye başlamıştı bir kere. Adele Cedar Creek'e, ailesinin yanına dönmek zorunda kalmıştı. Kız kardeşinin evliliği bitmek üzereydi, fakat onu daha fazla ilgilendiren nokta, lise aşkının hala bu kasabada olması ve ilk gördüğü günkü kadar yakışıklı olmasıydı. Bu fırsat, şeytanın bacağını kırması için çok güzel bir fırsattı. Zach'ı affetmesi gerekiyordu, ona tekrar güvenecek ve kalbindeki her şeyi yeniden verecekti...

Adele her şeyin üstesinden gelebilecek bir kadındı kadın olmasına ama acaba başarısız bir ilişkiyi daha kaldırabilecek miydi?

"Ateşli bir hikâye, akıcı kurgu ve muhteşem karakterler."
-Barnes-

"Komedi, seks ve vahşi romantizm... İşte Rachel Gibson"
-New York Times-

"Ne erkekmiş ama"
-Jayne Ann Krentz-

"Gibson'ın yoğun romantizmi nefesimi kesmeye yetti."
-Lisa Kleypas-

"Sıcak, zekice kurgulanmış ve akıllıca yaratılmış karakterler."
-Julia Quinn-

Rezaletin Son ''Perde''si..

2011-06-28T09:53:00.000+03:00

Gazetelerin üçüncü sayfasında büyük puntolarla ''rezaletin son perde''si başlıklı bir yazı görülür ve hemen detaylar okunmaya başlanır. Olay şöyle gelişmiştir ;

Düğününe bir kaç gün kala cinnet getiren gelin evine gelen perdeciyi getirdiği perdelerle boğdu!

Hemen yargılamayın lütfen. Bir düşünün gelin niye cinnetin eşiğine gelmiş? Çünkü memlekette ne kadar işini doğru düzgün yapmayan insan varsa bu zavallı kızımıza denk gelmiştir. Piyango perdeciye vurmuş yapacak bir şey yok.

Şaka bir yana. Gerçekten dün aklımdan acaba şu herifin kafasına bir şeyler geçirsem mi diye düşünmedim değil. Şu memlekette işini adam gibi yapan kimse yok mu yahu? Hepsi bana mı denk geliyor bunların? Badanacı fiyaskosundan, yatak odasının yanlış gelmesinden ve doğru yatak odasının bugün çeyizin gidecek olmasına rağmen hala gelmemesinden, koltuklarımın gelmemesinden sonra bu perde olayı biraz fazla geldi sanırım. Eve girer girmez anneme sarılıp ağlamaya başladım. Nasıl ağlıyorum. Hüngür hüngür. Neyse sonra biraz açıldım, kendime geldim ve düşündüm.

''Şu anda bir perde için ağladığının farkında mısın? Bırak perdeyi, yatacak yeri olmayan insanlar var. Şükret.'' dedim. Kendimi teskin ettim. Telefonda da konuştuk adamla eğer düzeltebiliyorsa düzeltecek yoksa kaporamızı iade edecek. Tabii düzeltemezse birkaç gün içerisinde nerede perde diktireceğiz orasını bilmiyorum.

Bu durumda çok değerli, duruma cukk diye oturan şu atasözümüzü dile getirmek istiyorum.Amaaan koy g.tüne rahvan gitsin. Bundan sonra felsefem bu :)

Miral..

2011-06-22T23:23:00.001+03:00

Bir kez daha bir kitap sayesinde savaşın soğuk yüzünü hissettim. Daha önce Uçurtma Avcısı ve Bin Muhteşem Güneş'le hissettiğim bu iğrenç yüzü Miral'le başka bir açıdan gördüm.

Hind: Hind, kendini ülkesinin çaresiz çocuklarına, özellikle kız çocuklarına adamış, ülkesi için güzel adımlar atmak isteyen, bu uğurda evlenmemeyi tercih eden cesur bir kadın. Okurken zaman zaman aklıma Türkan Saylan geldi. Tabii şartları bambaşka fakat ikisi de kızların okuması için ellerinden geleni yaptılar.

Nadya: Daha genç kız bile olamamışken yaşamaya mecbur bırakıldığı hayattan kurtulup, ruhunda açılan yaralardan nereye kaçarsa kaçsın kurtulamayan bir kadın.

Miral: İşte Miral! Hind'in kızlarından.Onun için fazla cümle kurmaya gerek yok. Çok, çok güçlü bir kız.Okuyun derim.

Tabii gerrçek olaylara dayandığı için insanların bu tür iğrenç durumlara katlanmış olduklarını bilmek beni yine fazlasıyla etkiledi.

Bu kitap alınacaklar listemdeydi. Fakat biliyorsunuz uzun zamandır kitap almıyorum. Okunacaklar dağları aştığından beri :) Resif Kitap 'a teşekkür ediyorum kitap almadığım bu dönemde ''yeni kitap'' keyfini bana yaşattıkları için :)

Altını çizdiğim birkaç satır;

Özgürlük, kaybedene kadar fark edilmeyen şeylerden biridir.

''Sigarayı bırakacağına söz verir misin?''

''Sigara burada büyümek kadar kötü değil''

Arka Kapak:

Julian Schnabel'in (Kelebek ve Dalgıç / The Diving Bell and The Butterfly) yönettiği ve Freida Pinto'nun (Milyoner / Slumdog Millionaire) başrolünde olduğu UNICEF Ödüllü sinema uyarlaması yakında beyaz perdede!

Kudüs, 1948. İdealist bir Filistin kadını olan Hind Hüseyni sokaklarda terk edilmiş 55 küçük çocukla karşılaşır. Ebeveynleri Deir Yasin'de katledilmiş olan çocukları yanına alarak bakımlarını üstlenen Hind böylece efsanevi Dar El-Tifel yetimhanesinin temellerini atar.
Zaman geçer ve İsrail devletinin kurulması ile birlikte tüm tarafların tarifsiz acılar çektiği savaş tırmanırken, yetimhanedeki çocukların sayısı 2.000'i bulur. Hind 1994 yılında vefat ettiğinde arkasında gözü yaşlı bir ulus bırakacaktır.

Annesinin hazin ölümünün ardından babası tarafından kız kardeşiyle birlikte yetimhaneye bırakılan Miral, burada on iki yıl boyunca yüksek duvarların ardında, dünyadan izole bir halde Hind'in sıkı disiplini ve şefkati ile büyüyecektir. On yedi yaşına geldiğinde ise ilk kez mülteci kamplarındaki hayat, direniş ve aşk ile tanışır. Artık Miral'ın önünde sadece iki seçenek vardır: Ya Hind Ana'nın görüşleri doğrultusunda eğitimine devam edip barışçı bir yol seçecek ya da sevdiği erkeğin yanında halkı için savaşacaktır…

"İçsel bir çatışmayı bu kadar derinlemesine ve detaylı verebilen çok az roman vardır." Hazel Rochman

Danko'nun Yüreği

2011-06-14T00:13:00.000+03:00

Gorki'yi lise sondayken Dünya klasiklerini okurken keşfetmiştim. Daha sonra ''en sevdiğin yazar?'' diye sorduklarında cevabım Gorki olacaktı. Belki o dönemde değilde başka bir zaman okusaydım bu kadar sevmeyebilir, hatta hiç sevmeyebilirdim bilemiyorum.

Danko'nun Yüreği'ne Can Çocuk'un web sayfasında gezinirken rastlamıştım. ''Aman Tanrım Gorki'nin okumadığım bir bu kitabı kaldı herhalde'' deyip hemmen listeme eklemiştim. Ve arkadaşım Seda doğumgünümde hediye etti bu kitabı :)

Tabii çocuk kitabı olduğundan hemen okuyuverdim. Bu kadar koşturmacanın arasında ilaç gibi geldi doğrusu. Kendimi hafiflemiş hissettim. Kitap, üç hikayeden oluşuyor. Hepsinde de bir mesaj var.Kitabın sonuna geldiğimde Can Çocuk'un küçük okurları için bir dilekte bulunduğunu gördüm.
İşte ;

Nasıl? Çok güzel değil mi?

Arka Kapak:

Maksim Gorki , dünyanın gelmiş geçmiş en büyük yazalarından biri. Yazdığı kitaplar dünyanın bütn dillerine çevrilip yayınlanmış. Danko'nun Yüreği adlı bu kitaptaki üç öyküyü değerli yazarımız Vartan İhmalyan sizler için seçti, Rusça asıllarından Türkçeye sizler için çevirdi; usta çizerimiz Ateş Aydemir de yaptığı birbirinden güzel resimlerle bu kitabı sizler için süsledi. Maksim Gorki, Büyük Rus Devrimi'nden sonra 'Devlet Çocuk Kitapları Yayınevi'nin de ilk yöneticisi olmuştu. Bakın, bu büyük usta, çocuk kitapları konusunda neler söylüyor: 'Çocuklar için yazarken, konuları ayırmak, seçmek gereksiz. Çocuklara yaşamı anlatmalıyız. Çocuklara, yaşamın güçlüğünü, karmaşıklığını, geleceğini yazmalıyız. Çocuklar için yazacaklarımız ilginç olmak zorundadır, yalın olmak zorundadır. Yalın olmayan, ilginç olmayan kitapları çocuklara okutmazsınız; okumazlar. 'Severek okuyacağınız, yalın bir anlatımla yazılmış, ilginç öyküler var Danko'nun Yüreği'nde.

Kelebek..

2011-06-12T01:08:00.000+03:00

Muhteşemdi!

İddialı bir giriş oldu değil mi? Gerçekten muhteşemdi. Kitap yorumlarında ''gerçek bir başyapıt'' diye yazarlar ya. Bence bu kitap için o üç kelimeye bile gerek yok. Sadece ''başyapıt'' yazsanız yeterli.

Kelebek, rahmetli eniştemin kitaplığından. 1970 basım. Aile büyüklerinin hemen hepsi bu kitabı okumuş. Babam, tam beş kere! Filmini de anlata anlata bitiremiyorlar.

Bir insan hiç mi umudunu yitirmez? Hiç mi vazgeçmez? Adalet en nihayetinde yerini buluyor mu demeliyim yoksa insan isteyince her şeyi mümkün kılar mı demeliyim bilemiyorum.

Henri, işlemediği bir cinayetten kürek cezasına çarptırılıyor, yıllarca hücrede kalıyor, bir şekilde kurtuluyor, kaçıyor, yakalanıyor, yine kaçıyor. Artık sayamıyorsunuz ne kadar kaçmaya çalıştığını. Ve anlamıyorsunuz bir insanın bunları yaşadıktan sonra akıl sağlığını nasıl kaybetmediğini. Aslında cevabı basit. İnanç! Sabır!

Kitapla vedalaşmam bir hayli zor oldu. Hem okuma süresi uzun sürdüğünden hem de sahibi eniştem olduğundan. Kitaplığa bıraktım ama ikide bir gidip sayfalarını karıştırdım. Ve kitaplıktaki diğer kitapları her zamanki gibi sıkılmadan inceledim. Neyse.. Vakit, yeni kitaplara, yeni yazarlara ve yeni karakterlere yol alma vaktidir. Ama Kelebek hayatım boyunca unutamayacağım kitaplar arasında üst sıralarda yerini aldı.

Önsözde;

''... bir sayfanın sonunda tuvalete gittiğini yazmaktaysa sayfayı çevirmek zorunda kalıyorsunuz. Tuvalete giden o değil, sizsiniz.''

yazıyor.Henri kaçmaya çalışırken ne hale geldiğimi düşünün artık.

Bir paragraf vardı ki;

Hiç bir dinsel eğitimden geçmemek, hristiyan dininin elif besini, İsa'nın babasının kimliğini, Meryem Ana'nın gerçek kişiliğimi, babasının dülger mi yoksa deveci mi olduğunu bilmemek. Bütün bu cehalet tabakası, gerçekten arandığında Tanrı'ya rastlamayı engellemiyor. Rüzgarda, güneşte, denizde, ormanda, yıldızlarda, insanoğlunun beslenmesi için sağa sola bol bol serpiştirdiği balıklarda onu bulmak mümkün.

Çok doğru değil mi?

Arka Kapak:
"KELEBEK" Henri Charriere, işlemediği bir cinayetten müebbet kürek cezasına çarptırıldığında, yargıtaya bile başvurmayacak kadar umutsuz, toplumun gözden çıkardığı bir süprüntüydü. Uğradığı haksızlığın bilediği bir hınçla çok az insanın sağ kalmayı başardığı kürek cehenneminden kaçıp kurtulabilmek için aralıksız on üç yıl sürecek korkunç kaçma - yakalanma - yeniden kaçma mücadelesine atıldığında kıçında gizlediği bir tüp içindeki bin altı yüz franktan başka hiçbir şeyi yoktu. Bugün dünyanın en çok okunan, en sevilen yazarlarından biri.

Kimlik Bunalimi :)..Siz? Biz?

2011-05-31T13:29:00.000+03:00

Evlerimizin yakin olmasina cocuklar gibi sevinerek su cumleyi kurdum;

Ben: Evden ciktigim zaman hemen bize gelebilirim.

Ozge: Size demek istedin herhalde!

Ve agzimin payini aldim.

Nedir Son Durumlar? Derseniz...

2011-05-24T09:59:00.000+03:00

* Kafayi yemek uzereyim..

* Ev bulamadik henuz..Geziyoruz, geziyoruz..Yok bulamiyoruz..

* Bence evlenmek uzere olanlara yillik izin haricinde 1 hafta falan "isleri halletme" izni verilmeli..Haftaici hicbir isi halledemiyoruz.Damat Bey Cumartesi gunu de calistigi icin bir tek pazarimiz var ve sadece pazar gunu bir seyleri halletmek imkan harici..

* Ev bulamadigimiz icin mobilya vs. detaylari halledemiyoruz.Ve bunlar benim kafamda buyuyup kocamaaan oluyorlar.

* Bu konu beni o kadar geriyor ki uyuyamiyorum..Uyusamda ruyalarimda hep ev bakiyorum.Gerzek emlakcilar (emlakci tanidigi olanlar alinmasin lutfen) bana garip garip evler gosteriyorlar ben de onlari dovuyorum.Ruyada da olsa biraz rahatliyorum..

* Kitap okumak mi dediniz? Nerdeeeeee? Eger Cuma gunune kadar elimdeki kitabi bitiremezsem bir aydir ayni kitabi okuyor olacagim..Bu uzun zamandir gerceklesmemisti.

* Okuyamiyorum cunku odaklanamiyorum..Okudugum kitap Kelebek oldugu icin ona haksizlik etmek istemiyorum ve kafamin rahat oldugu uygun bir zamani bekliyorum okumaya devam etmek icin.

* Arada Damat Bey`le birbirimize " butun bunlar gececek.geriye donup baktigimzda hos bir ani olarak hatirlayacagiz.bu kadar takmaya gerek yok.gerginiz, birbirimizi uzmeyelim yeter " diye telkinlerde bulunsakda arada patliyoruz.

* Bunlarin haricinde iyiyim.Hayaller kuruyorum.Az kaldi.

Iyi ki Dogdun Blog :)

2011-05-18T10:25:00.000+03:00

Bloglamaya baslayali bir yil olmus inanamiyoruumm :)

Birkac post once "blog acma hikayem" miminde de soylemistim. Bir haftasonu mesaisinde sikintidan patlarken karar vermistim blog acmaya. O gunden bugune bir sene gecmis :) Vay bee.

Profil olustururken "Sadece kitapları değil yaşadıklarımı, öğrendiklerimi, gördüklerimi de paylaşmaya geldim" yazmistim. Gercekten oyle oldu. Paylastikca daha iyi hissettim kendimi. Iyi ki acmisim Kitap Delisi Gizem `i.

Iyi ki dogdun blog :)

Baslik Yok..Sinir Var...

2011-05-16T12:18:00.000+03:00

Hadi o taksi soforunun nasil biri oldugunu tahmin edebiliyoruz..Goruntuler her seyi anlatiyor..Icimizden etmedigimiz kufur yok su anda..Ama orada durup mal mal bakan erkeklere ne demeli?..

Ettigimiz kufurlerin onlarca katini onlar da haketmiyor mu?

Ben boyle durumlarda her ne kadar acimasizca oldugunu dusunsemde o adamlarin karilarinin suursuz biri tarafindan olduresiye dovuldugunu ve etraftaki herkesin izleyip, mudahalede bulunmadigi hayal ediyorum...

http://gundem.milliyet.com.tr/taksiciden-kadin-surucuye-olumune-dayak/gundem/gundemdetay/16.05.2011/1390921/default.htm

Kucuk de bir not duseyim..Eminim o kadin polise gitmistir ama "Halk Icin Emniyet..Adalet Icin Hizmet" sloganini iliklerine kadar benimsemis olan polislerimiz cok yardimci olmustur!!!!!!!!!

Oynamassan Vallahi Darilirim...

2011-05-16T09:53:00.001+03:00

Dun gece teeeeee anaokulundan arkadasimi evlendirdik..Ben de siksikidim giyindim taktim nisanlimi koluma yeni gelin edasiyla salina salina dugune gittim (nisanlim kelimesi kadar da kiro bi kelime yok ha) Ve bu "nisanlim" kelimesi cok acayip bir kelime..Insani degistirebiliyor..Iste size ispati;

Pistten gelmis, kurtlarimi dokmustum..

Masaya oturdum ve soyle dedim;

-Kalbiye Teyze sen niye oynamiyorsun?..Bak bizim dugunde oynamassan vvvaaallaahi darilirim..

Kayitsiz Kalamadim :)

2011-05-06T11:42:00.002+03:00

http://karagozulsurey.blogspot.com/2011/05/cekilis-lotterysupriz-hediyelersurprise.html

Burada bir cekilis var..Hediyelerin ne oldugunu goremedigimiz icin cok ilgimi cekti.."Gizem"li olaylara bayilirimmm :)

Mim :) Blog Açma Hikayem

2011-05-03T11:37:00.000+03:00

Uykucu Kiz beni mimledi :)

O zaman ben de hemen cevaplayayim..

Haftasonu mesaideydim..Kitap okuyordum..Sonra birden bire neden blog acmayayim dedim kendi kendime ve blog acmaya boylelikle karar vermis oldum..Ama ne yazacaktim ki?..Dusundum dusundum..Okudugum kitaplari unutmamak, neler hissettigimi okuyup hatirlamak adina kitaplar hakkinda bir blog actim ve ortaya Kitap Delisi Gizem cikti:) Iyi ki de blog alemine girmisim..Cok guzel insanlarla tanistim..Kitaplar hakkinda konusabilecegim bi suru insan taniyorum su anda :)...Iyi ki varsin blog :)

Takim mi? Smokin mi? Ahh Bir Karar Verse..

2011-04-29T11:15:00.000+03:00

Dugunumuzun olacagi yerden bir goruntu

Boyle olacagini biliyordum.Kiz isteme formalitesinde kahveleri ben dagitsaydim boyle olmayacakti.Ben kahve pisirmedim, dagitmadim, damadin kahvesine tuz koymadim hatta damat kahve bile icmedi.Ayy bizim nisan cok garip oldu yaa:)

Rituel sekteye ugradi ve ben lanetlendim.Evet evet kesinlikle lanetlenmis olmaliyim.Ben her seye cabucak karar veriyorum.Nisanligimi is cikisinda sippadanak bulmustum.Gelinligimi de oyle iki tane gelinlik giydim ucuncusunde "tamamdir bu" dedim.Ama bizim damat bey takim mi, smokin mi, siyah mi, kirik beyaz mi giysin bir turlu karar veremiyor :) Bunun daha davetiyesi var, nikah sekeri var, dugun temasi var.Ve Gizem bagirmaya baslar yangin vaaaaaaaaarrr!!!¨:):):)

Fisilti..

2011-04-27T09:30:00.000+03:00

Bir daha seri kitap okumayacagim demistim!..Sozumu yuttum:).Nasil mi? Her sey ameliyat oldugum zaman basladi.Sevgilim ziyarete gelirken "anneme cicek!!!!", bana da Fisilti`yi almisti.O zamana kadar Fisilti`nin tanitimlarini okyup, burun kiviriyordum.Twilight ve Aclik Oyunlari`ndan sonra bir daha seri okumayi dusunmuyordum.Ejderha Dovmeli Kiz`i ayri tuttugum dikkatli gozlerden kacmadi biliyorum:).Nitekim kitapligimda bekletiyordum.Okuyayimda kurtulayim dedim ve basladim.Kararliydim..Devam kitaplarini asla! okumayacaktim.Ama tabii ki okuyacagim hahahaaa:) Hem bu vampirli falan degil ki..Melekli :)..

Alacakaranlik`in meleklisini dusunun neredeyse aynisi.Ama bu durum kitabi heyecan icerisinde okumama engel olamadi.Ne yapayim icimdeki olmeyen ergen bu kitaplari seviyor:) Patch ahh Patch :)

Pegasus`un basim ve imla hatalari bu kitapda da var ne yazik ki.Alistik artik zaten.

Ben artik Hush Hush serisinin bir okuruyum :)..Hangimiz yakisikli, serseri gorunuslu koruyucu bir melege sahip olmak istemez ki?

Arka Kapak:

"Okuyucuyu sarsan tüyler ürpertici bir roman... Nora'nın kötü çocuk Patch'le fırtınalı aşkı okurları kendilerinden geçirecek."
-Publishers Weekly-

"Vampirlerden ve kurt adamlardan sıkılan gerilim ve aşk romanı hayranları Hush Hush serisini hemen benimseyecekler."
-Booklist-

"Sıra dışı bir aşk hikâyesi. Okurlar Fısıltı'yı baştan sona yürekleri ağızlarında okuyacak."
-Falcata Times-

Kovulmuş bir meleğe âşık olmak...

"Bütün sınıf arkadaşlarımın isimlerini biliyordum... Biri hariç. Yeni öğrenci... Arkamdaki sırada, serinkanlı siyah gözleri karşıya sabitlenmiş bir hâlde kaykılmış oturuyordu...

Siyah gözleri beni âdeta delip geçiyordu. Dudaklarının kenarları yukarı doğru kıvrıldı. Kalbim bir an tekler gibi oldu ve o bir anlık duraksamada, kasvetli bir karanlık duygusunun bir gölge gibi üzerime örtüldüğünü hissettim. Bu duygunun kaybolması sadece bir an sürdü, ama ben hâlâ ona bakıyordum. Gülümsemesi dostça değildi, bela kelimesini heceleyen bir gülümsemeydi. Ve vaat doluydu."

Çelişki...

2011-04-24T13:57:00.000+03:00

Babam: Sen gidince napıcaz biz şimdi? 15-20 günde bir görürüz artık seni.(acıklı surat ifadesiyle)

Ben: Merak etme ben haftanın bir kaç günü gelirim yine.Uzak olmayacağız nasıl olsa..

Babam: OLMAZ!Evinin, yuvanın sıcaklığını bil..Zırt pırt gelinmez..

Ben: ..?..?...?...

Kumbara..

2011-04-20T15:06:00.000+03:00

Ev icin gerekli esyalara bakmak yerine, alacagimiz kumbaraya, mumluklara ya da duvar saatlerine bakiyoruz..Siyirdik galiba..

Sylvia

2011-04-20T10:23:00.000+03:00

Fazlasiyla etkilendim..Sylvia cocuklugundan beri manik-depresifle ugrasti, intihar girisimlerinde bulundu..Fakat intiharinda Ted`in buyuk bir payi yok mu?

Albaya Mektup Yok..

2011-04-19T11:07:00.000+03:00

Albaya Mektup Yok, ikinci Marquez kitabimdi..Benim Huzunlu Orospularim`i cok severek okumustum..Garip ihtiyarlari seviyorum:)..

Fakat bu kitabi Benim Huzunlu Orospularim kadar sevemedim..Okurken umut etmenin ne kadar onemli oldugunu kavradim..Ve kadinlarin daha gercekci oldugunu..

Iste size kitaptan bir diyalog;

"Umut karin doyurmaz" dedi kadin..
"Karin doyurmaz ama insani ayakta tutar" diye yanitladi albay..

Kitapla tanismami saglayan Hasan Bey`e cok tesekkur ediyorum..

Arka Kapak:
Albaya Mektup Yok, çağımızın en büyük yazarlarından Gabriel García Márquez’in en güzel uzun öykülerinden biri. Ülkesi uğruna savaşarak yaptığı hizmetlerin karşılıksız kaldığını anlayan, emekliye ayrılmış yaşlı bir askerin öyküsü. Bir türlü gelmeyen emekli aylığını her cuma günü karısı ve horozuyla birlikte bekleyen emekli bir albayın komik, ama komik olduğu kadar da trajik hikâyesi. Gabriel García Márquez’in 1982’de Nobel Edebiyat Ödülü’ne değer görülmesinde, hiç kuşkusuz, Albaya Mektup Yok’un da payı var. Büyülü gerçekçilik ustasının anlattığı her sahne, karakterlerin her davranışı, umarsız görünen bir dünyada yaşama sevincinin türküsünü söylüyor, ölüme ve yalnızlığa meydan okuyor. Her cümle, yaşamın uçsuz bucaksız boşluğunun suskunluğunu kırıyor. “İmge, gerçekliğe ulaşmanın aracıdır,” diyen Gabriel García Márquez’in buruk bir alaycılık içeren bu öyküsü neredeyse görsel bir edebiyat başyapıtı

En Güzel Hediyem..

2011-04-19T00:05:00.000+03:00

Bugün birinin daha doğumgünü..18 Nisan 1989.Yani benim ikinci doğumgünüm..İşte o gün kardeşim dünyaya geldi..Hatırlamıyorum bile doğduğunu..Kendimi bildim bileli yanımda..İkizim gibi..O benim en güzel hediyem..Doğumgününüzde size bir kardeş hediye edilmesi kadar güzel bir şey olabilir mi?..İyi ki doğmuşsun benim güzeller güzelim..Seni çok seviyorum..

Bence de Iyi ki Dogduk :)

2011-04-18T09:49:00.000+03:00

Bugun bizim dogumgunumuz :) Ayni gun dogduk, ikimiz de iflah olmaz birer kitap delisiyiz..Iyi ki dogduuuukkk :)

Kadından Kentler..

2011-04-17T23:20:00.000+03:00

Merhaba millet!..Bloga uğramayalı çok oluyor..E çünkü doğru düzgün kitap okuyamıyorum.Başlayalı bir ay olmak üzereydi ki Kadından Kentler'i bitirdim.Evlilik hazırlıkları, bölüm değişikliği derken uzadı gitti..Evlilik hazırlıkları tam gaz devam ediyor..3 aydan az bir süre kaldı.Vallahi çok yoruluyoruz..Zor bu işler.Ama ucunda sıcak bir yuva var.Katlanıyoruz:) Hazırlıklarla ilgili ayrı bir yazı hazırlamam lazım bu yüzden daha sonraya saklıyorum yazacaklarımı..

Mungan'ı ilk defa okudum..Bundan sonra hep okuyacağım.Tesadüf eseri Ankara'da bulunan arkadaşım Büşra'ya imza gününü haber vermemle birlikte imzalı bir kitabım oldu..Benim içinde imzalattı ve sayesinde Mungan'ın büyülü dünyasıyla tanışmış oldum..

Kadından Kentler çok güzeldi..Hikayeler, kadınlar, şehirler..Beni çok etkiledi...Her hikaye ayrı bir tat bıraktı ağzımda..Hele ''Annemin Çektiği Fotoğraflar''ı okurken bitmesini istemedim..En sevdiğim hikaye o oldu.Kadınları bu kadar iyi anlayan bir erkeğin var olduğunu bilmek beni hayretlere sürüklüyor.Kısacası gözlem gücüne ve diline hayran kaldım..

burada yetenekli fotoğrafçı Meral'im tam benim için imzalarken çekmiş fotoğrafı...bayılıyorum bu fotoğrafa.

burada da yeteneksiz Gizem'in çektiği imza fotoğrafını görüyorsunuz:)

Arka Kapak:
Alsancak İskelesi, overlok, asker bavulu, Nurhayat, Adana Seyhan Oteli, dansöz kıyafeti, Emine, burma bilezik, Maşatlık, tahta basamaklar, Sevgi, boşanmak, beyaz şarap, eski Mudanya yolu, Esme, Rumlardan kalma ev, tütün ilacı, çinko kevgir, taşlığa vuran ay, Şengül, Yeşilırmak, çay bahçesi, Yetiştirme Yurdu, Nihal, Ankara İl Radyosu, Cebeci, Goralı Sandviç, Tansel Plak, Nazan, Sinop Kalesi, kuğu biblo, çeyiz, Yıldız, Kanat Turizm, mola yeri, Çanakkaleli Perihan, Meltem, Cacabey Camii, ilk tayin, saat kulesi, rüzgârgülü, Tülay, Erzurum dağları da kar ile boran, Yakutiye Medresesi, iki bavul, Fotoğrafçı Aram, Suna, Diyarbakır surları, terörle mücadele, Küçe Sofrası, Hâkimehanım, Aslı, Lüks Terzi, Foto Zafer, Taş Sinema, Nebahat Abla, sundurma, elma-armut kuruları, zehir sağmak, Asiye, Pozcu Mahallesi, sabahın beşi, yazlık bahçe, Zozan, Esenler Otogarı.

Balkonda Kitap Okuma Mevsimi...

2011-04-13T21:28:00.000+03:00

Balkonda kitap okumaya bayılırım biliyorsunuz..Havalar bir iyiydi bir kötüydü derken şöyle bir balkona çıkıpda kitap okumak nasip olmadı.Ama bu akşam ''yeter artık'' deyip, kendimi balkona attım.Sokak lambasının ışığında tatlı tatlı kitabımı okuyacağım.Siz de benim gibi yapın beni yalnız bırakmayın:)..Haydi millet balkonaaa!!!!

Gullerin Duvagi..

2011-03-23T11:40:00.000+02:00

Gullerin Duvagi...Bitirdi beni bu kitap.Beni bitirdi ama kendi bitmedi.En sonunda birakmaya karar vermistim ama yine de kiyamadim ve devam ettim.

Tami adinda Iranli bir kizimiz var.Ailesi 27. yasgununde Amerika ya gonderiyor.evlenip orada kalmasi ve bir daha Iran a donmemesi icin.Iran da ki yonetim hakkinda bir cok bilgi sahibi oluyoruz fakat Tami nin baski altindan cikip ozgurlugune kavusmasiyla birlikte ortaya cikan duygularini okumak beni fena halde bunaltti.Bitse de gitsek dedim.

Bloglarimiz hala kapali fakat ben gecici bolum degisikligi nedeniyle burada ki bilgisayarimdan girebiliyorum.Umarim en kisa zamanda hepimiz bloglarimiza sorunsuz bir sekilde ulasabiliriz.Su an yaziyorum ama icimden gelerek degil:(

Arka Kapak:
Kıpır kıpır, genç bir kadının İran'daki baskıcı hayattan kurtularak özgürlükçü Amerika'nın yolunu tutmasıyla başlayan yalnızca yeni heyecanlar peşinde koştuğu değil, aynı zamanda insan olarak kendi özgürlüğünü de tattığı bir kitap.

Tamila'nın tek isteği, kendi ayakları üzerinde durmaktı. Ama İran'da bir kızın hayal kurması çok tehlikeliydi. Tami bulunduğu çevrede hayallerden uzak bir hayat yaşadı... ta ki yirmi yedi yaşına geldiğinde, ailesi ona doğum günü hediyesi olarak Amerika'ya tek gidişlik bir uçak bileti alıncaya dek. Orada Tami'nin şansı açılacak ve bir daha asla İran'a geri dönmeyecekti. Bunun da tek yolu, vizesi bitmeden üç ay içerisinde kendi milletinden bir eş bulmaktı.

Tami hayatında ilk kez giydiği Victoria's Secret marka sutyenden, dansa motosikletle gitme deneyimine kadar her anlamda Amerikalı bir kız olmanın keyfine varır ve fotoğrafçılığa olan tutkusu onu maceralarını filme çekme konusunda heveslendirir. Ancak elini çabuk tutmalı ve bir an önce anlaşmalı evlilik yapmalıdır. Zamanı daralırken, yakışıklı ve genç bir Amerikalı olan Ike ile arkadaşlığı işleri daha da zorlaştırır. Tami artık bastırılmış duygularının esiri olmaktan çıkıp kendi yolunu çizmek ister.

Bir Kadin Dusmani..

2011-03-21T15:18:00.000+02:00

Herkese merhaba:)..Simdilik bloguma ulasabiliyorum..E hazir ulasmisken yazayim dedim..Bu arada gecici bolum degisikligi nedeniyle klavyemden uzaktayim(klavyeme resmen asigim :) ) O olmadan yazmak iskence..

Bir Kadin Dusmani ni arkadasim Busra nin tavsiyesi uzerine almistim.Uzun bir sure kitapligimda bekledi.Tam bir Turk filmi tadindaydi.Okurken gozumun onunde Filiz Akinlar Tarik Akanlar ucustu:)..Okumamin uzerinden uzun zaman gectigi icin yazmakta zorlaniyorum..Bloglarimiz kapali oldugu icin sicagi sicagina yazamadik tabii :(..

Dil olarak cok zordu.Kitabin son 15 sayfa kadari sozluktu.Cok fazla eski kelime vardi ve surekli sozluge bakmak sikiciydi ama tabii sozluk fikri cok hos..Sadede gelecek olursam kitap guzeldi..

Yazmaya yazmaya hamlamisim valla:)..Umarim bundan sonra duzenli olarak yazabilirim..

Arka Kapak:
Bir Kadin Dusmani; psikolojik cozumlemeleri, Anadolu nun gerceklerini yansitmadaki ustalik ve ictenligiyle yogunlasan bir roman.Guntekin bu kitabinda halktan kisileri basariyla tiplestiriyor.Yillar yili, toplumumuzda kadinlara bakisin yanlisligini ibretle gozler onune seren bir eser.

Yehhhuuu...

2011-03-07T11:54:00.002+02:00

Bloguma girebiliyoruummmm..www.blogspot.com a tıkladığım zaman yine o çirkin yazıyla karşılaştım ama www.blogger.com a tıkladığım zaman açabildim...Nasıl özlemişim seni canım blogum..Yeni kayıt tuşunu öpesim geldi o derece!!!!

Çek Ellerini!

2011-03-01T13:45:00.000+02:00

Bu anlamsız vaziyete bir şeyler söylemeye gerek var mı? Durumun komikliği ortada! Sadece bloguma dokunma diyebiliyorum o kadar.. :((((

http://www.facebook.com/blogumadokunma

http://www.facebook.com/home.php?sk=group_170426343004822

Aşk Yakalar Seni..

2011-02-25T23:12:00.000+02:00

Yine bir ilk. İlk defa şiir kitabı okudum. Ve anladım ki şiir kitapları öyle roman okur gibi okunmazmış.

Tabii bunu sadece ben böyle düşünüyor olabilirim. 180 küsür sayfa boyunca sadece şiir okumak beni sıktı açıkçası. Okuduklarımdan da bir şey anlamadım. Sanırım şiir okumanın bir ''raconu'' var. Kitap komidinimin üstünde dursaydı ve ben her gece yatmadan önce bir iki şiir okusaydım eminim tadına varabilirdim. Üzerinden biraz zaman geçtikten sonra öyle yapmayı düşünüyorum.

Kitap hakkında pek fazla yorum yapamıyorum.Ama çok güzel cümleler vardı.Altını çizdiğin bir kaç satır var.
Onlardan biri;

''En koyu karanlıkta bile renk aramak..Biz seninle bunu yapıyoruz farkında mısın?''

Kitabı www.birazoku.com dan kazanmıştım.Eğer merak ettiyseniz bu linkten ayrıntılı bilgiye ulaşabilirsiniz.

Sen Yakaladın Aşkı..

2011-02-25T13:16:00.000+02:00

Kitap okuyorum, çok sevdiğim bir müşterimiz geldi;

- Ne okuyorsun?

Kitabın ismini göreceği şekilde kaldırıyorum..

- Aşk Yakalar Seni...Sen yakaladın aşkı..Artık bu tarafa geç..

Benim Hüzünlü Orospularım..

2011-02-25T10:25:00.000+02:00

Benim Hüzünlü Orospularım, ilk Marquez kitabımdı..Yine ince bir kitap olmasından faydalanarak bir gecede bitirdim..Özlemişim kitabın kapağını açıp bitirene kadar kapatmamayı..İş hayatına başladım başlayalı işte böyle ince kitaplarla kendimi avutuyorum:)..Öğrenciyken öyle miydi?..Hele ÖSS döneminde ''amaann barajı geçsem yeter, önemli olan yetenek sınavı'' deyip, sabahın köründe balkona kurulup, güneşin arada bir gerçekleşen istilasından kaçarak günde 2 kitap bitirirdim..Yine de okul hayatını hiç özlemedim..Çenem düştü yine:)

Gelelim kitabımıza..Karakter, yaşlı bir gazeteci ve yaşamı boyunca parasını ödemeden bir tek kadınla bile birlikte olmamış..Doksanıncı yaş gününde bakire bir kızla birlikte olmak istiyor ve ondan sonra yaşlı gazetecimizin yaşlılık, ölüm ve cinsellik üzerine düşüncelerini okuyoruz..Lüsyen'i bitirdikten sonra yaşlılık ile ilgili günlerce düşünmüştüm..Dün gece de tüm o düşündüklerim yine yeryüzüne çıktı ama uykum düşünmeme pek müsaade etmedi..İyi de oldu zaten sonra garip garip şeyler geliyor aklıma :)

Kitabı sevdim fakat Marquez'in çok daha etkileyici kitapları olabilir diye düşünüyorum..Bunu ilerleyen zamanlarda, daha fazla Marquez okuduğumda anlayacağım...Kitaplığımda ''Albaya Mektup Yok'' sabırla sırasını bekliyor..

Arka Kapak:
Bu roman, Gabriel García Márquez'in, on yıl önce yayınladığı Aşk ve Öbür Cinler'den sonra yazdığı ilk roman. Yüzyıllık Yalnızlık yazarının bu yeni yapıtının kahramanı, daha önceki romanlarının kişilerine hiç benzemiyor. Benim Hüzünlü Orospularım'ın başkişisi, yaşamı boyunca hiçbir kadınla parasını ödemeden sevişmemiş yaşlı bir gazeteci. Yalnızlığının çaresini gündelik, sıradan ilişkilerde aramış bu çirkin ve çekingen ihtiyar, 90. yaşgününde kendine hiç alışılmamış bir armağan vermeye kalkışır. Eskiden tanıdığı bir genelev patroniçesini arar, el değmemiş bir genç kızla birlikte olmak istediğini söyler. Patroniçe, onun bu istediğini yerine getirecek, ama yaşlı adam her ziyaretinde 'uyuyan güzel' Delgadina'yı seyretmekle yetinmek zorunda kalacak, yaşamının güzünde kendisine böylesi bir oyun oynayan yazgısına boyun eğecek; ne ki bu ayrıksı ilişkiden o güne değin hiç tatmadığı bir aşk doğacaktır. García Márquez, bu romanında, yaşlılığın hüznünü olağandışı bir aşkın coşkusuna dönüştürüyor. Belki de ölümü güzelleştirmek için... Ustanın bu yeni romanı yaşlılığa, cinselliğe, aşka ve ölüme bir güzelleme.

Kontrbas..

2011-02-24T10:24:00.000+02:00

Uzun zamandır bir gecede bir kitap bitirmemiştim..Kontrbas'ı okumasaydım bitiremezdim de sanırım çünkü Kontrbas 58 sayfalık bir oyun:)

Kontrbasçı, enstürmanına hiç laf söyletmiyor ama ona demediğini de bırakmıyor..Bir orkestranın kontrbas olmadan var olamayacağını iddia ederken, sevdiği kadının onu fark etmemesinin sorumluluğunu enstürmanına yüklüyor..Kitabın arka kapağında dediği gibi; ne onunla ne onsuz .

Sayfaların arasında Goethe'e rastladım..Ooo dedim eski dostum sen de mi buradaydın? :).Sadece Goethe mi?.Kimler var kimler?.Mozart var..Bethoven var.

Süskind, bildiğimiz gibi Koku romanıyla tanınır.Koku'yu da bir okuyabilsem ahhh okuyabilsem..Eğer siz Koku'yu okuyup, Kontrbas'ı okumadıysanız bence mutlaka okuyun..Zaten hemencik bitirirsiniz..

Ve kontrbasçı son sözüm sana; operada ''Sarah'' diye bağırdın mı? Çok merak ediyorum..

Arka Kapak:
Koku adlı romanı çoktan kült bir eser haline gelen Patrick Süskind, bu defa notaların dünyasına girmiş: Bir kontrbasçının öyküsünü, ses tonu giderek yükselen bir monolog biçiminde anlatıyor.

Kontrbas, cüssesiyle doğru orantılı olarak, müzisyenin evinde ve yaşamında büyük bir yer işgal ediyor. Kontrbas, müzisyenimizin hem dostu hem düşmanı; ondan kopamıyor ama onunla da olmuyor. Bu iri, hantal aletin altında eziliyor adeta. Önceleri, kontrbassız bir orkestranın düşünülemeyeceğini belirterek onu yüceltirken, monolog ilerledikçe, kontrbasa duyduğu nefret açığa çıkıyor. Ona göre bu enstrüman hep arka planda kalmaya mahkûm, bu nedenle çalanı da arka planda bırakıyor.

Süskind’in, sanatsal yaratıcılık ile memuriyet kalıpları arasındaki çelişki, hayatı cehenneme çeviren “ne onunla ne onsuz” sevgililer gibi konuları incelikle işlediği Kontrbas, ironik, sürükleyici bir kitap.

Kutsal Fahişeden Bakire Meryem'e Toprak ve Kadın

2011-02-23T22:29:00.001+02:00

Kitapdan bir cümle ile başlamak istiyorum..

''Binlerce yıllık insanlık tarihi boyunca, dört farklı üretim tarzının egemen olduğu, dört farklı dünya yaşandı.''

Yazar, bilgi toplumu, sanayi toplumu, tarım toplumu ve üretim öncesi toplumda ''cinsel baskı''nın nasıl şekillendiğini bize anlatıyor.

Anaerkil toplumdan ataerkil topluma nasıl geçtik?İnsanlık tarihi boyunca cinsel baskının yaşanmadığı toplumlar var mıydı?Kadın, erkeğin gözünde ona ''yasal mirasçılar'' doğurması gereken bir mal haline nasıl geldi?Antik Yunan ve Roma'da cinselliğe bakış nasıldı?Namus bacak arasına nasıl indirgendi?Sevişmeyi ''lanetli bir günah'' olarak betimleyen ilk din hangisiydi?Bunun gibi bir çok sorunun cevabını alıyoruz.

Çok farklı bilgiler edindim kitap sayesinde.Hele bir Trobriand Adaları var ki aman amannn:)..Bilgi edinmenize biraz yardımcı olayım bu linkle :) Ha bir de bekaret kemeri var..Ve kadınların bu bekaret kemerinden kurtulma yöntemleri çok zekice..

Bu tür kitapları okurken aslında sıkılırım ama bu kitabı okurken hiiiç sıkılmadım.Yazarın, ''Kim Olduğumu Artık Biliyorum'' isimli kitabını da okumak istiyorum.Artık ne zaman sıra gelirse.Aslında Emre Caner genç bir yazar ama Kutsal Fahişeden Bakire Meryem'e çeşitli üniversitelerin sosyoloji ve antropoloji bölümlerinde ders kitabı olarak okutulmuş.Brrravo diyoruz Emre Caner'e :)..

Tamam sadede geleyim ben en iyisi..Okuyun derim ben:)

Arka Kapak:
Doğa birkaç milyar yıl önce canlıları cinsiyetleştirip erkek ve kadını birbirine sunmuştu. Ama toplumsal hayata geçen insan, cinselliği içinden çıkılmaz bir sorun yumağı haline getirdi. Oysa beden sadece kendisine yüklenmiş görevleri yerine getiriyordu.
Kadın önce bereketin simgesi olarak kabul edildi ve kendisi gibi doğurgan olan toprakla özdeşleştirildi. Böylece adına kutsal mekanlar yapıldı, bu mekanlarda ona tapınıldı. Zaman içerisinde tapınma, tapılanın sahiplenilmesine dönüştü...
Bu çalışma, insanın varoluşundan günümüze tanrıçalaştırılan, fahişeleştirilen, lanetlenen ve nesneleştirilen kadın bedeninin, toplumsal hayattaki serüvenini özetlemektedir.

Ben de Mimlendim :)

2011-02-23T15:43:00.000+02:00

Sedacığım beni mimlemiş :)

1- Gün içerdinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey:

Zam! Olursa hem şok geçireceğim hem de havalara uçacağım

2- Gördüğün zaman eğer almazsan uyuyamam dediğin şey:

Özel bir şey yok ama çok beğenirsem bir şeyi almadan rahat edemem :)

3- Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey:

Tatlı olan ne varsa..Amaaaa katı bir diyetteysem hiç bir şey bana diyetimi bozduramaz

4- Uğurum var mı, uğurun?

Yok.

5- Kendine en yakıştırdığın renk?

Kahverengi

6- En sevdiğin takın?

Saatim...Saatsiz çıkmam :)

7- Takıntın?

Bu soru olmamalıydı burada eğer şimdi takıntılarımı yazarsam olmaz..Ne kadar takıntılı bir insan olduğumu anlarsınız :)

8- Bavulum çoktan hazır, gitmek istediğim şehir, ülke?

En son sevgilimle Mısır'a gitmeye karar vermiştik akabinde ortalık karıştı..Şu an öyle bir düşüncem yok :)

9- Ben bu şarkıyı duyunca şakırım:

You're still the one I run tooooooo the one that I belong tooooooo
ve
ben her gece sarhoooşum derdimden böyleeeeeeeee
bak şakıdım işte (şarkılar çok alakasız ama ikisini de nedensiz deli gibi seviyorum) + ( ibrahim tatlıses dinlemem ama bu parçayı dinlerim :) )

10- Solunda ne var?

Solak olduğum için her şeyim solumda durur genelde o yüzden çok yazacağım:) İki adet kaşe, personel tanıtım kartı, telefon, kalemlik, el kremi, evrak havuzu, zımba, zımba sökücü, postit kalabalığı ve tabii ki kitabım tamam yeter daha yazmıyorum :)

Kızıyorum..

2011-02-23T11:55:00.000+02:00

Şimdiki gençlerin konuşma tarzlarını malum hepimiz biliyoruz..Ben de çok şahane Türkçe konuşan, imla kurallarını harfi harfine bilen biri değilim.Ama bazen insanların konuşmalarına takılıyorum işte.Özellikle kızdığım bir nokta var ki duyunca o kişinin ağzına bir tane patlatasım geliyor..

-Naber lan kamil?

-adama bak ne kamil herif yaaa..

Ya sen kamilin anlamını biliyor musun ki insanlara ''kamil'' diyorsun.O insana ''kamil'' derken aşağılamak istiyorsun ama asıl anlamından haberin var mı?Kamil ne?..Salak de aptal de başka bir şey de.Ama kamil deme!

not: biraz önce bir çalışma arkadaşım birinden bahsederken kamil dedi de sinirlendim yazıverdim işte.

kâmil Ar. k¥mil

sf. (kâ:mil) esk. Yetkin, erişkin, eksiksiz, ağırbaşlı, mükemmel.

Güncel Türkçe Sözlük

Kâmil Köken: Ar.

Cinsiyet: Erkek
1. Olgun, yetkin kimse. 2. Kültürlü, bilgili, bilgin. 3. Bütün, tam, eksiksiz.

Kişi Adları Sözlüğü

Türk Dil Kurumu'ndan alıntıdır..

Ödül :)

2011-02-23T09:30:00.000+02:00

Yaprağın Gözyaşları'ndan çok güzel bir ödül aldım..''Okuması keyifli blog'' ödülü :)..Ben öyle olduğunu düşünmüyordum ama birilerinin blogumu okurken keyif alması beni çok mutlu etti..Tekrar teşekkür ediyorum :)

Bense bu ödülü takip ettiğim herkese veriyorum..Çünkü her bir blogdan ayrı bir keyif alıyorum :)

Çatlak Gelin Gizem 2

2011-02-21T13:52:00.001+02:00

''Asla asla deme'' sözünü yaşıyorum bir kaç gündür..Aslında bu söz bana çok kıro gelir ya neyse:) Daha önce size Çatlak Gelin Gizem yazımda güzel bir haber vermiştim.Ve bende ki değişikliklerden söz etmiştim.Ben bununla kalır sanmştım..Ah ne kadar yanılmışım.

Tarih kesinleşti diyebiliriz.Meğer benim içimdeki bütün duygular bunu bekliyormuş.Bi duygusallaştım bi duygusallaştım sormayın.

-'' Ne uzak, ne yakın tam ortada bi semtte otururuz.'' diyordum mesela.Ama şimdi ''yok ya aslında bize yakın otursak daha iyi'' diyerek çevir kazı yanmasın tekniğine geçiyorum hahahah :)

- ''hayır! ben o bindallı denen şeyi giymek istemiyorum, Allah'ım o ne öyle yeaaa'' diyordum.Ama şimdi annem çok heves etti diye sesimi çıkarmıyorum.''tamam giyerim nolcak'' diyorum.

- Adetler..Hiç birini bilmiyorum..Allah'tan annem bu konuda pek bi bilgili..Damat tarafına ne alınır? Nereden alınır? Bu konuda tam bir cahilim!

- Dün akşam uyuyamadım..Odamın tavanına gözlerimi dikmek suretiyle geçireceğim uykusuz geceler artık sayılı.

- İki ev olduğu için sürekli bir koşturmacadayız.Anneannem maşallah her işini kendi yapar ama geceliğini mutlaka kardeşim veya ben giydiririz.Bu bizim için bir ritüel.Sütlü Türk kahvesini yapmak, elmasını soyup başucuna koymak.Şimdi evlenince evde boş boş oturacakmışım gibi geliyor :) (hahah sen öyle san Gizem) :)

Ay sanki zorla evlendiriyorlar beni :)..Değil tabii ki ama ne biliyim işte..Ayrılmak zor olacak galiba..

Ve ben nasıl ''anne'' diyeceğim hala bilmiyorum hahahaha :)

Bence başlığı ''şaşkın gelin Gizem'' yapsaymışım daha iyi olacakmuş..

Çizilen Cümleler..

2011-02-18T17:21:00.000+02:00

Onu bir Türk bayrağına sarmışlardı.Dört yanında birer subay, ellerinde sıkıca tuttukları kılıcın ucu havaya dönmüş, nöbet bekliyorlardı.Kurtardığı halk ona son görevini yapmak üzere saygıyla önünden geçiyordu.Bundan yaklaşık beş yıl önce, Cumhuriyet'in onuncu yıldönümü kutlanırken, Mustafa Kemal'i yakından ilk görüşüm aklıma geldi.Gülümsediğinde, nasılda o ince, inanmış yüz pırıl pırıl aydınlanır, düşmanlarının dahi kalbini kazanırdı.Dudakları birbirine kenetlenmiş bir şekilde gülümserken, gözleri sert ve çakmak çakmaktır; ödün vermez.

Bir Türk Ailesinin Öyküsü'nden..

Burada dikkati çekmek istediğim kelimeler.''Kurtardığı halk''..Aramızda hala kurtarıldığını ve bunun Atatürk tarafından yapıldığını anlamayan insanlar var.Şu son birkaç günün konusuna cuk diye oturdu bu iki kelime(dekolte).

Bir Türk Ailesinin Öyküsü..

2011-02-18T11:14:00.000+02:00

Nasıl anlatsam, nereden başlasam..Kitabın içinde kayboldum diyebilirim..

Kitabın hikayesi ilginç.İngilizce olarak yazılıyor, İngiltere ve New York'ta basılıyor ve biz bu kitapla çok geç tanışıyoruz ne yazık ki.Tabii bunun bir nedeni var.Ama bence bunu okuyup öğrenmelisiniz.Dr.Arın Bayraktaroğlu çok güzel çevirmiş dilimize.Böyle güzel bir çeviri okumadım desem yalan olmaz sanırım.

Kendimi Orga Ailesi'nin bir parçası gibi hissediyorum şu an.Bu hem sindire sindire okuduğum için, hem de kullanılan muhteşem dilden kaynaklanıyor.

1910'ların başından 1940'a kadar uzanan bir zaman diliminde Orga Ailesi'nin yaşadığı her şeye tanık oldum.Hem de ne tanık olmak!Ben yine yanlış kelime kullandım.Tanık manık olmadım.Yaşadım yahu yaşadım!

İnsanlar çok büyük acılar yaşamışlar.Ölümü her an enselerinde hissedip, bu duyguyla yaşama bir şekilde tutunmaya çalışmışlar.Açlık, savaş, ölüm, adaletsizlik, çaresizlik.Bunlarla sürekli içiçe yaşamak! Ah bu çok kötü.Nasıl dayanılır?Ama dayanmışlar işte! Ve bu durum o kadar normal bir şeymiş gibi anlatılmış ki.İşte o yüzden bu kadar etkilendim.

İrfan Orga'nın oğlu Ateş Orga'nın sonsözü ise eksik kalan parçaları tamamlıyor.Çünkü kitap öyle bir yerde bitti ki ister istemez merak ettim İrfan Bey'in geri kalan yaşamını.Ama o sonsöz bütün merakımı giderdi hatta daha fazlasını.

Ve en sonda yer alan resimler.Bilerek ve isteyerek kitap bitene kadar bakmadım resimlere.İyi ki bakmamışım.Kitabı bitirip, sıra resimlere gelince çok duygulandım.355 sayfa boyunca adeta yaşadığım olayların kahramanları karşımdaydı işte.Bir belgesel tadındaydı her şey.

Araya bir ''itirafnoktakom'' sıkıştırmak istiyorum.Fuarda kardeşim çok istemişti Bir Türk Ailesi'nin Öyküsü'nü almayı.Ben de ''amaaaann bayık bir kitaba benziyor boşver'' demiştim.İnat etti.Aldık.Şu an önyargılı davrandığım için kendime kızıyorum.Hiç hoş değil Gizem!

Orga Ailesi'nin öyküsünü bence mutlaka okuyun!

Arka Kapak:
'Hayatım boyunca okuduğum en bize ait öykülerden birini içtenlikle, doğallıkla ve sıcacık bir kalemle sunan bu kitap beni yıllarca bırakmadı. Ben de kitabı bırakamadım.
…
Kitabın yeni Türkçe baskısını orijinalinin yanına koyabilmek ve arkadaşlarıma armağan edebilmek için sabırsızlıkla satışa sunulacağı günü bekliyorum.'
- Ayşe Kulin

'İrfan Orga'nın vatanına, kültürüne, diline ve edebiyatına ta uzaklardan yaptığı bu hizmeti gecikmiş alkışlarla anmalıyız.'
- Talât S. Halman

'Kaybedilmiş sevgilerin acısını dile getiren, kederli ve olağanüstü güzellikte bir öykü; 20. yüzyılın en muhteşem anılarından birisi…'
- Caroline Moorhead, The Independent

Osmanlı İmparatorluğu'nun çalkantılı son dönemlerinden, Birinci Dünya Savaşı'nın yıkıcılığına uzanan bir öykü. Varlıklı bir ailenin adım adım yoksulluğa ilerleyişinin, bir arada kalma mücadelesinin, mantığın ve deliliğin çarpıcı anlatımı.

Bir Türk Ailesinin Öyküsü, İrfan Orga'nın samimiyetle, romansı bir üslupla kaleme aldığı anıları…

Bir Gizem Klasiği...

2011-02-16T10:26:00.000+02:00

Gizem- ı-ıh yok ya kadın ayakkabısı gibi

Ayakkabıcı- iyide hanımefendi biz zaten kadın ayakkabıları satıyoruz!

Ve Gizem Abartır..

2011-02-11T14:13:00.000+02:00

Sayfayı kapatamıyorum demiştim değil mi?.

Keşke çocuk olsaydım diyorum şu anda..

İlkokul ikinci sınıftayken öğretmenime yazdığım şiirden sonra bir daha yazmayı denemedim:)..Hayır kötü değildi ikinci olmuştum ve çok güzel bir kalem hediye etmişlerdi bana..Şimdi hepimiz çocuk olsaydık ve bu yarışmaya katılsaydık.Çok güzel olurdu çoook..